ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5579
ครั้นแล้ว เขาจงใจกระแอมสองที แล้วพูดอย่างจริงจัง : “คุณท่าน คุณเองก็ทราบ อาชีพของเรามีกฎอาชีพของเรา ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าคุณเป็นใคร นำทางไปหาพี่ของผมที่นั่นตามใจชอบไม่ได้หรอก ! หากว่าคุณเป็นตำรวจแล้วมาตรวจพวกเรา ชั่วชีวิตผมไม่จบเห่เลยงั้นเหรอ ?”
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งรีบพูด : “อัยหยาน้องชาย เธอเข้าใจฉันผิดไปแล้วจริง ๆ ! ฉันจะเป็นตำรวจอะไรนั่นได้ยังไง ว่ากันตามตรงนะ ฉันเป็นชาวจีนอพยพที่กลับมาจากต่างประเทศ เพิ่งกลับหัวเซี่ยมาไม่ได้กี่วัน”
ว่าแล้ว เขาก็รีบควักพาสปอร์ตของตัวเองยื่นไปข้างหน้าของจ้าวเหล่าซื่อ แล้วพูดอย่างจริงจัง : “น้องชายเธอดูสิ นี่เป็นพาสปอร์ตอาร์เจนตินา เวลาที่เข้าประเทศนี้ก็อยู่ข้างบนนี้แล้ว”
จ้าวเหล่าซื่อกำลังพูดจาไร้สาระอยู่ ดังนั้นเขาไม่ได้รู้สึกว่าตาเฒ่าข้างหน้าคนนี้จะเป็นสายลับที่ตำรวจส่งมาเลยสักนิดด้วยซ้ำ
สาเหตุที่พูดขนาดนี้ ก็เป็นเพียงอยากจะยกระดับความยากและทางเข้าของเรื่องนี้ โดยอาศัยสิ่งนี้หาเงินจากคุณท่านคนนี้ให้มากหน่อย
ครั้นแล้ว เขาจึงพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม : “คุณท่าน ผมเองก็เป็นนายจ้างที่เห็นมาเยอะ กินมาเยอะ ของสิ่งนี้ที่อยู่ในมือของคุณ อยู่ในซอยเล็ก ๆ บนริมตลาดของโบราณของเรา ขอเพียงโยนเงินหนึ่งพันเหรียญออกมา นั่นก็แน่นอนว่าต้องการเท่าไหร่ก็มีเท่านั้น ไม่สามารถเป็นจริงได้”
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งเห็นเขาไม่เชื่อตัวเอง จึงรีบเพิ่มเงินจำนวนหนึ่งแล้วยัดให้เขา พร้อมกับพูดด้วยความจริงใจ : “น้องชาย เราไม่คุยเรื่องอื่น เธอดูฉันอายุปูนนี้ ต่อให้เป็นตำรวจก็ควรจะเกษียณแล้ว จะมาเป็นสายลับได้ยังไงกัน ?”
“อ้อ……ฉันเข้าใจแล้ว……” ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งพยักหน้าเล็กน้อย เห็นจ้าวเหล่าซื่อมีท่าทีขี้งก บวกกับคำพูดพวกนี้ที่เขาว่าไม่มีร่องรอยการโกหกเลยสักนิด จากมุมมองประสบการณ์ชีวิตหนึ่งร้อยห้าสิบหกปีของท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง ไอ้หนุ่มนี้พูดความจริงอย่างแน่นอน !
ครั้นแล้ว เขาเลยพูดข้อสรุปของตัวเองออกมาอย่างระมัดระวัง : “น้องชาย ของพวกนี้ขุดออกมาจากใต้ดินสินะ ?”
จ้าวเหล่าซื่อเบิกตาโพลงในชั่วพริบตา เหน็บป้ายรับคนไว้ที่ใต้รักแร้ และเป็นฝ่ายกุมสองมือของท่านเอิร์ลฉางเซิ่งเอาไว้ เขาจับเงินสดสองสามใบนั่นที่อยู่ในมือของท่านเอิร์ลฉางเซิ่งไว้อยู่ในฝ่ามือของตัวเองไปด้วย และพูดอย่างระมัดระวังด้วยใบหน้าชื่นชมไปด้วย : “คุณท่าน ยินดีด้วย คุณตอบถูกล่ะ !”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...