ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5557
ในตอนนี้ เมืองจินหลิงก็เป็นเวลามืดค่ำแล้วเช่นกัน
หม่าหลันทำมื้อค่ำเสร็จ ก็กำลังจะเรียกเย่เฉินกับเซียวชูหรันมากินข้าว ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะพูดบ่นขึ้นมา“นี่ก็สองทุ่มแล้ว เซียวฉางควนไอ้คนไม่เอาไหนไม่รู้หรือยังไง？กลับมาบ้านแล้วไม่รู้ไปไหนอีก！”
เย่เฉินพูดอย่างเป็นกันเอง“แม่ครับ ตอนนี้พ่อเป็นรองประธานาธิบดีสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดแล้ว ก็ย่อมต้องยุ่งเป็นธรรมดา แม่ต้องเข้าใจให้มากๆด้วย ”
หม่าหลันพูดอย่างไม่พอใจ“ให้ฉันเข้าใจเขาบ้าบออะไรล่ะ เขาเป็นอะไร ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง？ให้เขารับตำแหน่งรองประธานาธิบดี ฉันว่าสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดนี้ก็ตาบอดมากๆแล้วเหมือนกัน ”
ในขณะที่กำลังพูดอยู่ เซียวฉางควนก็เปิดประตูเข้ามา
เซียวชูหรันรีบเอ่ยเรียกคนเป็นพ่อ“พ่อค่ะ ไปล้างมือแล้วมากินข้าวกันเร็ว ！”
เซียวฉางควนเอ่ยถามออกมา“ทำอะไรกิน？มีอะไรน่ากินบ้าง？”
หม่าหลันพูดไปด่าไป“กระดองเต่าน่ากิน กินไหม？หากจะกินพรุ่งนี้จะทำให้กินสองตัว ！”
ทันทีที่เซียวฉางควนได้ยินคำพูดของหม่าหลันก็ปวดหัวขึ้นมา ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า“เธอนี่มันงาช้างไม่งอกออกจากปากสุนัขจริงๆ”
พูดจบ เขาก็เดินเข้าไปในห้องอาหาร เดินไปล้างมือที่อ่างล้างจานในห้องครัวฝรั่ง แล้วก็จึงเดินออกมานั่งลงบนเก้าอี้ พูดกับเย่เฉินว่า“นี่พ่อลูกเขย เราลองเดาดูว่าวันนี้ฉันไปเดินตลาดของโบราณแล้วไปเจอใครมา ？”
เซียวฉางควนเม้มริมฝีปากและพยักหน้ารับ พูดด้วยรอยยิ้มว่า“ที่พูดมาก็ถูก”
หม่าหลันที่อยู่ข้างๆเอ่ยถามขึ้นว่า“เซียวฉางควน ตอนนี้แกคิดจะกลับไปซื้อขายของเก่าอีกแล้วเหรอ？”
เซียวฉางควนเหล่ตามองเธอไปแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างขอไปทีว่า“ฉันไม่ใช่พ่อค้าขายของเก่าสักหน่อย กลับไปซื้อขายของเก่าอะไร？ก็แค่ตาดีเท่านั้น ในวงการนี้ก็ถือว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์โดดเด่น ให้ฉันสบโอกาสบ้างในบางครั้ง พอออกไปก็ได้เจอกับของดีเข้า ”
“อย่างแกนี่นะ？”หม่าหลันพูดอย่างดูถูก“ออกจากบ้านไป ไม่ก่อเรื่องสร้างปัญหาก็ถือว่าต้องขอบคุณพระเจ้าแล้ว！”
“เธอจะไปรู้อะไร！”เซียวฉางควนมองค้อนเธออย่างดูแคลน จากนั้นก็พูดกับเย่เฉิน“เอ่อนี่พ่อลูกเขย สมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดของเราในเร็ววันนี้จะจัดงานนิทรรศการอักษรวิจิตรและจิตรกรรมโบราณขึ้นที่เมืองจินหลิง ครั้งนี้นิทรรศการอักษรวิจิตรและจิตรกรรมมีมาตรฐานที่สูงมาก เมืองของเราเองก็ให้การสนับสนุนเป็นอย่างมาก ถึงเวลาก็น่าจะประกาศไปทั่วโลก ทำให้ยิ่งใหญ่！ไม่แน่ว่าอาจจะเชิญCCTVมารายงานข่าวด้วย ！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...