หลังจากจางเอ้อเหมาวางสายจ้าวเหล่าซื่อ ก็รายงานสถานการณ์ให้เย่เฉินทันที
เย่เฉินที่ได้รับสาย ได้มาถึงโรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลีแล้ว
เนื่องจากช็องเซลีเซียนสปาไม่ไกลจากโฮมสเตย์ว่านหลิ่วที่คุณตากับคุณยายพักอยู่นัก ดังนั้นเย่เฉินจึงตั้งใจว่าช่วงระยะเวลานี้ของต่อจากนี้ จะเฝ้าอยู่ที่เท่าที่เป็นไปได้ เพื่อป้องกันหากว่ามีเรื่องเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
เขาให้เฉินจื๋อข่ายจัดเตรียมเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยที่มีสมรรถนะทนทานมากรอคำสั่งอยู่ที่นี่ทุกเมื่อลำหนึ่ง หากว่ามีความต้องการ เฮลิคอปเตอร์ก็สามารถออกบินได้ทันที สองสามนาทีก็ถึงโฮมสเตย์ว่านหลิ่ว
ตอนที่เย่เฉินได้ยินจางเอ้อเหมาพูด ว่ามีคนยินดีออกเงินสามล้านซื้อแหวนปานจื่อที่ตัวเองทำที่สนามบิน เขาตกตะลึงในทันที
เขารู้ คนนั้นที่ตัวเองคอยได้มาแล้ว !
เขาเดาได้ว่าคนขององค์กรพั่วชิงจะมาเมืองจินหลิงอย่างแน่นอน แต่นึกไม่ถึงว่าจะมาไวขนาดนี้ !
คราวนี้ จางเอ้อเหมาถามเย่เฉินในสาย : “อาจารย์เย่ คาดการณ์ว่าคนนั้นจะมาที่ตลาดของโบราณจากสนามบินแล้ว หากว่าอีกเดี๋ยวเขามาหาผม ผมต้องระวังอะไรไว้ไหมครับ ?”
เย่เฉินพูดราบเรียบ : “หากว่าเขาเสนอราคาซื้อไม้ฟาดสายฟ้าชิ้นนั้นที่ฉันซื้อให้นาย นายเสนอราคาไปห้าล้าน หากว่าเขาเต็มใจเอา นายก็ขายให้เขาไป”
จางเอ้อเหมารีบถามอีกครั้ง : “อาจารย์เย่ คนคนนี้น่าจะเป็นคนที่คุณต้องการตามหาสินะครับ ? ผมต้องส่งคนไปจับตาดูเขาไว้ไหมครับ ?”
“ไม่ต้องหรอก” เย่เฉินกำชับ : “นายสนแค่ขายของให้เขาก็พอ ไม่ต้องสนใจอะไรอย่างอื่นหรอก”
จางเอ้อเหมาคบค้ากับท่านเอิร์ลขององค์กรพั่วชิงโดยตรง สำหรับจางเอ้อเหมาแล้ว ขอเพียงเขาไม่ถูกคนมองเส้นสนกลในออก ก็จะไม่มีอันตรายอะไรอย่างแน่นอน
หากว่าเป็นแบบนี้ แนวคิดในการโต้ตอบของเหตุการณ์ทั้งหมดนั่น เกรงว่าจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย
และยันต์ฟ้าร้องที่เตรียมไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้วนั้น มิสู้สั่งทำให้แขกที่มาจากแดนไกลคนนี้ในระดับลึกซึ้งให้เต็มที่อีก
คิดถึงตรงนี้ เขาก็นั่งเฮลิคอปเตอร์มุ่งไปที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงที่ตั้งอยู่เขตเมืองทันที ในขณะเดียวกันก็โทรหาจางเอ้อเหมา และกำชับเขา : “จางเอ้อเหมา ตอนนี้นายรีบเอาไม้ฟาดสายฟ้าชิ้นนั้นที่ฉันให้นายไป แล้วมาพบฉันที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงเดี๋ยวนี้ ยิ่งเร็วยิ่งดี”
จางเอ้อเหมาห่างจากโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง เมื่อขี่รถพลังงานไฟฟ้าเป็นระยะทางที่ต้องการเพียงห้าหกนาทีเท่านั้น ส่วนเวลาที่เย่เฉินบินมาก็พอ ๆ กัน แต่อีกฝ่ายอยากไปที่ตลาดของโบราณจากสนามบิน อย่างน้อยก็ต้องสามสิบสี่สิบนาที
และตอนนี้ ระยะห่างของข้อมูลที่เขาสอบถามจากจางเอ้อเหมา ก็เพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นเอง บางทีตอนนี้อาจจะยังไม่ได้ขึ้นรถแท็กซี่ด้วยซ้ำ ดังนั้นตัวเองยังมีเวลาเพียงพอ
ไม่นานนัก เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งก็ออกบินจากโรงแรมน้ำพุร้อนช็องเซลี มุ่งหน้าไปโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงด้วยความเร็วที่ไวที่สุด

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...