ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5479

สำหรับเต๋าไท่เจิน เย่เฉินนั้นไม่ค่อยจะรู้จักเท่าไร

แต่ทว่าสำนักนี้สามารถจะขยับขยายจนมีคนถึงสองร้อยกว่าคนได้ ลำพังแค่เรื่องนี้ ก็ถือว่าควรค่าแก่การสืบทอดมานับพันปีได้

แต่เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ แม้ลูกศิษย์ของเต๋าไท่เจินจะมีอยู่เป็นจำนวนมาก แต่หงฉางชิงผู้เก่งกาจก็อยู่ตรงหน้านี้ ซึ่งก็พอจะเห็นได้ว่าความเข็งแกร่งของเต๋าไท่เจินนั้นไม่ได้เก่งกาจเท่าไร แดนสว่างชั้นสูงสุด ก็คงน่าจะมีแค่หงฉางชิงคนเดียวเท่านั้น และหลงซือฉีในฐานะตัวเลือกหัวหน้าสำนัก ความแข็งแกร่งนั้นก็มีเพียงแค่นักบู๊ห้าดาวเท่านั้น เมื่อเป็นเช่นนี้ สมาชิกของเต๋าไท่เจินส่วนใหญ่ความแข็งแกร่งเกรงว่าก็น่าจะต่ำกว่านักบู๊สามดาว ที่สูงกว่านักบู๊สามดาวก็คงน่าจะมีแค่ไม่กี่คน

หากต้องการแค่เข้าร่วมสำนักของตัวเอง เย่เฉินย่อมต้องยินดีอยู่แล้ว เพราะมีนักบู๊กว่าสองร้อยคนยอมมาสวามิภักดิ์ ที่อยู่เหนือนักบู๊ห้าดาวขึ้นไป สามารถเอามาเพิ่มพูนความแข็งแกร่งได้ ส่วนที่ต่ำกว่านักบู๊สามดาว คงไม่ไหวจริงๆ ให้พวกเขาไปเป็นลูกน้องของหงห้า เมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ย่อมจะสามารถเพิ่มอำนาจและอิทธิพลให้หงห้าได้อีกเท่าตัวอย่างแน่นอน

ทว่า ปัญหาอยู่ที่เหล่าเต๋าไท่เจินที่หลงซือฉีพามาเข้าร่วมกับตัวเองนั้น ไม่ได้ยินดีที่จะมารับใช้ตัวเอง แต่หวังเพียงอยากจะใช้การสวามิภักดิ์กับแรงงานของพวกเขา มาเพื่อแลกเปลี่ยนกับตัวเอง อีกทั้งยังเป็นการแปลกเปลี่ยนที่ไม่ทัดเทียม จุดประสงค์ก็เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งในวิถีบู๊ของพวกเขา

ดังนั้นในส่วนนี้ เย่เฉินประเมินว่า ต่อให้ตัวเองจะรับเต๋าไท่เจินเข้าร่วมด้วย แต่เต๋าไท่เจินนั้นก็ใช่ว่าจะอยู่ในโอวาทจริงๆ

เมื่อเทียบกับสำนักว่านหลงและตระกูลเหอแล้ว ความจงรักภักดีนั้นยังห่างไกลอยู่มาก

อยากจะให้เป็นเหมือนอย่างสำนักว่านหลงนั้น ยังมีหนทางอีกยาวไกลที่ต้องเดิน

ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เย่เฉินพูดกับหลงซือฉี“คุณหลง อาจารย์หงของคุณในตอนนี้ได้ตัดสินใจที่จะรับใช้ผมแล้ว ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เขาจะทำการฝึกสอนที่ช็องเซลีเซียนสปา และในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า สมาธิของเขาคงยากที่จะแยกออกได้ ดังนั้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่เหมาะที่จะเป็นหัวหน้าสำนักของเต๋าไท่เจินจริงๆ”

หลงซือฉีรีบพูดว่า“คุณเย่ ฉันสามารถรับตำแหน่งหัวหน้าสำนักของเต๋าไท่เจินได้ แต่หวังว่าคุณจะให้โอกาสเต๋าไท่เจินด้วย ！”

หลงซือฉีเม้มริมฝีปาก และพยักหน้ารับอย่างช้าๆ

เย่เฉินไม่ได้ปฏิเสธเธอโดยสิ้นเชิง ซึ่งสำหรับเธอแล้ว มันก็เป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง

ไม่เช่นนั้นหากเย่เฉินปฏิเสธออกมาตรงๆ และอาจารย์หงฉางชิงเองก็ไม่ยอมที่จะเหลียวแลเต๋าไท่เจินขึ้นมาจริงๆ อย่างนั้นตัวเองที่อยู่ตรงนี้ก็ขี่หลังเสือและลงยากแล้ว

ไม่มีทางเลือก หลงซือฉีทำได้เพียงพูดอย่างเคารพ“คุณเย่ ซือฉีเข้าใจความหายของคุณ คุณไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะพยายามสร้างขวัญและกำลังให้กับลูกศิษย์ของเต๋าไท่เจินทุกคน ขณะเดียวกันก็จะคิดหาหนทางให้พวกเขาปรับตัวกับสภาพแวดล้อมของเมืองจินหลิงนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด ”

เย่เฉินพยักหน้า และถามเธอ“โรงแรมที่พ่อของคุณซื้อให้อยู่ที่ไหน？”