ตอนนี้เอง จางเอ้อเหมาก็หาวไป ลากของแผงลอยไปด้วย และเดินเข้าไปจากทางเข้าตลาดของโบราณ
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งงเห็นเขา ก็ดีใจ รีบวิ่งไปตรงหน้าเขา แล้วโพล่งออกไปว่า:“จางเอ้อเหมา คุณไปไหนมา?ผมรอคุณที่นี่ตั้งแต่เช้ายันเที่ยงก็ไม่เห็นเงาคุณเลย!”
จางเอ้อเหมาหาว หาวไป ก็จงใจใช้ฝ่ามือตบปาก ทำเสียงเอื่อย ๆ ร้องเสียงหาวออกมา
หาวเสร็จ จางเอ้อเหมาก็บิดขี้เกียจตรงนั้น พูดช้า ๆ ว่า:“ท่านครับ ผมเป็นพ่อค้าแผงลอย ใม่ใช่พนักงานบริษัท จะมากี่โมงก็ได้ ใครจะมายุ่งกับผมได้ล่ะ?”
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งเห็นท่าทางกวนประสาทของจางเอ้อเหมาแล้ว ก็อยากจะตบบ้องหูเขาให้ไปที่อีกด้านของตลาดของโบราณเลย
แต่ว่า เมื่อคิดว่าเพื่อนคนนี้เป็นตัวนำโชคของตัวเอง เขาก็อดทนทันที พูดพร้อมหัวเราะไปว่า:“เอ้อเหมา ผมได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวคุณ เมื่อคืนคุณคงดื่มหนักสินะ?”
จางเอ้อเหมาพูดด้วยรอยยิ้ม:“ใช่ ต้องขอบคุณคุณไง เมื่อวานผมได้เงินก้อนโต เลยไปเที่ยวทั้งคืน หึหึ ……ดื่มหนัก ตื่นสาย นอนห้องสูท อยู่อย่างกับเทวดา”
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งเห็นท่าทางกิ้งก่าได้ทอง ของจางเอ้อเหมาแบบนี้แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยในใจ:“ช่างเป็นพ่อค้าหาบเร่ที่ไร้อนาคตเสียจริง เงินแค่นี้ก็เหลิงเสียแล้วกำหนดให้คนอย่างคุณต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นแบบนี้ไง”
ถึงในใจจะคิดเช่นนี้ แต่เขาก็ชูนิ้วโป้งให้จางเอ้อเหมาทันที ชมอย่างไม่จริงใจว่า:“อิจฉาคุณจริง ๆ ใช้ชีวิตได้เท่สุด ๆ !”
จางเอ้อเหมาหัวเราะหึหึ:“คุณท่าน ดูคุณพูดสิ คุณรวยกว่าผมเสียอีก!ผมมีชีวิตแบบนี้ได้ คุณก็ยิ่งมีได้ เอางี้ไหมล่ะ คืนนี้ผมจัดให้คุณสักห้อง?แค่คุณบอกมาว่าชอบประเทศไหน ชอบญี่ปุ่นเกาหลี หรือชอบฝรั่ง?พูดตรง ๆ นะ สาว ๆ รัสเซียเนี่ย สวยทุกคนจริง ๆหุ่นเพรียวเร้าใจ เลิศมาก!”
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งโบกมือทันที:“ไม่ได้ ๆ เรามาคุยธุระกันดีกว่า คุณจะได้ไม่ทำให้จิตเต๋าของผมว้าวุ่น”
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งถามต่อว่า:“แล้วเขาตอบหรือยัง?”
จางเอ้อเหมาพูดไม่ออก จึงตอบไปด้วยรอยยิ้มว่า:“ผมบอกว่าคุณใจกว้าง เขาไม่เชื่อ เขาจะให้ผมเอาค่าแนะนำสองสามแสนจากคุณก่อน และยังให้ผมแบ่งให้พวกเขาครึ่ง ๆ คุณว่าเขาเกินไปไหมล่ะ?”
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งเข้าใจความคิดของจางเอ้อเหมา จึงรีบพูดว่า:“เอ้อเหมา ค่าแนะนำก็สมควรได้จริง ๆ แค่คุณทำให้เขาส่งของมาให้ผมได้ ผมจะให้ค่าแนะนำแก่คุณสองแสน”
จางเอ้อเหมาพูดทันทีว่า:“ท่าน ผมหมายถึงดอลลาร์สหรัฐ!”
ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งรู้ว่าตัวเองโดนเล่นงานแล้ว แต่เวลานี้ไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก พูดไปอย่างเฉียบขาดทันทีว่า :“ผมก็หมายถึงดอลลาร์สหรัฐ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...