ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5524

ในวินาทีที่เย่เฉินออกพ้นประตูไป หลินหว่านเอ๋อร์ก็คาดเดาได้ ว่าเย่เฉินจะต้องย้อนกลับมา

ดังนั้น เธอก็จึงไม่ได้หย่อนใจคลายอารมณ์เลย แกล้งทำทีเป็นเก็บของของตัวเองอย่างสงบนิ่ง

ในตอนที่เย่เฉินกลับมาที่หน้าประตูห้องพักอีกครั้ง ประตูห้องยังคงเปิดอ้าอยู่ เขาผลักประตูแล้วเดินเข้ามา เอ่ยถามเสียงนิ่ง“หลินหว่านเอ๋อร์ ที่คุณเดินทางมาเมืองจินหลิง มีจุดประสงค์อะไรกันแน่？”

คำถามที่เอ่ยขึ้นอย่างฉับพลัน ทำเอาหลินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังเก็บข้าวของอยู่ถึงกับต้องสะดุ้งตกใจ

อาการสะดุ้งตกใจนี้ ก็เป็นท่าทีที่เธอได้ซักซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วเช่นกัน

เธอในตอนนี้ อุทานออกมาในเวลาที่พอเหมาะพอดี หันกลับมามองเย่เฉิน ประหม่าอย่างที่สุด เอ่ยถามอย่างระแวดระวังว่า“คุณ……คุณเป็นใครกัน？！”

เย่เฉินยิ้มเยาะ และถามเธอ“ตามมาถึงที่นี่ ยังมาถามผมอีกว่าผมเป็นใคร ดูจะปลอมไปหรือเปล่า？”

หลินหว่านเอ๋อร์มีท่าทีที่ตื่นตกใจหนักยิ่งขึ้นไปอีก เธออดที่จะร่นถอยหลังไปก้าวหนึ่งไม่ได้ พูดอย่างประหม่า“คุณ…… คุณเป็นใครกันแน่……ทำไมถึงรู้ชื่อหลินหว่านเอ๋อร์นี้ได้ ……”

เย่เฉินเค้นเสียงหึในลำคอแล้วพูดว่า“ทำไม？ยังจะเล่นละครอีกเหรอ？มา ผมจะให้คุณดูของชิ้นหนึ่ง！”

พูดจบ จากที่กระเป๋าของเขา หยิบเอาแหวนที่กระโดดดุกดิกไปมาอีกครั้งออกมา

และหลินหว่านเอ๋อร์เองก็ให้ความร่วมมือด้วยการแสดงสีหน้าที่ประหลาดใจหนักยิ่งขึ้นไปอีก เอ่ยถามออกไปทันทีว่า“คุณมีแหวนวงนี้ได้ยังไง?! คืนมันให้ฉันเดี๋ยวนี้！”

จากนั้น เธอก็ปรี่เข้ามาหา อยากจะคว้าเอากุญแจนั้นจากมือของเย่เฉิน

คิ้วของเย่เฉินขมวดมุ่น จากอากัปกิริยาของหลินหว่านเอ๋อร์ หญิงสาวคนนี้เหมือนจะจำตัวเองไม่ได้จริงๆ และจำไม่ได้ด้วยว่าตัวเองเคยได้พบเจอกับเธอมาก่อน จำไม่ได้ว่าตัวเองนั้นเคยได้ช่วยเธอเอาไว้ จำไม่ได้ว่าเป็นตัวเธอเองที่ส่งมอบแหวนนี้มาให้กับตัวเขาเอง

แต่ว่า เย่เฉินก็ยังไม่ปักใจเชื่อ ดังนั้น เขาก็จึงชูแหวนขึ้นเหนือหัว พูดเสียงเย็นชา“แหวนวงนี้คุณเป็นคนให้ผมเองกับมือ คุณไม่อยากที่จะยอมรับหรือจำมันไม่ได้จริงๆ？”

“เป็นไปไม่ได้！”หลินหว่านเอ๋อร์พูดโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด“แหวนวงนี้เป็นสมบัติที่พ่อของฉันทิ้งไว้ให้！มันเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่งสำหรับฉัน ไม่มีทางให้มันกับคุณอย่างแน่นอน！ต้องเป็นคุณที่ขโมยมันไปจากฉันแน่ๆ！พูดมา！ว่าคุณเป็นคนขององค์กรพั่วชิงใช่ไหม！”

เมื่อเย่เฉินได้ยินเธอเอ่ยพูดถึงองค์กรพั่วชิงคำนี้ออกมา ในใจก็ยิ่งจะสงสัยหนักมากขึ้น

เย่เฉินกล่าว“ไหนเล่าให้ฟังสิ！”

หลินหว่านเอ๋อร์ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีและพูดว่า“เรื่องที่ยุโรปเหนือฉันจำได้เพียง ฉันเก็บข้าวของเตรียมที่จะออกเดินทาง แต่ความทรงจำนั้นก็หายไป ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้หมดสติ ในตอนที่ฟื้นขึ้นมา คนที่อยู่รอบๆตัวส่วนใหญ่ถูกฆ่าตายเกือบทั้งหมด แหวนที่พ่อให้ฉันมา ก็หายไปด้วย”

เย่เฉินถามต่อ“คุณรู้อยู่แล้วว่าองค์กรพั่วชิงกำลังไล่ล่าคุณ แต่ทำไมคุณถึงยังมาเรียนที่มหาวิทยาลัยจินหลิงอย่างเปิดเผยอีก？”

หลินหว่านเอ๋อร์พูดด้วยท่าทีเหม่อลอย“หลบซ่อนไปตลอดไม่ใช่ทางออกที่ดี พวกเขาคิดว่าฉันจะซ่อนตัวอีกครั้ง และยิ่งห่างไกลออกไป แต่ฉันจะไปยังที่ที่ผู้คนพลุกพล่านและเปลี่ยนตัวตนในการใช้ชีวิตใหม่ ฉันคิดว่านี่ไม่เพียงเป็นการหลบซ่อนที่ดี แต่ยิ่งจะเป็นอะไรที่คาดคิดไม่ถึง ดังนั้นฉันก็จึงเลือกหัวเซี่ย”

เย่เฉินขมวดคิ้ว และเอ่ยถาม“ทำไมถึงเลือกมาที่เมืองจินหลิง？ทำไมถึงเป็นที่มหาวิทยาลัยจินหลิง？”

หลินหว่านเอ๋อร์ยังคงสงบนิ่งไม่ตื่นตระหนก ตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา“เหตุผลที่มาเมืองจินหลิง เพราะคุณปู่ของฉัน มีเส้นสายอยู่บ้างที่เมืองจินหลิง สามารถจะช่วยให้ฉันเข้ามหาวิทยาลัยจินหลิงได้”

“คุณปู่ของคุณ？”เย่เฉินถามต่อ “คุณปู่ของคุณเป็นใคร？”

หลินหว่านเอ๋อร์ตอบ“คุณปู่ของฉันเป็นเศรษฐีอันดับต้นๆในมาเลเซีย ชิวอิงซาน”