ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5490

อย่ามองว่าความแข็งแกร่งของหงฉางชิงธรรมดา หลังจากฝึกฝนการต่อสู้มาหลายปี เขาได้สะสมพฤติกรรมที่เหนือธรรมชาติเล็กน้อยในตัวเขา นอกจากนี้ ผู้ฝึกฝนยังอยู่ในสภาพลดธัญพืชทั้งห้าครึ่งหนึ่งเป็นเวลาหลายปี และถึง ขาดสารอาหารในระดับหนึ่งจึงทำให้พวกเขาผอม แต่การฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อย่างหนักหน่วงของพวกเขาทำให้ร่างกายที่ผอมดูบึกบึนมาก ซึ่งทำให้คนรู้ลึกลับเกินคาดเดา

ประกอบกับหนวดเครายาวสีขาวนั่น ยิ่งเพิ่มบุคลิกที่สูงส่งไปอีก

ลักษณะนี้เช่นนี้ของเขาเป็นข้อได้เปรียบอย่างมากในแวดวงซวนซวนและแม้แต่วงการศิลปะ

ยกตัวอย่างผู้กำกับ จิตรกร และหมอดู ถ้าไม่มีหนวดเครายาวๆทุกคนจะคิดว่าขาดอะไรบางอย่างไร

ถ้ามีหนวดเครายาว แค่หยิบพู่กันและวาดลายเส้นสองสามเส้นบนผืนผ้าใบ ก็จะเรียกเสียงเชียร์จากผู้คนได้มาก

หงฉางชิงที่ท่าทางไม่ธรรมดาเดินไปหน้าเย่เฉิน โค้งคำนับเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงที่เคารพ: "อาจารย์เย่ใกล้ถึงเวลาแล้ว ท่านจะพูดอะไรกับทุกคนสักสองสามคำหรือไม่"

เย่เฉินยิ้มและพูดว่า "อาจารย์หง นี่คือสนามของเจ้า ดังนั้นผมจะไม่แย่งหน้าที่เจ้าภาพของเจ้า"

หงฉางชิงพยักหน้า แล้วมองไปที่ว่านพั่วจวินที่อยู่ข้างๆเย่เฉิน

เขาเดาว่าบุคคลนี้น่าจะเป็นประมุขที่มีชื่อเสียงของสำนักว่านหลง เขาพบว่าตอนนี้เขาไม่สามารถคาดเดาความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขาได้ จึงคาดว่าความแข็งแกร่งของเขาน่าจะไปถึงแดนมืดแล้ว

ขณะนี้เย่เฉินพูดว่า "อาจารย์หง เจ้าคงไม่รู้จักว่านพั่วจวิน ผมจะแนะนำให้ เขาเป็นประมุขของสำนักว่านหลงว่านพั่วจวิน"

เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง: "มีความเชี่ยวชาญในศิลปะการต่อสู้ แม้ว่าความแข็งแกร่งของพั่วจวินจเหนือกว่าเจ้า แต่พื้นฐานเรื่องศิลปะการต่อสู้นั้นไม่แน่นเท่าเจ้า และยิ่งฝึกฝนก้าวหน้ามากเท่าไหร่ก็จะยิ่งทดสอบเรื่องพื้นฐานมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นในเรื่องนี้เจ้าคือผู้อาวุโสอย่างไม่ต้องละอาย"

ว่านพั่วจวินยังพูดอย่างนอบน้อม: "คุณเย่พูดถูก อาจารย์หง ผมเป็นผู้เริ่มเข้าสำนัก แม้ว่าจะโชคดีที่จะได้รับความช่วยเหลือจากคุณเย่และเลื่อนขั้นสู่แดนมืด ดังที่คุณเย่กล่าว พื้นฐานของผมค่อนข้างแย่เหมือนยังไม่ได้ปูฐานดีแต่สร้างอาคารสิบชั้นขึ้นอย่างเร่งรีบ เหมือนมันว่าจะสูงกว่าอาคารแปดหรือเก้าชั้นของอื่นๆเล็กน้อย แต่ถ้าไม่รีบเพิ่มเติมต่อไปคงยากที่จะเติบโตดังนั้นข้ายังต้องเรียนรู้จากอาจารย์หงอีกมากเพื่อปูพื้นฐานให้แน่น”

หงฉางชิงไม่คิดว่าบุคคลที่มีชื่อเสียงอย่างว่านพั่วจวินจะถ่อมตัวต่อหน้าเขาและได้รับกำลังใจ และสิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ เย่เฉินจะมั่นใจในตัวเองต่อหน้าว่านพั่วจวินที่เข้าสู่แดนมืดแล้ว เขาที่เก่งเรื่องการคำนวณมาโดยตลอด ในใจรู้สึกสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่บุรุษยอมตายเพื่อคนสนิท

ดังนั้นเขาจึงยกกำปั้นทั้งสองมือและพูดด้วยความเคารพ: "ผมได้รับความไว้วางใจจากอาจารย์เย่และประมุขว่านหลง จะไม่ละความพยายามการบรรยายในครั้งนี้!"