มื้อค่ำตระกูลอิโตะนั้นธรรมดา ได้เปลี่ยนทิศทางการพัฒนาในอนาคตของตระกูลอิโตะอยางสมบูรณ์
อิโตะ นานาโกะตัดสินใจว่า ตั้งแต่นี้ไป จะไปจุดสูงสุดของวิถีบู๊ และการตัดสินใจของนางาฮิโกะ อิโตะ เริ่มมองหาผู้จัดการมืออาชีพที่เหมาะสมทันที ส่งตระกูลอิโตะไปให้ทีมผู้จัดการมืออาชีพรับผิดชอบการดำเนินงาน ส่วนตัวเขาเองนั้น กลับควบคุมทิศทางการพัฒนาของตระกูลอิโตะอยู่เบื้องหลัง เพื่อแน่ใจว่าผู้จัดการมืออาชีพจะไม่ทำให้ตระกูลอิโตะตกต่ำ
แบบนี้ อิโตะ นานาโกะก็จะไม่ถูกรบกวนจากตระกูลอิโตะอีกต่อไป
ส่วนพ่อลูกคู่นี้ เต็มไปด้วยความปรารถนาในอนาคต
และอิโตะ นานาโกะก็เข้าใจเหตุผลหนึ่งด้วย
อนาคต ตัวเองจะประสบความสำเร็จในการฝึกฝนเหมือนเย่เฉินหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป
ที่สำคัญก็คือ แค่ตัวเองทุ่มเทให้กับวิถีบู๊ ในอนาคตอันยาวนานนี้ ตัวเองก็จะอยู่เคียงข้างเย่เฉินตลอดไป
……
วันถัดมา
อานฉี่ซานในโฮมสเตย์ว่านหลิ่ว ที่หลับจนตื่นมาตอนแปดโมงเช้า
เมื่อวานและวันนี้เขานอนหลับสนิทมาก แทบจะไม่เคยหลับสนิทเลยตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา
ภรรยาที่อยู่ด้านข้าง หลังจากเยี่ยมตู้ไห่ชิงเมื่อวานนี้ ก็ไปหาเบาะแสหลายที่ในเมืองจินหลิง จนร่างกายเหนื่อยล้าเล็กน้อย ดังนั้นตอนนี้จึงนอนหลับสนิท แต่เขาก็นั่งอยู่คนเดียวตรงโต๊ะทำงานตรงหน้าหน้าต่าง เริ่มเขียนบางอย่างด้วยปากกาและกระดาษ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา นายหญิงใหญ่ก็ตื่น หลังจากผ่านคืนนี้ไป ร่างกายของเธอก็เหมือนกับตอนที่เธอตื่นเมื่อวาน รู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก แม้แต่การหายใจของก็ราบรื่นขึ้นกว่าเดิม
“จำได้”อานฉี่ซานพูดอีกว่า:“จากนั้นคุณพาผมไปดูเจอโฉงชิวกับญ่าหลิน และยังแนะนำให้ผมพยายามจำทุกอย่างให้ได้มากที่สุด วันนี้จะดูว่าผมจำได้มากแค่ไหน ……”
พูดไป อานฉี่ซานก็พูดอีกว่า:“จากนั้นผมจำได้ว่าทุกคนกำลังคุยกันว่า เป็นเพราะสภาพแวดล้อมของโฮมสเตย์ว่านหลิ่วทำให้ผมดีขึ้น หรือซวนซวนของโฮมสเตย์นี้กันแน่……”
“พระเจ้า……”นายหญิงใหญ่พูดอย่างตกใจ:“ได้ยินแบบนี้แล้ว เหมือนว่าคุณจะจำได้หมด……”
อานฉี่ซานพยักหน้าและพูดอย่างจริงจังว่า:“ตัวผมเองไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรขาดตอน ก็แค่ เรื่องที่นานกว่านั้น ผมจำอะไรไม่ได้แล้ว ……”
นายหญิงใหญ่ตื่นเต้นเล็กน้อย พูดพึมพำต่อไปว่า:“ดีจัง!ดีจริง ๆ !อาการป่วยของคุณไม่เพียงแต่ไม่แย่ลงเรื่อย ๆ แต่ยังดีขึ้นมาก ความทรงจำเมื่อวาน คุณยังจำได้ดีกว่าของฉันมาก ส่วนความทรงจำก่อนหน้านี้ของคุณ ฉันเชื่อว่าคุณจะค่อย ๆ นึกย้อนได้แน่ แม้ว่าจะทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร พวกเราจะค่อย ๆ ช่วยคุณ ความจำของคุณตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว แค่พวกเราช่วยคุณรื้อฟื้น คุณจะจำมันได้อย่างแน่นอน!”
พูดไป เธอก็รีบพูดว่า:“ไป!พวกเรารีบลงไปเถอะ บอกข่าวดีนี้กับพวกโฉงชิว!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...