ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5504

จากนั้นอานโฉงชิวขยิบตาให้หลี่ญ่าหลิน ทั้งสองเดินทางออกจากร้านอาหารกลับมาที่ลานบ้าน

ทันใดนั้นอานโฉงชิวมองไปทางหลี่ญ่าหลิน เอ่ยถามเขาว่า "ญ่าหลิน จากประสบการณ์ของนาย หลายปีมานี้หลานชายคนโตของฉันจะกลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่านั่นไหม? ถ้าเราเริ่มจาก

คฤหาสน์หลังเก่า จะสามารถหาเบาะแสที่เกี่ยวข้องกันได้บ้างไหม?"

หลี่ญ่าหลินพยักหน้า พูดว่า "ก็เป็นไปได้ มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีอารมณ์ความรู้สึก คนส่วนใหญ่จะคิดแบบนี้ กรณีที่ผู้ต้องสงสัยหลบหนีและถูกจับกุมสำเร็จ ผู้ต้องสงสัยมากกว่าครึ่งแอบกลับบ้าน หรือถูกจับขณะติดต่อกับคนในครอบครัว ความทรงจำสุดท้ายของเย่เฉินและพ่อแม่ของเขาอยู่ที่

คฤหาสน์หลังเก่านั้น ดังนั้นเขาอาจจะกลับไปที่นั่นได้"

เขากล่าวต่อไปว่า "แต่อย่างไรก็ตาม เป็นเวลา 20 ปีแล้วที่เฉิงซีถูกสังหาร แม้ว่าเย่เฉินจะเคยกลับไปที่นั่น ในระยะเวลาที่ยาวนานถึง 20 ปี ก็อาจยากที่จะหาเบาะแสที่เป็นประโยชน์"

"นั่นก็จริง" อานโฉงชิวพยักหน้าเบา ๆ พูดว่า “เพราะถึงอย่างไรก็ผ่านมา 20 ปีแล้ว แม้ว่าเย่เฉินจะเคยกลับไป ก็เกรงว่าจะไม่มีทางคิดถึงเรื่องนี้ แม่ของฉันต้องการไปที่คฤหาสน์หลังเก่า อาจเป็นเพราะเธอต้องการเดินทางไปดูพี่สาวกับครอบครัวว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

หลี่ญ่าหลินพยักหน้า พูดว่า "ฉันเข้าใจเรื่องนี้ดี"

หลี่ญ่าหลินรู้ดีว่าในจินหลิงนี้ เย่เฉินมีอำนาจพอควร เรื่องเพียงเท่านี้คงถูกจัดการไปนานแล้ว แม้ว่าอานโฉงชิวจะบุกมาถึงที่บ้าน แต่หากเย่เฉินไม่อยากพบเขา อานโฉงชิวก็ไม่อาจพบสืบพบเงื่อนงำใดได้

ส่วนตัวเขา เย่เฉินได้ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ แน่นอนว่าเขาจะไม่ทรยศเย่เฉิน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกว่าเย่เฉินไม่เหมาะที่จะไปทำความรู้จักตระกูลอานในตอนนี้ ดังนั้นจึงได้แต่แสร้งทำเป็นวางแผนไปตามน้ำ เพียงแค่ป้องกันไม่ให้พวกเขาค้นพบเบาะแสของเย่เฉินเข้า ภารกิจนี้ก็เสร็จสิ้น

ทันใดนั้น อานโฉงชิวพูดขึ้นอีกครั้งว่า "อ้อ ญ่าหลิน นายเคยคิดจะสืบผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตนายไว้บ้างไหม?”

หลี่ญ่าหลินตกใจแล้วพูดว่า "ผู้มีพระคุณที่ช่วยฉันไว้คนนั้น การเดินทางของเขาเอาแน่เอานอนไม่ได้ อีกอย่างเขาไม่เคยแสดงใบหน้าที่แท้จริงต่อใคร แม้ว่าฉันไปหาเขาก็ไม่มีเบาะแสอะไรหรอก"

หัวใจของหลี่ญ่าหลินสั่นสะท้าน เขาพูดโดยแสร้งทำเป็นลังเลว่า "โฉงชิว ผู้มีพระคุณคนนั้นมีอำนาจมาก ในเมื่อเขาไม่ต้องการพบกับเราด้วยตัวตนแท้จริงของเขา การที่เราตรวจสอบเขาเช่นนี้จะเป็นการไม่เหมาะสมหรือเปล่า?"

"มันก็ไม่เหมาะสมเท่าไหร่" อานโฉงชิวพยักหน้าโดยไม่คิด แต่เขาก็พูดขึ้นอย่างหนักแน่นทันทีว่า "ญ่าหลิน พี่สาวและพี่เขยของฉันถูกฆ่าตายในจินหลิง หลานชายของฉันก็หายตัวไปในจินหลิงด้วย ตอนนี้เบาะแสของผู้มีพระคุณก็เชื่อมโยงกับจินหลิงอีก ฉันรู้สึกว่า...... อาจมีเงื่อนงำบางอย่างเชื่อมโยงกันอยู่ในนี้"

หลี่ญ่าหลินรีบลองเอ่ยถามดูว่า "โธ่ นายไม่คิดว่าผู้มีพระคุณที่เรากำลังพูดถึงคือหลานชายคนโตของนายหรอกใช่ไหม?"

อานโฉงชิวโบกมือขึ้น "เป็นไปไม่ได้หรอกน่า......ฉันแค่กำลังคิดว่าในเมื่อผู้มีพระคุณคนนี้เป็นผู้สูงส่งที่อยู่สันโดษ ในตอนนั้นหลานชายของฉันจะได้รับการช่วยเหลือจากเขาหรือเปล่า"

หลี่ญ่าหลินกระแอมออกมาสองครั้งแล้วกล่าวว่า "นายอย่าคิดมากไป อย่าได้เพ้อคิดไปทางด้านนั้นเลย ไม่คิดว่ามันใกล้เคียงกับเนื้อเรื่องของนิยายศิลปะต่อสู้บ้างเหรอ? อีกอย่างผู้มีพระคุณไม่ใช่คนในตระกูลของนาย ทำไมจึงต้องช่วยหลานชายของนายเมื่อ 20 ปีก่อนในจินหลิง แล้วบินไปสหรัฐอเมริกาเพื่อช่วยครอบครัวของนาย แล้วยังมาช่วยฉันอีก?"

อานโฉงชิวพูดอย่างทำตัวไม่ถูก "อืม นั่นสิ......สิ่งที่นายพูดมาก็มีเหตุผล......แต่ถึงอย่างไรแม้ว่าผู้มีพระคุณจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเบาะแสของหลานชายของฉัน แต่เขาก็ยังช่วยชีวิตครอบครัวของเราไว้ ดังนั้นฉันจึงอยากเดินทางไปหาซ่งหวั่นถิงอยู่ดี ลองดูว่าจะได้เบาะแสอะไรจากเธอบ้าง แม้ว่าเธอจะปากแข็งมาก แต่ก็น่าจะเอาคำพูดของฉันไปให้ท่านผู้มีพระคุณได้บ้างสองสามคำ”