พอวางสาย จ้าวเหล่าซื่อก็เดินกลับไปอย่างตื่นเต้นดีใจ กลับไม่รู้ว่าบทสนทนาทั้งหมดนี้ ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งได้ยินหมดแล้ว
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งไม่ได้ยินพิรุธอะไร ในบทสนทนาของเขากับจางเอ้อเหมา มีแต่จะทำให้เขาหนักแน่นการคาดการณ์ก่อนหน้านี้ของตัวเองยิ่งขึ้น และคิดว่าพี่เอ้อเหมาคนนั้นจากปากของจ้าวเหล่าซื่อ จะต้องยังมีของดีอื่น ๆ อยู่ในมืออีกอย่างแน่วแน่ ซึ่งอาจจะยังมีเครื่องมือทางธรรมอื่น ๆ จริง
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาไม่สามารถอดกลั้นความตื่นเต้นได้เลย สำหรับเขาแล้ว การได้เครื่องมือทางธรรมมาชิ้นหนึ่ง ความสำคัญนี้ก็เหมือนกับการที่จู่ ๆ นักบู๊ได้รับวิชาที่ครบสมบูรณ์ นักฟุตบอลได้ถือถ้วยแชมป์ฟุตบอลโลกครั้งหนึ่ง แทบจะเป็นหนึ่งในความใฝ่ฝันที่สูงที่สุดของชีวิตการทำงานเลย และไม่แน่ว่าในครั้งนี้ตัวเองสามารถได้มาไม่เพียงแค่หนึ่งชิ้นเท่านั้น โชคดีเป็นบ้าเลย !
จังหวะนี้ จ้าวเหล่าซื่อกลับไปที่เบื้องหน้าของท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง ยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วเอ่ยปากถาม : “คุณท่าน คุณอยากพบพี่ผม ?”
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งพูดพร้อมกับคำนับ : “ใช่แล้ว !”
จ้าวเหล่าซื่อเดาะปาก จงใจพูดอย่างลำบากใจ : “พี่ผมไม่พบคนแปลกหน้ามาแต่ไหนแต่ไร เมื่อกี้ผมบอกว่าต้องการแนะนำให้คุณไปเจอกับเขา เขายังด่าผมด้วย ไม่พอใจที่ผมกล้าคุยกับใครไปทั่ว……”
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งมองจ้าวเหล่าซื่อ เผยเสี้ยวความโกรธกับจิตสังหาร ในแววตาเฉียบแหลมที่ดุจเหยี่ยวคู่นั้น
เขาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนกับหูตั้งนานแล้ว รู้ว่าจ้าวเหล่าซื่อจงใจใช้กลอุบายกับตัวเอง อยากจะเอาพวกผลประโยชน์จากตัวเองที่นี่อีก
เขาใช้ชีวิตมาหลายปีขนาดนี้ นานมากแล้วที่ไม่มีใครกล้าใช้กลอุบายแผนการพวกนี้ต่อหน้าเขา
แต่ว่าท่านเอิร์ลฉางเซิ่งเองก็รู้ อย่างที่สุภาษิตว่าไว้ เรื่องเล็กน้อยไม่อดทน ก็จะทำให้เสียการใหญ่ แม้ว่าตัวเองรู้สึกโมโห แต่ไม่สามารถโกรธแตกคอกับจ้าวเหล่าซื่อด้วยเหตุนี้ได้
จ้าวเหล่าซื่อพูดโดยไม่ต้องคิด : “แบบนี้ครับ คุณออกประตูไปตรงรถแท็กซี่ที่เรียงแถว บอกเขาว่าไปตลาดของโบราณ เมืองจินหลิงมีตลาดของโบราณที่เดียว เขาพาคุณไปถึงที่ได้อย่างแน่นอน หลังจากคุณถึงตลาดของโบราณแล้ว ไปหาคนที่ชื่อจางเอ้อเหมา ที่แผงขายของตรงกลางด้านใน เขาก็คือพี่ของผม !”
“จางเอ้อเหมา……” ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งส่งเสียงเบา ๆ ดูท่าจะเป็นคนเดียวกับพี่เอ้อเหมาจากปากของจ้าวเหล่าซื่อ ที่ตัวเองได้ยินอยู่เมื่อกี้ เช่นนี้ ก็ดูออกแล้วว่า ไอ้หนุ่มนี้ไม่ได้หลอกลวงตัวเองอีกแล้ว
ครั้นแล้ว ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งจึงพยักหน้า แล้วเอ่ยปากบอก : “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นฉันก็จะไปพบคุณจางคนนี้ที่ตลาดของโบราณ”
“ไม่มีปัญหาครับ !” จ้าวเหล่าซื่อหัวเราะแหะ ๆ แล้วรีบพูด : “แต่ว่าคุณท่าน ผมยังต้องคอยนักธุรกิจเกาะฮ่องกางอยู่ที่นี่ จึงไม่สามารถไปด้วยกันกับคุณได้ครับ คุณอย่าได้ถือสาเลยนะครับ !”
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งขี้เกียจจะพูดจาไร้สาระกับเขา ตอนนี้คิดแต่จะรีบไปหาจางเอ้อเหมาคนนี้ไว ๆ ดูก่อนว่าเขายังมีเครื่องมือทางธรรมอยู่ในมืออีกเท่าไหร่ จากนั้นเอาไปพร้อมกับแหวนหยกปานจื่อที่อยู่ในมือไอ้หนุ่มนี่ที่อยู่เบื้องหน้า !

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...