ในขณะที่หลินหว่านเอ๋อร์กับเย่เฉินกำลังบินตรงไปที่ช็องเซลีด้วยกัน หลี่ญ่าหลิน เฉินจื๋อข่ายอีกทั้งหงห้าและคนอื่นๆต่างวางใจลงได้แล้ว ก็หยุดการตามหา กลับไปที่ช็องเซลีก่อนแล้ว
หลี่ญ่าหลินทราบว่าคนตระกูลอานเป็นกังวลเรื่องความปลอดภัยของเย่เฉิน เมื่อลงจากเครื่งบินก็รีบวิ่งกลับไปที่วิลล่า
คนตระกูลอานในตอนนี้ แต่ละคนขมวดคิ้วหน้าตาขมขื่นนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก รอข่าวคราวจากหลี่ญ่าหลินตอบกลับมา
เพราะว่า สำหรับคนตระกูลอาน เย่เฉินเดิมทีก็สำคัญอย่างมาก ทำให้ตระกูลอานดำเนินมาได้เช่นนี้ยี่สิบกว่าปี ยิ่งไปกว่านั้น เย่เฉินยังมีสถานะที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง กระนั้นคือเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตคนตระกูลอานทั้งตระกูล ตอนนี้พูดได้ว่าเย่เฉินสำหรับตระกูลอานนั้น สำคัญกว่าสิ่งใดทั้งหมด
มองเห็นหลี่ญ่าหลินเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว คนตระกูลอานทันใดนั้นพร้อมใจกันยืนขึ้นมา แต่ละคนบนใบหน้ามองมาที่เขาอย่างรอคอย นายหญิงใหญ่เดินไปหาเขาตามสัญชาตญาณแล้ว เอ่ยปากพึมพำถามออกมา:“ญ่าหลิน พวกคุณตามหาเฉินเอ๋อเจอหรือยัง?!”
หลี่ญ่าหลินเผยรอยยิ้มเล็กน้อยพูดออกมา:“คุณป้า ทราบแล้วว่าคุณเย่อยู่ที่ไหน เขาไม่ได้เป็นอะไรมาก ยังพูดว่าให้พวกคุณวางใจได้ รอให้เขาจัดการธุระที่อยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว ก็จะมาพบพวกคุณ”
นายหญิงใหญ่วางใจลงได้ในทันใด เพราะว่าความตื้นตันดีใจน้ำตาร้อนอดที่จะไหลออกมาไม่ได้
ทว่าตระกูลอานคนอื่นๆ ก็ในวินาทีนี้ปีติจนฮือฮาขึ้นมา แม้แต่อานฉี่ซานที่โดยปกติแล้วไม่ค่อยจะแสดงความรู้สึกออกมา ก็คือเผยรอยยิ้มน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว
เย่เฉินปลอดภัย ก็คือพวกเขาในวินาทีนี้ เป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
นายหญิงใหญ่ก็อดที่จะถามออกมาอีกไม่ได้:“เฉินเอ๋อทำไมไม่กลับมาในตอนนี้? เขาคือบาดเจ็บแล้วเหรอ?”
หลี่ญ่าหลินส่ายหน้าพูดว่า:“สถานการณ์เป็นยังไง ผมก็ยังไม่ทราบแน่ชัด ในตอนที่พวกเราตามไปที่สถานที่เกิดเหตุ คุณเย่ไม่ได้อยู่ที่นั่น พวกเราตามหาเป็นเวลานานก็หาไม่เจอว่าคุณเย่อยู่ที่ไหน สุดท้ายคุณเย่โทรศัพท์มาหาคุณหงแล้ว พวกเราจึงได้ทราบว่าเขาไม่ได้เป็นอันตรายจนถึงแก่ชีวิต”
นายหญิงใหญ่นี่ถึงได้วางใจลงได้:“กระนั้นเฉินเอ๋อโทรศัพท์มา งั้นก็แสดงว่าเขามั่นใจแล้วว่าไม่เป็นอันตรายต่อชีวิต……”
คนอื่นๆของตระกูลอานต่างเผยรอยยิ้มเหมือนยกภูเขาออกจากอกแล้ว
มีเพียงอานโฉงชิวที่สีหน้าแปลกๆ
อานโยวโยวที่อยู่ด้านข้างมองออกถึงเงื่อนงำ ถามออกมาอย่างสงสัย:“พี่ใหญ่ คุณเป็นอะไรเหรอ?”
คุณท่านเผยรอยยิ้มพูดออกมา:“ขับไล่คุณก็สมควรแล้ว คนของเฉินเอ๋อต่างพูดแล้ว โอสถทำได้เพียงแค่ทานในทันที ไม่สามารถนำออกไปได้ คุณยังจะท้าทายกฎเกณฑ์ นำคุณขับไล่ออกมานั่นไม่ใช่ว่าก็สมเหตุสมผลแล้วเหรอ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...