“แดนสว่างชั้นสูงสุด?!”หลงซือฉีพูดอย่างตื่นตระหนก“อาจารย์……ท่าน……ท่านบรรลุแดนสว่างชั้นสูงสุดแล้วเหรอ?ทำไมเมื่อคราวที่แล้วไม่เห็นท่านเอ่ยพูดถึงเลย ?”
“แค่กแค่ก……”หงฉางชิงพูดอย่างลำบากใจ“ก่อนที่เจ้าจะมาในครั้งนั้น อาจารย์ได้บรรลุแดนสว่างชั้นสูงสุดแล้วจริงๆ ในตอนนั้นอาจารย์เย่อยากให้อาจารย์เอาวิชาบู๊ของเต๋าไท่เจินออกมา อาจารย์เองเอาจิตใจที่คับแคบของตนไปคิดกับคนที่ใจคอกว้างขวาง คิดว่าอาจารย์เย่ต้องการจะล้วงความลับเคล็ดวิชาของเต๋าไท่เจิน ดังนั้นอาจารย์จึงปฏิเสธอาจารย์เย่เพราะไม่อยากจะทำเรื่องที่ผิดต่อสำนัก……”
หลงซือฉีเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ“แล้วสิ่งนี้มันเกี่ยวกับผลการฝึกฝนของท่านยังไง ?”
“เฮ้อ เกี่ยวกันอย่างมากเลยล่ะ……”หงฉางชิงถอนหายใจแล้วกล่าว“ตอนที่อาจารย์ปฏิเสธอาจารย์เย่ในตอนนั้น ก็ยอมรับว่าจิตใจนั้นคับแคบไป แม้อาจารย์จะได้รับโอกาสจากอาจารย์เย่ แต่อาจารย์ก็เป็นหัวหน้าสำนักมานานหลายปี ให้อาจารย์มาคอยรับใช้ผู้อื่นแบบนี้ ในใจของอาจารย์เองก็ไม่ค่อยจะยินดีเท่าไร ดังนั้นจึงคิดว่า จะเป็นการดีกว่าที่จะไม่เชื่อฟังอาจารย์เย่มากเกินไปนัก เป็นไปได้คือให้เขาเห็นว่าภายในใจของข้านั้นยังอาลัยอาวรณ์เต๋าไท่เจินอยู่ ที่อาจารย์คิดก็คือ หากอาจารย์เย่รู้สึกว่าอาจารย์นั้นไม่มีประโยชน์อะไร โชคดีก็อาจจะให้อาจารย์กลับสหรัฐอเมริกาไป แบบนั้นก็จะเป็นเรื่องที่ดีอย่างมาก……”
“จริงเหรออาจารย์……”หลงซือฉีพูดด้วยความตกใจ“เมื่อครู่ท่านบอกว่า คุณเย่เป็นคนให้โอสถเม็ดหนึ่งกับท่าน จึงช่วยให้ท่านได้บรรลุถึงแดนสว่างชั้นสูงสุดได้ แต่ท่านกินโอสถที่คุณเย่ให้มาแล้ว แต่กลับไม่อยากจะทำงานให้คุณเย่ นี่มันที่คนเขาเรียกกันว่าชอบของฟรีหรือเปล่า?”
หงฉางชิงพูดด้วยใบหน้าที่มืดมน“อะไรคือชอบของฟรี……ซือฉี เป็นสาวเป็นนางพูดจาให้มันดีๆหน่อยได้ไหม……”
หลงซือฉีส่ายหน้าและพูดว่า“อาจารย์ ท่านยังไม่ได้อธิบายกับฉันให้เข้าใจเลย ว่าเรื่องพวกนี้มันเกี่ยวอะไรกับผลการฝึกฝนของท่าน?”
หงฉางชิงพูดอย่างหดหู่ใจ“อย่าพูดเลย ก็เพราะข้าอยากได้ของ……โอ้ไม่ใช่ เพราะข้าเองยังเอาแต่เป็นพะวงกับเต๋าไท่เจิน ทำให้อาจารย์เย่ไม่พอใจ ดังนั้นอาจารย์เย่ก็จึงปิดผนึกเส้นลมปราณของข้า เหตุการณ์เป็นเหมือนกับเจ้าเมื่อครั้งที่แล้ว แต่ของเจ้ายังดี อาจารย์เย่ได้ช่วยเจ้าบรรลุจากนักบู๊ห้าดาวเป็นแดนสว่างชั้นสูงสุด จากนั้นก็ปิดผนึกเจ้าให้อยู่ที่นักบู๊ห้าดาว แต่ข้านั้นแย่ยิ่งกว่า……อาจารย์เย่ปิดผนึกเส้นลมปราณเส้นที่สี่ของข้า ข้าที่จากนักบู๊แดนสว่างชั้นสูงสุด ถูกปิดผนึกจนกลายเป็นนักบู๊สี่ดาว……”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...