อานโฉงชิว อานข่ายเฟิงและอานโยวโยวเข้าใจความกังวลของแม่เป็นอย่างดี แม้ว่าพวกเขาจะไว้ใจคนสำคัญของพวกเขามาก แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมาอย่างเต็มปาก
ดังนั้นอานโฉงชิวจึงเป็นผู้นำในการแสดงความคิดเห็น: "แม่ ไม่ต้องกังวล ผมไม่ได้คิดที่จะพาภรรยาและลูกไปจินหลิงในครั้งนี้"
อานข่ายเฟิงและอานโยวโยวก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน
"ตกลง" นายหญิงกล่าวอย่างยินดี: "จากนี้ไป หากองค์กรพั่วชิงยังไม่ถูกทำลาย ภารกิจสำคัญของตระกูลอานจะตัดสินใจโดยฉัน นายท่านและพวกคุณสี่พี่น้องเท่านั้น ลูกหลานของตระกูลอานที่ยังไม่ยังถึง24ห้ามเข้ามายุ่ง ห้ามไว้ใจและให้คนนอกเข้ามายุ่งโดยเด็ดขาด"
ทุกคนพยักหน้า ทันใดนั้นการกระทำของนายหญิงได้รับความเห็นชอบเป็นเอกฉันท์จากทุกคน
ขณะนี้นายหญิงพูดกับอานโฉงชิวอีกครั้ง: "โฉงชิวติดต่อญ่าหลินหน่อย ดูว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ ถ้าเวลาและแรงมากพอให้เขาไปจินหลิงกับเรา ตอนนี้นอกจากหนานหนานแล้ว เขาคือคนนอกคนเดียวที่ฉันไว้ใจ อีกทั้งเขาเป็นนักสืบมาหลายปีเรื่องการตามหาคนคงไม่มีใครเก่งกว่าเขา ถ้าเขาไปกับเราได้น่าจะช่วยเราได้มาก”
“ไม่มีปัญหา” อานโฉงชิวพูดทันที “เดี๋ยวผมจะโทรหาญ่าหลินดูว่าเขามีเวลาไหม”
นายหญิงเร่งเร้า: "ไม่ต้องรอแล้ว โทรเลย ถ้าญ่าหลินอยู่ในอเมริกาและไม่มีปํญหาเรื่องเวลา คุณก็ส่งเครื่องบินไปรับเขาแล้วไปด้วยกันคืนนี้"
"ตกลง!" อานโฉงชิวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที เดินไปที่หน้าต่างแล้วโทรหาหลีญ่าหลิน
ช่วงที่ผ่านมาญ่าหลินอยู่ในซีเรียตลอด ภารกิจของเขาคือการค้นหาว่าฐานทหารหน่วยกล้าตายองค์กรพั่วชิงอยู่ที่ใด แต่หลังจากที่เย่เฉินกำจัดเอิร์ลเจี้ยนและโอวป๋อจวินขององค์กรพั่วชิง และหลังจากประสบความสำเร็จจากแผนซ้อนแผน องค์กรพั่วชิงก็เข้าสู่ช่วงพักตัว และเบาะแสของบริษัทขนส่งก็หยุดชะงักชั่วคราว ดังนั้นเย่เฉินจึงให้หลี่ญ่าหลินพักร้อนและขอให้เขากลับไปสหรัฐอเมริกาเพื่อไปอยู่กับภรรยาแลลูกสาว
ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากไปจินหลิงแต่เหตุผลหลักคือเขารู้จักตัวตนของเย่เฉิน แล้วและเขาก็รู้ด้วยว่าเย่เฉินที่ซึ่งตระกูลอานกำลังตามหาอยู่จินหลิง แต่ว่าหากเย่เฉิน ไม่ยอมรับตนก็ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของเขาได้ ดังนั้นถ้าเขาไปจินหลิงกับตระกูลอาน เขาจะต้องแสร้งทำเป็นช่วยตระกูลอานหาที่อยู่ของเย่เฉิน เมื่อคิดถึงความกระตือรือร้อนของคนแก่สองคนที่ตามหาลูกหลานชาย เขาก็ทนไม่ได้จริงๆ
อานโฉงชิวเห็นว่าหลี่ญ่าหลินเงียบไปนาน เขาจึงพูดว่า "ไม่เป็นไร ญ่าหลินถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่ต้องลำบากใจ"
"เปล่าเปล่า" หลี่ญ่าหลินรีบพูด "ฉันเกษียณแล้ว จะไม่สะดวกได้อย่างไร... บอกฉันมาว่าจะไปเมื่อไหร่ ฉันจะไปได้เตรียมตัว"
อานโฉงชิวกล่าวว่า: "ความตั้งใจของแม่ผมจะออกจากนิวยอร์กคืนนี้ หากคุณไม่มีปัญหา ผมจะส่งเครื่องบินไปรับคุณที่ฮุสตัน"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...