ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 548
บทที่548
พูดจบ เธอก็พูดกับหม่าหลันว่า:"แม่ แม่อย่าทำให้พ่อลำบากใจเลย ปกติเขาก็ไม่ได้ใช้อะไร ตอนนี้อยากเลี้ยงข้าวสักมื้อ เพิ่มความสัมพันธ์ แม่เถียงกับพ่อทำไมเนี่ย?"
หม่าหลันพูดอย่างไร้เหตุผล:"ฉันอยากให้ที่บ้านประหยัดไงอยู่นี่ไง? สองหมื่นหยวนกินข้าวหนึ่งมื้อ บ้านเราเป็นบ้านแบบนั้นเหรอ?"
พูดจบ เธอก็มองเซียวฉางควนอย่างโมโห แล้วพูดว่า:วันนี้นายต้องให้เงิน ไม่มีก็ต้องให้!"
เซียวชูหรันจะไม่รู้ว่าหม่าหลันคิดยังไงได้ไง
แม่ของตัวเอง ใช้คำว่าอยากรวยจนเป็นบ้าไปแล้วนั้นไม่เพียงพอที่จะบรรยาย ถ้าวันนี้พ่อไม่ให้เงิน เกรงว่าจะหนีไปได้ยาก
เธอพูดว่า:"แม่ อย่าทำให้พ่อลำบากใจเลย 10,000 หยวนไม่ใช่เหรอ ฉันให้ก็ได้"
"ได้!" หม่าหลันพูดอย่างตื่นเต้นทันที:"โอนให้ฉันในวีแชท!"
เซียวชูหรันพยักหน้า หยิบมือถือออกมา และโอนเงิน 10,000 หยวนให้หม่าหลัน
หม่าหลันเปิดวีแชท และคลิกเพื่อรับเงิน หลังจากได้รับเงินแล้วก็ยิ้มกว้าง
จากนั้นเธอก็บอกในกลุ่มห้าคนทันที:"เพื่อนๆ ตอนบ่ายไปทำหน้า ฉันขอไปด้วยสิ!"
คนในกลุ่มถามว่า:"เอ๊ะ เมื่อเช้าเธอบอกว่าตอนเย็นเธอไม่ว่างนี่?"
หม่าหลันรีบตอบว่า:"เดิมทีฉันจะไปซื้อของ แต่ขาเจ็บนิดหน่อย ไม่ไปแล้ว ไปทำหน้าที่ร้านเสริมสวย ผ่อนคลายสักหน่อย!"
เซียวชูหรันถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อเธอเห็นแม่ของเธอเห็นเงินแล้วยิ้ม เธอไม่รู้ว่า ตอนนี้แม่ของเธอได้เล่นเงินออมทั้งหมดของครอบครัวแพ้ไปแล้ว
ท้ายที่สุดผู้ชายควรไปทำงานข้างนอก พอกลับมาบ้าน ก็ได้รับการรับใช้จากภรรยาอย่างดี จะให้เขาจะทำงานบ้านที่บ้านได้อย่างไร?
ในแง่หนึ่งเธอก็รู้สึกไม่คุ้มอย่างยิ่งแทนเย่เฉิน อีกแง่หนึ่งก็มีความอยาก ที่จะเป็นผู้หญิงที่รับใช้เย่เฉินที่บ้าน
เย่เฉินวางสาย เซียวชูหรันก็พูดว่า:"เย่เฉิน เพื่อนนายมารับแล้วใช่ไหม?"
"ใช่"เย่เฉินพยักหน้า แล้วพูดว่า:"หลานสาวของเพื่อนนะ พอดีมารับผมไปด้วยกัน"
เซียวชูหรันตอบอืม ไม่ได้คิดมาก แล้วพูดว่า:"งั้น นายไปเถอะ ฉันล้างจานเอง อย่าให้คนอื่นรอนาน"
เย่เฉินรีบพูดว่า:"ไม่เป็นไรที่รัก ให้หล่อนรอสักแป๊ปก็ได้ ผมเก็บเสร็จค่อยไป"
เซียวชูหรันรีบผลักเขาไป แล้วพูดว่า:"โอ้ย ฉันเก็บเอง นายมีธุระก็ไปก่อนสิ อย่าให้คนอื่นรอนาน!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...