เมื่อเห็นว่าถึงแปดโมงหงฉางชิงก็โค้งคำนับเย่เฉินและว่านพั่วจวิน แล้วเดินไปด้านหน้าฝูงชนและยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา
ขณะนี้หงฉางชิงเอามือจับเคราวของเขาแล้วพูดเสียงดัง: "ทุกท่าน! ยินดีต้อนรับสู่การฝึกศิลปะการต่อสู้ครั้งแรกที่จัดโดยคุณเย่! ผมคือหงฉางชิงหัวหน้าสำนักคนที่สามสิบเก้าของเต๋าไท่เจิน ผมรู้สึกยินดีอย่างยิ่งได้รับเกียรติจากอาจารย์เย่มาเป็นวิทยากรบรรยายศิลปะการต่อสู้ให้ทุกคน ในช่วงเวลาต่อจากไป ผมจะถ่ายทอดสิ่งที่ผมได้เรียนรู้ในชีวิตให้กับพวกคุณอย่างไม่มีเงื่อนไข และหวังว่าจะก้าวหน้าไปพร้อมกับทุกท่าน!"
ทันทีที่พูดจบนักเรียนที่อยู่ฝั่งตรงหน้าก็ปรบมือเสียงดังทันที
หลังจากเสียงปรบมือหยุดหงฉางชิงก็พูดต่อ: "การบรรยายครั้งนี้ผมจะสอนเนื้อหาบทแรกของ 《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》ทั้งหมดพวกคุณอย่างเต็มที่ เนื่องด้วย 《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》เป็นวิชาบู๊ที่ละเอียดอ่อนมาก ฉะนั้นจากนี้ไปไม่ว่าการฝึกฝนของท่านเหมาะสมกับระดับนี้หรือไม่ ไม่ว่าคุณจะเป็นปรมาจารย์ที่เข้าสู่แดนมืดแล้วหรือมือใหม่ ขอให้ทุกท่านเรียนรู้ตั้งแต่ต้นอย่างมั่นคง"
เย่เฉินเคยบอกไว้นานแล้ว ดังนั้นผู้ที่เข้าร่วมการฝึกทุกคนจึงรู้ว่า《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》เป็นวิถีบู๊ที่หายาก และแม้แต่ว่านพั่วจวินก็ได้เตรียมพร้อมที่จะรียนรู้ตั้งแต่จุดเริ่มต้น
หลังจากนั้นหงฉางชิงเริ่มต้นจากบทแรกของ 《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》โดยบอกทุกคนถึงจุดประสงค์และหลักการของ 《จิตกลียุคเต๋าไท่เจิน》
เนื้อหาการสอนของหงฉางชิงในวันแรกเป็นทฤษฎีทั้งหมด ไม่มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับปฏิบัติ แต่สิ่งนี้ทำให้ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้หลายคนรวมถึงว่านพั่วจวินมีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้
ส่วนอิโตะและฉินเอ้าเสวี่ยน เฉินจื๋อข่าย และหงห้าที่ยังเป็นมือใหม่ วิธีการสอนนี้ยังทำให้พวกเขามีเวลาเตรียมตัวมากขึ้น
เย่เฉินได้เห็นภาพรวมการสอนของหงฉางชิง ดังนั้นเขาจึงพูดด้วยรอยยิ้ม: "ไม่ต้องกังวล เขาแค่บอกคุณเกี่ยวกับความรู้ทางทฤษฎีในวันนี้ ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าเขาจะรวมแผนภาพลมปราณร่างกายมนุษย์เพื่อแนะนำองค์ประกอบของลมปราณในร่างกายมนุษย์แต่ละอัน เช่นเดียวกับนักศึกษาแพทย์ต้องทำความคุ้นเคยกับโครงสร้างร่างกายมนุษย์ก่อน เขาจะไม่ปรับจังหวะการสอนให้สูงขึ้น ทุกอย่างยังคงให้ความสนใจกับการก้าวไปอย่างมั่นคงและต่อเนื่อง ดังนั้นการปฏิบัติจริงจึงต้องรอให้พวกคุณทำความคุ้นเคยกับความรู้ทางทฤษฎีสักสองสามวันก่อน ไม่แน่จากนั้นพวกเจ้าอาจจะสัมผัสได้ถึงลมปราณและตันเถียนทันที”
ฉินเอ้าเสวี่ยนหัวเราะคิกคักและพูดว่า "อาจารย์เย่พูดอย่างนี้ ฉันก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น"
ทันใดนั้นเย่เฉินก็เห็นว่าหงห้าและเฉินจื๋อข่ายก็กระซิบอยู่ไม่ไกล ดังนั้นเขาจึงพูดกับอิโตะและฉินเอ้าเสวี่ยน: "พวกคุณไปตกตะกอนประเด็นความรู้ที่อาจารย์หงสอนวันนี้ก่อน ผมจะไปทักทายหงห้าและเหล่าเฉินก่อน”
หลังจากพูดจบเย่เฉินก็ลาทั้งสองมาหาหงห้าละเฉินจื๋อข่าย

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...