ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5613
ในขณะเดียวกัน หลี่ญ่าหลินก็กำลังทานข้าวกับคนตระกูลอานโฮมสเตย์ว่านหลิ่วที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่กิโลเมตร
สองสามวันนี้คนตระกูลอานสืบค้นไม่น้อยที่เมืองจินหลิง แต่สุดท้ายก็หาเงื่อนงำใด ๆ ที่เกี่ยวข้องเย่เฉินไม่เจอ
บนโต๊ะอาหาร อานโฉงชิวน้าชายใหญ่เย่เฉิน กำลังจะให้หลี่ญ่าหลินคิดหาวิธี แต่โทรศัพท์ของหลี่ญ่าหลินก็ดังขึ้น
เขารีบยืนขึ้น พูดกับคนตระกูลอานว่า：“พวกคุณคุยกันไปก่อน เดี๋ยวผมรับสายแป๊บหนึ่ง”
พูดจบ เขาก็เดินมาที่ลานบ้าน เมื่อเห็นไม่มีใครอยู่รอบ ๆ จึงรับโทรศัพท์
เมื่อรับสาย เขาก็พูดด้วยความเคารพว่า：“คุณเย่”
เย่เฉินเข้าสู่ประเด็น：“พล.ต.ท.หลี่ ตอนนี้ครอบครัวตาของผมอยู่โฮมสเตย์ว่านหลิ่วหมดเลยไหม？”
“อยู่หมดครับ”หลี่ญ่าหลินถามอย่างแปลกใจ：“เป็นไงคุณเย่ มีอะไรเหรอ？”
เย่เฉินตอบอือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง：“คืนนี้อาจมีคนพยายามทำร้ายครอบครัวตาและยายของผม”
หลี่ญ่าหลินตกใจจนหน้าซีดขาว ถามโดยไม่รู้ตัวว่า：“จริงจังเปล่าเนี่ย？！”
“จริงสิ”เย่เฉินพูดว่า：“คนที่มา เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นปรมาจารย์ชั้นสูงขององค์กรพั่วชิง ความแข็งแกร่งอยู่คนละระดับกับสมาชิกองค์กรพั่วชิงที่คุณเคยเจอมาก่อน”
หลี่ญ่าหลินตกใจมาก รีบถามไปว่า：“คุณเย่ ตอนนี้ผมต้องทำยังไง？จะให้ผมพาพวกเขาหนีตอนนี้ดีไหม？”
เย่เฉินพูดนิ่ง ๆ ว่า：“ผมอยู่ใกล้พวกคุณมาก ไม่กี่นาทีก็ถึง”
ในที่สุดหลี่ญ่าหลินก็โล่งอก：“มีคุณเย่อยู่ ผมก็หมดห่วง！”
เย่เฉินพูดว่า：“ถ้าลงมือ ผมจะไปช่วยเหลือโดยเร็วที่สุด แต่ถ้าเขาจะทำร้ายคุณ หรือตายายของผม และผมยังไปไม่ถึงในทันที คุณก็อย่าหุนหันพลันแล่น ถึงตอนนั้นคุณก็พูดกับเขาประโยคหนึ่ง แค่คุณพูดคำนี้ ก็จะทำให้อีกฝ่ายวิตกกังวล พวกคุณก็จะชนะมากขึ้น”
หลี่ญ่าหลินรีบถามเขาว่า：“คุณเย่ ผมต้องพูดอะไรกับเขา？”
เย่เฉินเอาประโยคนั้นบอกหลี่ญ่าหลินทันที จากนั้นสั่งไปว่า：“ถ้าเขาเข้าไปแล้ว อย่าตกใจเด็ดขาด จำประโยคนั้นของผมไว้ จะต้องช่วยชีวิตไว้ได้แน่！”
หลี่ญ่าหลินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น：“ครับคุณเย่ ผมจะจำไว้！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...