นานาโกะพยักหน้าอย่างแรง อุทานเสียงทุ้มไปว่า:“ดูเหมือนฉันจะพบความลึกลับของมองภายในแล้ว เหมือนกับการดำน้ำที่คุณพูดถึงเมื่อกี๊ ตอนแรกฉันมักจะไม่สามารถดำน้ำได้ รู้สึกว่ายิ่งอยู่ใกล้ก้นน้ำ แรงผลักของน้ำก็ยิ่งแรงขึ้น มีแรงผลักฉันขึ้นสู่ผิวน้ำทุกที่……”
“ใช่ ๆ ๆ!”ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบพูด:“ความรู้สึกเหมือนจะตายให้ได้!ฉันทรมานแทบบ้า คุณผ่านไปได้ไงกันแน่?”
นานาโกะพูดอย่างจริงจังว่า:“ตอนแรกฉันก็พยายามที่จะดำลงไปอย่างเต็มที่ แต่ก็ไม่สำเร็จแม้แต่ครั้งเดียว ต่อมาฉันเลยทำใจให้สงบ สมมติในหัวว่าวิญญาณของตัวเองออกมาจากร่าง วิญญาณออกมาจากร่างแล้วก็ไม่ได้ลงไปในน้ำทันที แต่ว่าขึ้นไป ที่จุดสูงสุดแทน!”
ฉินเอ้าเสวี่ยนตกใจ:“ไปจุดสูงสุด?!”
“ใช่!”นานาโกะพูดอย่างเด็ดเดี่ยวและตื่นเต้นว่า:“จุดสูงสุดไง!เหมือนกับการปีนไปจนถึงผสูงที่อยู่บนทะเลสาบ จากนั้นใช้ส้นเท้าเหยียบบนขอบหน้าผาสูงนั้น ให้วิญญาณอ้าแขนสองข้างออก กระโดดลงจากหน้าผาด้วยจิตใจที่แน่วแน่!”
พูดไป เสียงนานาโกะก็พูดต่อด้วยเสียงที่สั่น:“ความรู้สึกที่ปล่อยให้ตัวเองลงไปเร็วขึ้น ปล่อยให้เสียงลมดังก้องอยู่ในหูของตัวเอง ฉันไม่สนใจเลย แค่อยากกระโดดให้สำเร็จ!ความรู้สึกแบบนั้น เหมือนเข็มจากท้องฟ้าตกลงไป ลงไปในน้ำ ไม่มีความรู้สึกต่อต้านเหมือนเมื่อก่อน!ทันใดนั้นสถานการณ์ก็ดีขึ้นอย่างกะทันหัน เข้าใจในทันที!”
“อ๋า?”ฉินเอ้าเสวี่ยนได้ยินก็ตกใจ โพล่งออกไปว่า:“นานาโกะ……คุณ……คุณให้วิญญาณออกจากร่างได้จริง ๆ เหรอ?”
ที่จริงแล้ว ไม่ใช่ฉินเอ้าเสวี่ยนที่ได้ยินแล้วตกใจ แม้แต่เย่เฉินเองก็ตกตะลึงอย่างมาก
ตอนนี้เอง หงฉางชิงก็เดินมาที่ด้านหน้าของทั้งสอง พูดกับนานาโกะว่า:“เมื่อกี๊ผมสำรวจดูแล้ว ดูเหมือนว่าคุณอิโตะจะประสบความสำเร็จในการมองภายในได้แล้วจริง ๆ และก็เข้าใจถึงการทำงานของชี่แท้ รวดเร็วอย่างนี้ เป็นสิ่งที่เพิ่งจะเคยเห็นจริงๆ ยินดีด้วย ๆ!”
นานาโกะพูดด้วยความเคารพว่า:“เป็นเพราะอาจารย์หงต่างหากที่สอนได้ดี!”
หงฉางชิงโบกมือ พูดอย่างจริงจังว่า:“คุณอิโตะมีพรสวรรค์อันยอดเยี่ยมจริง ๆ !ไม่ใช่แค่เข้าใจการมองภายในในช่วงเวลาสั้น ๆ แม้แต่เส้นลมปราณสามเส้นในร่างกายคุณ ก็เกือบจะเปิดแล้ว เพียงแค่ก่อนหน้านี้คุณไม่รู้การทำงานของชี่แท้ เส้นลมปราณเปิดก็เหมือนกับทางหลวงที่ไม่มียานพาหนะ ไม่สามารถแสดงการใช้งานที่แท้จริงได้ แต่ตอนนี้ในเมื่อคุณใช้ชี่แท้ได้แล้ว ฉันเชื่อว่า เพียงไม่กี่วัน คุณอิโตะก็จะสามารถใช้เส้นลมปราณทั้งสามนี้ได้อย่างแท้จริง กลายเป็นนักบู๊สามดาว!ความเร็วเช่นนี้ น่าทึ่งจริง ๆ ในไม่ช้า คุณอิโตะจะต้องกลายเป็นผู้เก่งกาจวิชาบู๊ชั้นแนวหน้าแน่!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...