ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5656

สามร้อยปีมานี้ เธอไม่เคยดีใจที่ตัวเองได้ความอายุยืนเลย ในทางกลับกัน เธอเบื่อหน่ายชีวิตที่หลบซ่อนพวกนี้ตั้งนานแล้ว

สามร้อยกว่าปีในอดีต เธอคิดอยากจบชีวิตของตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่เมื่อนึกได้ว่าคุณพ่อใช้ชีวิตของตัวเขาเองจึงจะแลกความอายุยืนมาให้ตัวเองได้ เธอทำได้แต่ละทิ้งความคิดฆ่าตัวตาย

อย่างไรก็ตาม เธอรู้อยู่แก่ใจดี ก่อนคุณพ่อจะสิ้นลม ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ที่สุด ก็คือให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อไป

เขาหวังว่าลูกสาวสุดที่รักของเขามีชีวิตยืนยาวถึงร้อยปี ถึงขนาดที่ชีวิตยืนยาวถึงร้อยปีก็ยังไม่พอ ห้าร้อยปีจึงจะดีที่สุด

ส่วนชีวิตของเขาเอง กลับนิ่งอยู่ที่สี่สิบเอ็ดปีไปตลอดกาล

เป็นเพราะเช่นนี้เอง หลินหว่านเอ๋อร์จึงจะกรอดฟันยืนหยัดต่อไป ตอนที่ขอบกำลังจะพังทลายอยู่นับครั้งไม่ถ้วน

แต่ในใจของเธอ ได้รับความทุกข์และความทรมานของความอายุยืนมาเต็มอิ่มตั้งนานแล้ว

เย่เฉินรู้สึกเห็นใจผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ที่อยู่เบื้องหน้าจริง ๆ ต่อให้เธออายุใกล้สี่ร้อยปีแล้วก็ตาม

ในตอนนี้ หลินหว่านเอ๋อร์ถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง พูดสะอึกสะอื้นด้วยตาแดงก่ำ : “ดิฉันขอขอบคุณคุณชายที่ห่วงใยค่ะ”

พูดจบ หลินหว่านเอ๋อร์ก็พูดอีก : “ดิฉันเคยสืบดูอดีตของคุณชาย ทราบว่าคุณชายมีความแค้นกับองค์กรพั่วชิงด้วยเหมือนกัน หากว่าคุณชายยินดี นับตั้งแต่วันนี้ไป ดิฉันยินดีที่จะพยายามสุดความสามารถ ช่วยคุณชายสังหารอู๋เฟยเยี่ยน ถึงเวลานั้น ดิฉันก็สามารถสิ้นสุดชีวิตหลบหนีสามร้อยกว่าปีนี้ ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป……”

เย่เฉินพยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดอย่างหนักแน่น : “คุณหลินวางใจได้ครับ องค์กรพั่วชิงฆ่าพ่อแม่ผม และอยากฆ่าคุณตากับคุณยายของผมทั้งตระกูลอยู่หลายครั้ง ความแค้นนี้ผมจะให้อู๋เฟยเยี่ยนชดใช้ด้วยเลือด !”

เย่เฉินยกมือขวาขึ้นอย่างเหนื่อย ๆ เพ่งมองแหวนวงนั้นที่อยู่บนนิ้ว แล้วพูดหัวเราะเยาะตัวเอง : “หากว่าอู๋เฟยเยี่ยนไม่ได้แหวนวงนี้ งั้นเขาก็สามารถมีชีวิตโดยเหลือเพียงหนึ่งร้อยปีแล้ว ในหนึ่งร้อยปีนี้ หากว่าผมไม่ฆ่าเขา เขาก็แก่ตาย……”

หลินหว่านเอ๋อร์ยิ้มบอก : “คุณชายไม่มีความจำเป็นที่ต้องกดดันเกินไปค่ะ หากว่าอู๋เฟยเยี่ยนแก่ตาย ก็ไม่ได้เป็นเรื่องที่สามารถรับได้ อย่างไรก็ตามใครมีชีวิตอยู่นาน คนนั้นจึงจะเป็นผู้ชนะที่แท้จริง”

เย่เฉินส่ายหน้า พูดด้วยสายตาเหมือนคบเพลิง : “ไม่ได้ ! หากว่าให้อู๋เฟยเยี่ยนแก่ตายไปตามธรรมชาติ ก็เสียเปรียบเขาเกินไปแล้ว ! ผมจะต้องฆ่าเขาเองกับมือ !”

พูด ๆ อยู่ เขาก็นึกถึงอะไรขึ้นได้กะทันหัน แล้วโพล่งออกมา : “จริงสิครับ เมื่อกี้ตอนที่สวี่ฉางชิงระเบิดตัวเอง ผมเคยเห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ ก่อนหน้านี้ผู้หญิงคนนั้นหลบซ่อนที่สถานที่ที่เดินทางอยู่ตลอด แต่เผยลมหายใจเอาวินาทีสุดท้าย บนตัวของเธอมีปราณทิพย์ น่าจะเป็นนักบำเพ็ญเพียรคนหนึ่งด้วยเหมือนกัน บางทีอาจเป็นท่านเอิร์ลอีกคนหนึ่งขององค์กรพั่วชิง และเธอห่างจากศูนย์กลางการระเบิดอยู่สิบจั้ง คิดว่าอาจจะยังมีชีวิตอยู่ !”