ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5547
ชายคนที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวเถิงรีบหยิบไฟแช็กออกมา จุดบุหรี่ให้จางเอ้อเหมาไปพลางพูดกล่าวนับถือไปพลาง : “พี่เอ้อเหมา ขอแค่เฮียยอมพาผมไปด้วย ผมจะอดทนต่อความยากลำบากและเสียงวิจารณ์ ไม่ผิดคำแน่นอน !”
จ้าวเหล่าซื่อที่อยู่ข้าง ๆ เองก็รีบพูด : “พี่เอ้อเหมา เอาฉันไปด้วยเถอะ ! ฉันคนเนี่ยไม่มีจุดเด่นอะไรอย่างอื่น แต่เชื่อฟัง ! ขอแค่เฮียพาฉันไปด้วย ฉันจะต้องเชื่อฟังเฮียอย่างเคร่งครัดแน่นอน ชี้ไหนไปนั่นเลย !”
ในตอนนี้คนอื่น ๆ ก็ทยอยแสดงความจริงใจกับจางเอ้อเหมา ในสายตาของพวกเขา ในเมื่อจางเอ้อเหมายอมทิ้งตำแหน่งคนโปรดข้างกายท่านหงห้า มันพิสูจน์ได้ว่าเขาพบแหล่งเงินที่ใหญ่กว่าแน่นอน และเขายังบอกอีกว่า ลู่ทางหาเงินนี้เกี่ยวกับของโบราณ ไม่ใช่แค่เขาจางเอ้อเหมาที่ทำงานอย่างราบรื่นสบาย ทุกคนต่างก็คุ้นเคยดี เพราะงั้นใคร ๆ ก็อยากจะได้ส่วนแบ่งกับจางเอ้อเหมา
แต่ในตอนนี้จางเอ้อเหมากลับกล่าวราบเรียบ : “ทุกคน ฉันเพิ่งกลับมาที่นี่ กิจการใหม่ยังไม่ราบรื่นนัก ไม่ได้ใช้คนเยอะขนาดนี้ เพราะงั้นในขั้นแรกนี้ ก็ให้จ้าวเหล่าซื่อกับเสี่ยวเถิงมาเป็นลูกน้องฉันก่อน คนอื่น ๆ ที่ยังไม่ถึงตาก็อยากรีบร้อนไป รอให้ฉันทำธุรกิจให้เรียบร้อย ทุกคนจะมีส่วนแบ่ง !”
คนอื่น ๆ อดไม่ได้ที่จะผิดหวัง แต่จ้าวเหล่าซื่อกับเสี่ยวเถิงต่างก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก
สองคนรีบรีบดึงจางเอ้อเหมามาตรงที่ไม่มีคน จ้าวเหล่าซื่อพูดอย่างประจบ : “พี่เอ้อเหมา แผงขายของตรงนั้นของเฮียถ้าเฮียอยากจะใช้เมื่อไหร่ก็ใช้ได้เลยนะ ถ้าไม่พอก็ใช้ของฉันไปด้วยเลย อยากจะให้ฉันกับเสี่ยวเถิงทำอะไร ขอแค่เฮียบอกมาได้เลย”
จางเอ้อเหมาหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบแล้วถามทั้งสองคนว่า : “พวกนายบอกฉันมาตามความจริง ตอนนี้เดือนหนึ่งพวกนายหาเงินได้เท่าไหร่ ?”
“คนละสามพัน ? !”
ทั้งสองพูดไม่ออกแต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็อดตื่นเต้นไม่ได้ สามพันหยวน ต่อวัน รายได้นี้สูงกว่าแผงขายของพวกเขามาก
ตอนนี้จางเอ้อเหมาพูดต่อ : “แต่ว่าฉันคงจะต้องบอกเอาไว้ก่อน ตอนนี้ฉันไม่แน่ใจว่าลูกค้ารายใหญ่จะมาเมื่อไหร่ เพราะงั้นพวกนายจะต้องไปรอที่สนามบินกับสถานีรถไฟทุกวัน พวกนายสองคนจะต้องไปตั้งแต่เช้าทุกวัน จนกระทั่งสนามบินกับสถานีรถไฟปิดแล้ว พวกนายถึงจะกลับบ้านไปพักผ่อนได้ ช่วงนี้ห้ามพลาดเที่ยวบินหรือรถไฟความเร็วสูงเด็ดขาด ถ้าใครรับลูกค้าได้ ฉันจะมอบรางวัลหนึ่งหมื่น ถ้าใครผลาดลูกค้าไป ฉันจะไม่ให้อภัย เข้าใจไหม ?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...