ตระกูลอานรู้มานานแล้วว่นายหญิงกำลังจะไปจินหลิง
ยิ่งกว่านั้นการตัดสินใจของเธอได้รับการยินยอมจากคนทั้งตระกูลมานานแล้ว
หลังจากประสบกับวิกฤตที่เกือบทำให้ตระกูลพังทลาย ตระกูลอานก็ไม่ได้สนใจในอาชีพการงาน เงิน และสถานะ แต่หวังว่าจะชดเชยข้อบกพร่องในชีวิตให้ได้มากที่สุดในอนาคต
สำหรับทุกคนในตระกูลอาน การตายของ อานเฉิงซีถือเป็นความเสียอันใหญ่หลวง
และสิ่งที่ตามมาก็คือหารหายตัวไปของเย่เฉิน
การตายของอันเฉิงฉีนั้นไม่สามารถชดเชยและแก้ไขได้ สิ่งเดียวที่ชดเชยได้ในตอนนี้คือการตามหาเย่เฉินให้เจอ
ยิ่งโรคอัลไซเมอร์ของนายท่านยิ่งแย่ลง เมื่อตระกูลอานไม่อยากให้เมื่อหาเย่เฉิน พบแต่นายท่านกลับจำเขาไม่ได้เลย
อานโฉงชิวในฐานะผู้จัดการทั่วไปในกิจการภายในของตระกูลอาน เขาได้จัดการให้ลูกน้องซื้อโฮมสเตย์ว่านหลิ่วหลิวในจินหลิงแล้ว ขณะเดียวกันเขาได้ประสานงานปรมาจารย์บู๊และผู้คุ้มกันที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีกว่าร้อยคนเพื่อไปเพื่อเตรียมการล่วงหน้าที่จินหลิงแล้ว
มีปรมาจารย์มากมายมาดูแลโฮมสเตย์ว่านหลิ่วหลิว ทุกที่ประกอบกับความปลอดภัยของหัวเซี่ยดีกว่าของสหรัฐอเมริกามาก และไม่มีปืนเกลื่อนกลาด ดังนั้นสำหรับตระกูลอานแล้วความปลอดภัยในจินหลิงสูงกว่าสหรัฐอเมริกามาก
ในขณะนี้อานโฉงชิวกล่าวว่า: "แม่คราวนี้ข้าจะไปกับพ่อและแม่ ให้จาวหนานและโยวโยวจัดการเรื่องของเด็กๆในสหรัฐอเมริกาก่อน หลังจากเรื่องของเด็กๆเรียบร้อยแล้วค่อยเดินทางไปรวมตัวกับพวกเราที่จินหลิง ข่ายเฟิงยังไม่ต้องรีบไปในตอนนี้ เพราะมีเรื่องธุรกิจบางอย่างในสหรัฐอเมริกาที่ยังต้องจัดการรวมถึงเรื่องของคณะกรรมการบริหาร ดังนั้นข่ายเฟิงจึงจะเดินทางไปคนสุดท้าย"
ทุกคนรีบพูดว่า "แม่พูดมาเลย!"
นายหญิงมองไปรอบๆแล้วพูดว่า: "การไปจินหลิงครั้งนี้ห้ามพาสมาชิกในครอบครัวไปด้วย บอกพวกเขาว่าเป็นคำสั่งของฉัน ถ้าพวกเขาบ่นก็ให้บ่นไป "
ภรรยาที่อยู่กับอานจาวหนานมา20ปี เป็นสายลับที่องค์กรพั่วชิงส่งตัวมานานกว่า 20 ปี เหตุการณ์นี้ทำให้นายหญิงรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง
เธอยังไม่รู้ว่าอีกคู่ชีวิตของลูกชายคนโตอานโฉงชิว ลูกชายคนรองอานข่ายและลูกสาวคนเล็กอานโยวโยวจะมีอันตรายซ่อนอยู่หรือไม่ ดังนั้นการไปตามหาเบาะของหลานชายในจินหลิง เธอไม่อยากให้มีองค์ประกอบที่ไม่มั่นคงมาสร้างความวุ่นวาย เหนือสิ่งอื่นใดอานเฉิงซีเสียชีวิตแล้ว ถ้ารักษาความลับไม่ดีพออาจทำให้เย่เฉินเดือดร้อน เธอกลัวว่าตายไปไม่รู้จะบอกลูกสาวคนโตอย่างไร

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...