ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 553
บทที่553
แขกรับเชิญบางคนที่มาและขึ้นไปบนชั้นสอง จู่ๆก็มีสายตาสงสัยส่งมา สงสัยว่าทำไมอู๋ซินคุณชายอู๋ถึงโกรธ
อู๋ซินเหลือบมองพวกเขาอย่างเย็นชาและพูดว่า:"มองอะไร?ไสหัวไป!"
เมื่อเห็นแขกเหล่านี้หันหน้าไปทางอื่น และไม่กล้ามองตรงนี้ อู๋ซินก็มีใบหน้าที่เศร้าหมอง และกวักมือเรียกหลิวกว่างอยู่ไม่ไกล
หลิวกว่างวิ่งมา และถามอย่างขยันขันแข็ง:"คุณชายอู๋ คุณต้องการอะไร?"
อู๋ซินชี้ไปที่เย่เฉินซึ่งยืนอยู่กับซ่งหวั่นถิง ที่อยู่ในลานกว้าง กัดฟันแล้วพูดว่า:"นายไปสืบหาตัวตนของหมอนี้มาให้ฉัน ฉันอยากรู้ว่า เขาเป็นใครกัน!'
หลิวกว่างมองไปตามทิศทางของนิ้วของอู๋ซิน พอมองไป ก็ทำให้เขาตาแตกทันที!
นี่ไม่ใช่เย่เฉินเหรอ? !
คนนี้ แม้แต่จะเป็นจุลขี้เถ้าเขาก็จำได้!
ตอนนั้นลูกชายอันเป็นที่รักของตนหลิวหมิง สาเหตุที่ถูกท่านหงห้าใช้ดาบตัดคอ ถูกสลักคำว่ายาจก ก็เป็นเพราะว่าไปทำผิดกับเย่เฉิน!
ถ้าไม่ใช่เพราะเย่เฉิน ท่านหงห้าก็ไม่มีทางทำร้ายลูกชายของตน!
เพราะฉะนั้น ท่างหงห้าเป็นแค่คนฆ่า เย่เฉินเป็นคนเป็นตัวการ!
บนหน้าผากของลูกชายตนยังถูกสลักคำว่ายาจกสองตัว กลายเป็นตัวตลกของเมืองจินหลิง พอนึกถึงเรื่องนี้ เขาแทบอยากจะฉีกเนื้อเย่เฉิน!
แต่ว่า เพราะสู้หงห้าไม่ไหว เขาได้แต่อดทนอดกลั้น ไม่กล้าพูดอะไรเลย!
เมื่อคิดเช่นนี้ เขากัดฟันพูดทันที:"คุณชายอู๋ คนคนนี้ชื่อเย่เฉิน!"
แต่เขากลับไม่นึกเลยว่า คนที่ซ่งหวั่นถิงชอบ กลับเป็นไอ้ยาจกลูกเขยเข้าบ้านไร้ประโยชน์แบบนี้เหรอ?
ลูกเขยเข้าบ้าน! นี่ก็แสดงได้ว่า เย่เฉินคนนี้แต่งงานแล้ว!
ไม่ใช่แค่ไร้ประโยชน์ เป็นยาจก ซ้ำยังแต่งงานแล้ว!
ถ้าซ่งหวั่นถิงชอบลูกหลานของตระกูลใหญ่ในเย่นจิง ยังพูดได้หน่อย
แต่ว่า เธอกลับชอบคนที่แต่งงานแล้ว นี่มันเสียมุมมองหมด!
และที่สำคัญ แถมยังตบหน้าตัวเองอีกด้วย!
ไม่ว่ายังไง ตนก็เป็นตระกูลแรกของเจียงหนาน เป็นคุณชายตระกูลอู๋ที่มีทรัพย์สินประมาณสองแสนล้าน ทำไมเมื่ออยู่ต่อหน้าซ่งหวั่นถิง ถึงสู้ยาจกลูกเขยเขาบ้านไม่ได้เลยล่ะ?
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...