ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5643

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหว่านเอ๋อร์ เย่เฉินจึงขมวดคิ้วลงโดยสัญชาตญาณแล้วถาม: “นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง……เธอต้องโกหกฉันแน่”

“หนูจะโกหกพี่ได้ยังไงล่ะคะ”หลินหว่านเอ๋อร์พูดอย่างแน่วแน่มาก ๆ: “เรื่องนี้เป็นเรื่องที่จริงแท้แน่นอนค่ะ! หว่านเอ๋อร์สามารถใช้ชีวิตมาสาบานได้เลย”

เย่เฉินส่ายหน้า พูดอย่างจริงจังทั้งตรงไปตรงมาว่า: “ฉันจะเชื่อเธอก่อนก็ได้ แหวนวงนี้สามารถส่งคนคนหนึ่งให้ปรากฏต่อหน้าคนอื่นได้จริง ๆ แต่ตอนที่ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งระเบิดกะทันหันในเมื่อกี้นี้ ในสมองฉันไม่เคยนึกคิดถึงเธอเลยนะ……คนที่ฉันคิดถึงคือ พ่อแม่ของฉันที่ล่วงลับไปแล้ว……”

หลังจากพูดจบ เย่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะพูดพึมพำ: “ดูเหมือนช่วงสุดท้ายของสุดท้าย จะมีรูปร่างลักษณะของภรรยาฉันกระพริบผ่านไปในหัว หากมันเป็นอย่างที่เธอว่ามาจริง ๆ ฉันควรจะถูกแหวนวงนี้ส่งไปปรากฏตรงหน้าภรรยาฉันสิ……”

หลินหว่านเอ๋อร์เม้มปาก แล้วพูดด้วยอารมณ์ที่มีความโศกเศร้าปนอยู่เล็กน้อย: “พี่เย่เฉินคะ หว่านเอ๋อร์ไม่ได้โกหกพี่ หว่านเอ๋อร์ย่อมต้องรู้อยู่แล้วว่า ณ เสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายของพี่ พี่ไม่มีทางคิดถึงหว่านเอ๋อร์แน่นอน แต่ว่าแหวนวงนี้เป็นแหวนที่พ่อของหว่านเอ๋อร์ทิ้งไว้ให้หว่านเอ๋อร์ ก่อนที่ท่านจะล่วงลับไป เพราะคนที่อยากเจอมากที่สุดคือหว่านเอ๋อร์ ดังนั้นแหวนจึงส่งท่านให้มาปรากฏต่อหน้าหว่านเอ๋อร์;”

เย่เฉินฟังจนตกตะลึงพรึงเพริด! นึกไม่ถึงเลยว่าแหวนวงนี้จะมีประสิทธิผลที่มหัศจรรย์แบบนี้จริง ๆ งั้นเหรอ!

วินาทีนี้ หลังจากหลินหว่านเอ๋อร์หยุดนิ่งไปชั่วขณะ เธอก็พูดต่ออีกว่า: “พ่อได้ทิ้งแหวนวงนี้ไว้ให้หว่านเอ๋อร์ ต่อมาหว่านเอ๋อร์ก็นำแหวนวงนี้มอบให้พี่เย่เฉินตอนอยู่ยุโรปเหนือ……”

จากนั้นหลินหว่านเอ๋อร์ก็เปลี่ยนประเด็น แล้วพูดอีก: “แต่ว่าถึงแม้หว่านเอ๋อร์จะมอบมันให้กับพี่เย่เฉิน ทว่าแท้จริงแล้วแหวนวงนี้ยอมรับพ่อหว่านเอ๋อร์เป็นเจ้านายตั้งนานแล้ว ดังนั้นวันนี้เมื่อพี่เย่เฉินประสบพบเจอกับความอันตราย มันจึงรับรู้ได้ถึงความอันตรายของพี่ และจำได้เช่นกันว่าก่อนที่ท่านพ่อของหว่านเอ๋อร์จะลาจากไป คนที่อยากพบเจอมากที่สุดคือหว่านเอ๋อร์ ดังนั้นมันจึงทำเหมือนกับตอนที่ส่งพ่อมาเมื่อครั้งก่อน ส่งพี่ให้มาถึงหน้าหว่านเอ๋อร์เหมือนกัน”

ผ่านไปนานมากเย่เฉินก็พูดอะไรไม่ออกเลย!

หลังจากที่ผ่านไปนานมาก เขาถึงจะถามอย่างรู้สึกสงสัย: “ถ้าเกิดมันเป็นเหมือนที่เธอพูดมาจริง ๆ งั้นแหวนวงนี้ก็เป็นเครื่องรางที่สามารถทำให้คนคนหนึ่งหวุดหวิดรอดตายมาได้ชัด ๆ ของที่ล้ำค่าขนาดนี้ ทำไมเธอถึงยอมมอบหมายให้กับฉันล่ะ?” 

“พี่เย่เฉินไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ”พอหลินหว่านเอ๋อร์พูดจบ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างรู้สึกเขินอายเล็กน้อยว่า: “แต่ทว่าหว่านเอ๋อร์คาดการณ์ทุกอย่างมาได้ซะดิบดี แต่ไม่นึกเลยว่าพี่เย่เฉินจะปรากฏขณะที่หว่านเอ๋อร์อาบน้ำอยู่……”

เมื่อเย่เฉินนึกย้อนกลับไปถึงภาพฉากในเมื่อกี้นี้ ก็รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้เช่นกัน 

จากนั้นเขาก็ทำได้เพียงเปลี่ยนประเด็น ถามอย่างรู้สึกสงสัย: “ใช่สิ เธอไม่มีปราณทิพย์ แล้วทำไมตอนที่อยู่ยุโรปเหนือฉันถึงไม่สามารถลบความทรงจำของเธอได้?”

หลินหว่านเอ๋อร์ถอนหายใจเบา ๆ หนึ่งที: “เห้ออ……เรื่องนี้พูดแล้วยาวค่ะ”