ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5565

เมื่อได้ยินที่เย่เฉินพูด ว่าหากกินยาทิพย์นี้เข้าไปแล้วก็จะสามารถรักษาอาการไมเกรนของตัวเองให้หายขาดได้ หลินหว่านเอ๋อร์ก็นึกสงสัยอย่างมาก

เธอรู้ดีว่าอาการไมเกรนของตัวเองนั้นเป็นเพราะเย่เฉิน ดังนั้นก็จึงอยากจะรู้เป็นอย่างมาก ว่าเย่เฉินนั้นจะมีวิธียังไง ภายใต้การไม่ใช้ปราณทิพย์ส่งเข้าหาตัวเอง ก็สามารถจะรักษาอาการป่วยของตัวเองได้

เย่เฉินในตอนนี้ กำลังควักยาช่วยหัวใจเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

และยาช่วยหัวใจเม็ดนี้ เป็นตัวยาสูตรเข้มข้นที่กลั่นออกมาจากเตายาของเต๋าไท่เจิน

เย่เฉินมองดูโอสถเม็ดนี้ แล้วพูดอธิบายกับคนทั้งสองว่า“ นี่เป็นยาครอบจักรวาลที่ฉันได้มาโดยบังเอิญเมื่อนานมาแล้ว ไม่กล้าพูดว่ามันสามารถจะชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นได้ แต่หากจะใช้มันรักษาสารพัดโรคนั้นย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน”

พูดจบ เย่เฉินก็พูดอย่างเจ็บปวดใจเล็กน้อยว่า“เพียงแค่ว่าโอสถนี้เหลืออยู่ไม่มากแล้ว ดังนั้นก็จึงต้องใช้สอยอย่างประหยัด กินครั้งละครึ่งหนึ่ง โอ้ไม่ใช่ กินหนึ่งในสี่ส่วนก็พอ”

พูดจบ เขาหันมองไปยังคลอเดีย แล้วถามเธอ “มีมีดปอกผลไม้เล็กๆไหม ？”

“มีค่ะ！”คลอเดียรีบหยิบเอามีดปอกผลไม้มาแล้วยื่นมันให้เย่เฉิน

เย่เฉินวางโอสถลงบนโต๊ะ แล้วหั่นแบ่งเป็นสี่ส่วนอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ยื่นให้กับหลินหว่านเอ๋อร์ และพูดว่า“เสี่ยวหว่าน เรากินโอสถนี้ซะ ไม่นานก็จะดีขึ้นเอง ”

หลินหว่านเอ๋อร์เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

เธอรู้สึกว่า โอสถของเย่เฉิน ไม่น่าจะเป็นอย่างที่เขาพูด ว่าบังเอิญได้มันมา แต่ความน่าจะเป็นคือ ตัวเย่เฉินเป็นคนกลั่นมันออกมาเอง

ทว่า ถึงเธอจะรู้ว่าเย่เฉินมีปราณทิพย์ แต่ไม่แน่ใจว่าโอสถที่เย่เฉินกลั่นออกมาได้นั้นจะเชื่อถือได้หรือไม่ ดังนั้นก็จึงเอ่ยถามเขาอย่างระแวดระวังว่า“ พี่เย่เฉิน โอสถนี้……กินเข้าไปโดยตรงได้เลยเหรอ？”

“ใช่ กินได้เลย”เย่เฉินพยักหน้า แล้วพูดเร่งเร้า“รีบๆกินเข้าไปเถอะ กินแล้วก็จะดีขึ้นเอง”

“ก็ได้……”หลินหว่านเอ๋อร์หยิบเอาโอสถมา มองดูอยู่ชั่วครู่ แต่แล้วก็ใส่เข้าไปในปาก

ที่ตัวเองต้องกังวลมากที่สุดในตอนนี้ ก็คืออย่าให้โอสถนี้ทำให้เธอต้องคาดเดาได้ ว่าตัวเองก็คือคนที่ได้ช่วยเธอเอาไว้ที่ยุโรปเหนือคนนั้น ส่วนเธอเองก็จดจำผู้มีพระคุณคนนั้นไม่ได้แล้ว

ดังนั้น เย่เฉินก็พูดอย่างขอไปทีว่า“ โอสถนี้ก็เพราะความโชคดีของฉัน หาซื้อมันได้จากตลาดของโบราณ ตอนนี้ก็ต้องกินมันน้อยๆลงแล้ว ”

หลินหว่านเอ๋อร์เองก็เดาได้ในความหมายที่เขาพูด อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจแล้วพูดว่า “โอสถที่วิเศษแบบนี้ หากสามารถจะหาซื้อมาได้อีกสักหน่อย มีติดไว้เผื่อฉุกเฉินก็คงจะดีไม่น้อย”

เย่เฉินพยักหน้ารับ หากพกยาช่วยหัวใจนี้ติดตัวไว้อยู่ตลอด เวลาฉุกเฉินนั้นสามารถจะช่วยชีวิตได้จริงๆ ซ่งหวั่นถิงตอนอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่นก็ถูกลอบสังหาร อาศัยยาช่วยหัวใจนี้ของตัวเองจนมีชีวิตรอดมาได้

คิดมาถึงตรงนี้ จู่ๆภายในใจของเขาก็นึกขึ้นมาได้ ว่าหากท่านเอิร์ลขององค์กรพั่วชิงมาเมืองจินหลิงจริง เกรงว่าหลินหว่านเอ๋อร์ๆก็น่าจะต้องตกอยู่ในอันตราย และสำหรับเย่เฉินแล้ว เมื่อท่านเอิร์ลขององค์กรพั่วชิงได้มาถึงที่เมืองจินหลิงจริง อย่างนั้นแล้วเขาคงต้องใช้สมาธิทั้งหมดที่มี เพื่อไปปกป้องดูแลครอบครัวของตากับยายตัวเอง ถึงตอนนั้น เกรงว่าคงไม่มีเวลามาดูแลหลินหว่านเอ๋อร์

เมื่อถึงตอนนั้น หลินหว่านเอ๋อร์ก็น่าจะต้องช่วยเหลือตัวเองแล้ว

คิดมาถึงตรงนี้ เย่เฉินครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ยื่นโอสถที่เหลือในมือให้หลินหว่านเอ๋อร์ แล้วพูดว่า“ฉันดูว่าเราน่าจะยังปรับตัวกับเมืองจินหลิงไม่ได้ ไม่แน่อาการไมเกรนนี้อาจจะเกิดขึ้นได้อีกในอนาคต อย่างนั้นแล้วโอสถที่เหลือนี้ก็ยกให้เราไปทั้งหมดเลยแล้วกัน เราเก็บมันไว้ให้ดี เผื่อไว้ใช้ในยามที่จำเป็น”