ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5633

ในเวลานี้ หยุนหรูเกอที่แอบซ่อนตัวในที่ลับ ตกตะลึงอ้าปากค้าง!

เธอคิดไม่ถึงว่า คนชุดดำที่อยู่ตรงหน้าพละกำลังแข็งแกร่ง คาดไม่ถึงว่าจะเป็นลูกชายของเย่ฉางอิงคนนั้นในตอนนั้น!

และเย่เฉินในตอนนี้ไม่ได้ตระหนักว่า ที่ลับที่ห่างออกไปสิบจั้ง คาดไม่ถึงว่ายังมีนักบำเพ็ญเพียรคนหนึ่งซ่อนกลิ่นอายเอาไว้ด้วย

ความสนใจของเขา ทั้งหมดอยู่ที่บนตัวของท่านเอิร์ลฉางเซิ่งที่อยู่ตรงหน้า เมื่อเห็นท่านเอิร์ลฉางเซิ่งที่อยู่เบื้องหน้าทั้งจนตรอกทั้งหวาดกลัว รูปลักษณ์ที่น่าสมเพชที่กำลังจะตาย ภายในใจกลับไม่ได้มีความเห็นใจเลยสักนิด

เขาจ้องมองท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง ตะโกนเสียงดังอีกครั้ง: “สายฟ้าจงมา!”

เสียงฟ้าผ่าดังตูมทีหนึ่ง ผ่าลงมาจากบนท้องฟ้าอีกครั้ง!

สายฟ้านั้นผ่าตรงลงมาที่มือข้างขวาของท่านเอิร์ลฉางเซิ่งตรงๆ ทำให้ข้างขวาของเขากลายเป็นสีดำถ่าน!

ฟ้าผ่านหลายครั้งก่อนหน้านี้ เย่เฉินจงใจควบคุมอานุภาพเอาไว้ เพื่อเล่นกับท่านเอิร์ลฉางเซิ่งให้สนุก

แต่ฟ้าผ่าครั้งนี้ เย่เฉินตั้งใจเพิ่มระดับอานุภาพขึ้นไม่น้อย ทำลายมือข้างขวาของเขาทิ้งไปทันที

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งรู้สึกว่าบนมือมีความเจ็บปวดถูกไฟไหม้รุนแรงลอยมา ทันทีที่ก้มหน้ามอง ทั้งแขนข้างขวาได้ไหม้เกรียมแล้ว มีกลิ่นเนื้อย่างที่ทำให้เขาหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่งกลุ่มหนึ่งส่งกลิ่นมา

เขาสะบัดข้อมือโดยไม่รู้ตัว จากนั้น มือข้างขวาที่ไหม้เกรียมข้างนั้นก็หลุดออกจากบริเวณข้อมือทันที

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งตกใจจนกรีดร้องเสียงแหลมต่อเนื่อง สายตาที่จ้องมองเย่เฉิน ราวกับมองเห็นยมทูตไม่มีผิดเพี้ยน!

เย่เฉินมองดูท่าทางที่หวาดกลัวของเขา ดวงตาทั้งสองข้างราวกับเปลวเพลิง กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยือกแฝงไปด้วยเจตนาฆ่า: “อย่าตื่นตกใจไป นี่เป็นเพียงแค่อาหารเรียกน้ำย่อย เมื่อไม่นานมานี้ ฉันเคยฆ่าไอ้ชาติชั่วที่ไม่มีตาคนหนึ่ง ตอนนั้นฉันล่อสายฟ้ามาหลายสาย ค่อยๆผ่าเขาจนกลายเป็นฝุ่นผงทีละนิดๆ จนกระทั่งวันนี้ ฉันก็ยังรู้สึกว่า การปฏิบัติตัวต่อคนที่สมควรตาย ควรจะใช้วิธีการแบบนี้! ดังนั้นวันนี้ ฉันจะทำให้แกได้ลิ้มลองรสชาติเป็นอย่างดี!”

ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งทั้งตระหนกตกใจทั้งหวาดกลัว ใช้แขนซ้ายกำไม้ฟาดสายฟ้าเอาไว้แน่น อยากจะทดลองใช้งานยันต์ฟ้าร้องดูอีกครั้ง เนื่องจากเขาเคยเห็นพละกำลังทำลายล้างที่น่ากลัวของยันต์ฟ้าร้องนั้น แข็งแกร่งกว่าสายฟ้าที่เย่เฉินเรียกไม่ใช่แค่สิบเท่า! ถ้าหากให้ตนเองโจมตีกลับในตอนที่สิ้นหวัง เรียกสายฟ้าออกมาสักสาย เช่นนั้นจะต้องสามารถโจมตีกลับในช่วงเวลาสำคัญสุดท้ายได้อย่างแน่นอน!

ทันทีที่พูดจบ เย่เฉินก็ตะโกนเสียงดังขึ้นอีกครั้ง: “สายฟ้าจงมา!”

เสียงตูมดังขึ้นทีหนึ่ง สายฟ้าที่ราวกับแส้ยาวเส้นหนึ่งก็ฟาดลงมาจากท้องฟ้า ผ่าลงบนมือข้างซ้ายของท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง

ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่มือข้างซ้ายของเขาไหม้เกรียม เหมือนกับกับมือข้างขวาแบบนั้น!

เมื่อท่านเอิร์ลฉางเซิ่งเห็นว่าแขนทั้งสองข้างของตนถูกทำลายหมดแล้ว ไม่ได้มีท่าทางหยิ่งยโสโอหังและวางอำนาจเหมือนกับตอนก่อนหน้านี้แล้ว ภายในใจของเขาหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง พยายามคุกเข่าลงบนพื้น ร้องไห้ไปกล่าวไป: “เย่เฉิน......ฉันมีชีวิตอยู่ตั้งแต่ปลายราชวงศ์ชิงจนถึงปัจจุบัน ชะตาชีวิตที่ผ่านมามีอาภัพมากมาย เคยประสบกับความยากลำบากมานับไม่ถ้วน ตอนนี้มือข้างขวาของฉันถูกทำลายแล้ว แทบจะกลายเป็นคนพิการแล้ว ฉันขอร้องคุณผู้ยิ่งใหญ่มีความใจกว้าง ไว้ชีวิตสุนัขของฉันสักครั้ง......”

มุมปากของเย่เฉินปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามก้มหน้ามองเขา ถามเสียงขรึม: “ไอ้หมาแก่ เมื่อยี่สิบปีก่อนตอนที่แกฆ่าพ่อแม่ของฉัน เคยคิดบ้างไหมว่าจะมีวันนี้!”