ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5505
20 นาทีต่อมา อานโฉงชิวพานายหญิงใหญ่ไปยังคฤหาสน์หลังเก่าของบิดามารดาเย่เฉิน
ขบวนรถกันกระสุนของตระกูลอานขับออกจากโฮมสเตย์ว่านหลิ่วอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังเขตเมืองเก่าจินหลิง
ในเวลาเดียวกัน เย่เฉินก็ขับรถจากเขตเมืองไปยังโฮมสเตย์ว่านหลิง
เขาวางแผนจะไปที่ช็องเซลีเซียนสปา และโฮมสเตย์ว่านหลิงอยู่ใกล้กับช็องเซลีเซียนสปาหากลากเป็นเส้นตรงจะมีเนินเขาสองลูกคั่นตรงกลางเท่านั้น ด้วยเหตุนี้เดินทางจากเมืองไปโฮมสเตย์ว่านหลิง และจากเขตเมืองไปช็องเซลีเซียนสปา จึงมีเส้นทางที่ทับซ้อนกัน
บนทางด่วนออกจากเมือง เย่เฉินเห็นขบวนรถสวนทางมาจากทิศทางตรงกันข้าม
ก่อนที่เขาจะออกเดินทาง หลี่ญ่าหลินได้ส่งข้อความบอกเขาว่าวันนี้คุณย่าของเขากำลังจะไปคฤหาสน์หลังเก่าของพ่อแม่ ดังนั้นแม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะขับเคลื่อนผ่านสวนกันด้วยความเร็วสูง แต่เย่เฉินก็แน่ใจว่าเป็นขบวนรถของตระกูลอานแน่นอน
แต่เย่เฉินไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเกินไป เขาได้กำชับต่อผู้ที่ควรกำชับไว้แล้ว เขาเชื่อว่าด้วยบุคลิกนิสัยของเขา ไม่มีใครในจินหลิงกล้าเปิดเผยตัวตนของเขากับปู่ย่าตายายแน่นอน
เมื่อมาถึงโรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลี หงฉางชิงได้เริ่มวันใหม่ของการสอนแล้ว
ตอนที่เย่เฉินมาถึง เห็นว่านักเรียนทุกคนกำลังมีสมาธิกับการเรียน ดังนั้นเขาจึงไม่เข้าไปรบกวน ทำเพียงสังเกตสถานการณ์ของ นานาโกะและฉินเอ้าเสวี่ยนอยู่ที่หน้าต่าง
ตอนนี้สองสาวกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนฟูก ทำตามคำแนะนำของหงฉางชิง หลับตาและหมุนเวียนชี่แท้
เย่เฉินรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าภายในร่างของนานาโกะแสดงสัญญาณของการไหลเวียนชี่แท้แล้ว
แม้ว่าเฉินจื๋อข่ายจะไม่ดูดุร้ายเท่าหงห้า แต่คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเสมอ ราวกับเต็มไปด้วยความสงสัย
เย่เฉินรู้ดีว่าสองคนนี้ต่างติดอยู่ที่จุดสำคัญคือมองภายใน
หากไม่สามารถบรรลุมองภายในได้ ก็ไม่อาจหาตำแหน่งของเส้นลมปราณและตันเถียนได้ ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหมุนเวียนชี่แท้
การมองภายในเป็นเรื่องลึกลับมาก เช่นเดียวกับที่ครูสอนดนตรีเกี่ยวกับเสียงมักจะพูดถึงการสั่นพ้องของช่องอกและการสั่นพ้องของช่องลม คนที่เข้าใจจะสามารถกระจ่างแจ้งได้ทันที แต่คนที่ไม่เข้าใจต่อให้พูดจนปากฉีกถึงหูก็ไม่รู้ว่าจุดกำเนิดเปล่งเสียงอยู่ที่ใด
เรื่องแบบนี้ต้องใจเย็น ค่อย ๆ สำรวจสัมผัส มีเพียงสัมผัสได้ถึงจุดลั่ว จึงจะสำเร็จได้
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...