ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5489
เย่เฉินยิ้มให้เธอโดยไม่ได้สังเกตเห็นหลงซือฉีที่อยู่อีกฝั่งและตรงไปหาพวกเขาทั้งสามคนแล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า "พวกคุณรู้สึกอย่างไรกับที่นี่ อยู่ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง"
"ดีเลย!" ฉินเอ้าเสวี่ยนพูดด้วยรอยยิ้ม "อยู่ดี กินดี "
ทันใดนั้นเธอพูดกับเย่เฉินด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าอีกครั้ง: "อาจารย์เย่ เรากำลังคุยเรื่องศิลปะการต่อสู้ พี่รั่วหลีเพิ่งพูดไปว่าเราได้กินยาอายุวัฒนะของท่านไปจะเข้าสำนักได้เร็วขึ้นจริงหรือ ?”
เย่เฉินพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม: "เพียงแค่คุณสองคนสามkรถใช้ชี่แท้แท้จริงของคุณและชี่เฉินตันเถียน คุณจะสามารถกระโดดไปสู่ระดับสองดาวหรือสามดาวได้ทันทีหรือกระทั้งนักบู๊สามดาว"
ฉินเอ้าเสวี่ยนพูดอีกครั้ง: "พี่รั่วหลีพูดเมื่อครู่นี้ว่าการฝึกศิลปะการต่อสู้ก็เหมือนกับการฝึกพากย์เสียง ดูเหมือนยากแต่แค่รู้ความลับของมันก็เข้าสำนักได้"
"ใช่" เย่เฉินยิ้มและพูดว่า "รัวหลีพูดถูก ผมเชื่อว่าความลึกลับเช่นนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับคุณสองคน"
เย่เฉินพูดอีกว่า: "《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ที่จะสอนในครั้งนี้เป็นวิธีศิลปะการต่อสู้ที่ดีที่สุดและสมบูรณ์ที่สุดที่ผมรู้ การใช้มันเป็นพื้นฐานจะได้ผลลัพธ์ทวีคูณอย่างแน่นอน และผู้บรรยายที่ได้รับเชิญมาในครั้งนี้มีประสบการณ์มากมายในขั้นความรู้ของศิลปะการต่อสู้และมีความเข้าใจเกี่ยวกับ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ลึกซึ้งกว่าคนทั่วไปมาก พวกคุณตั้งใจเรียนกับเขาแล้วจะคุณจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน"
ทั้งสองพยักหน้าอย่างรู้ตัว พวกเขายังไม่ได้เข้าโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ และพวกเขาไม่รู้ว่าจิตวิญญาณวิถีบู๊ของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》มีค่าเพียงใด
มิฉะนั้นอาจารย์จะไม่ตระเวนไปรอบๆเพื่อหาความก้าวหน้า กระทั่งเข้าร่วมองค์กรพั่วชิงเพื่อความก้าวหน้าโดยไม่สนใจอะไร
และเย่เฉินยังบอกเขาอย่างละเอียดกับเขา โดยบอกเขาว่า 《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》มีสามเล่ม 27 บทซึ่งเป็นวิชาบู๊ที่ครอบคลุมและละเอียดที่สุด แม้ว่าบทแรกของ《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》เมื่อเทียบกับวิชาของของชิวจื้อหยวนแม้จะไม่ได้ยกระดับให้สูงขึ้นมากนักแต่มันก็เป็นชุดความรู้ที่เป็นระบบแต่เพียงใช้มันเพื่อปูพื้นฐานรวมกับเนื้อหาที่จะค่อยๆปรับขึ้นในภายหลัง จึงจะสามารถเรียนรู้จุดความรู้ขั้นสูงได้
ในขณะที่เย่เฉินกำลังพูดคุยกับคนสองสามคน หงฉางชิงสวมเสื้อคลุมเทาเทาและเดินเข้าไปในห้องโถงฝึก
ทันทีที่หงฉางชิงปรากฏตัวขึ้น นักเรียนหลายคนก็หยุดพูดทันทีและมุ่งความสนใจไปที่ชายชราคนนี้ที่มีลักษณะโดดเด่นพิเศษ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...