ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5662

อานโฉงชิวพูดออกมาอย่างหดหู่：“คุณพ่อ ผมท้าทายกฎเกณฑ์ของเฉินเอ๋อคือเพื่อใครล่ะ?”

อานข่ายเฟิงที่อยู่ด้านข้างตบไหล่ของอานโฉงชิว เผยรอยยิ้มพูดออกมา：“เอาน่าพี่ใหญ่ ถึงแม้คุณจะถูกขับไล่ออกมาจากงานประมูลแล้ว แต่พวกเราทั้งครอบครัวก็ต่างซาบซึ้งใจต่อคุณที่ครั้งนั้นถูกไล่ออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ เกรงว่าตระกูลอานของพวกเราก็คงจะไม่อยู่ในสายตาของเฉินเอ๋อเร็วขนาดนี้ นี่เป็นเรื่องดี ทุกคนในครอบครัวต่างอาศัยบารมีของคุณแล้ว！”

อานโฉงชิวถอนหายใจออกมา พูดออกมาจากใจ：“เฮ้อ ถูกหลานชายใหญ่ไล่ออกมาก็ไม่ได้อะไรนักหรอก ผมเพียงแค่คาดไม่ถึง หลานชายใหญ่มีความอดทนอย่างมหาศาล ยังเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพวกเรา ดังนั้นเมื่อคิดย้อนกลับไปนึกถึงคำพูดของตัวเองในงานประมูลครั้งนั้น ภายในใจมีความกระอักกระอ่วนอยู่บ้างแล้ว”

ในเวลานี้ วิลล่าด้านนอกเสียงเฮลิคอปเตอร์ดังอื้ออึงขึ้นมาแล้ว

ทันใดนั้นนายหญิงใหญ่ก็ตื่นเต้นดีใจขึ้นมา ถามหลี่ญ่าหลิน：“เฉินเอ๋อมาแล้วใช่ไหม?”

หลี่ญ่าหลินรีบพูดออกมา：“คุณป้า เมื่อสักครู่คุณหงพูดว่า เพื่อความปลอดภัยของพวกเรา คืนนี้ที่นี่ต้องกักบริเวณ ตั้งใจบอกกับพวกเราแล้วว่าคืนนี้อย่าได้ออกไปข้างนอกอย่างมักง่าย เฮลิคอปเตอร์เป็นไปได้ว่าเป็นการลาดตระเวน คุณไม่ต้องสนใจ คืนนี้พักผ่อนให้ดีก่อน ไม่แน่พรุ่งนี้คุณเย่อาจจะมาพบพวกคุณแล้ว”

ทุกคนได้ฟังคำพูดนี้ ก็ไม่ได้สงสัยอะไร เพราะว่าในคืนนี้เฮลิคอปเตอร์ขึ้นลงบ่อยครั้ง เป็นเรื่องปกติไปแล้ว

ทว่าในเวลานี้ เย่เเฉินกับหลินหว่านเอ๋อร์หลังจากได้ขึ้นบินมาเป็นเวลาประมาณสิบนาที ได้มาถึงเหนือวิลล่าเขาหลังนั้นของเย่เฉินแล้วพอดี

หลินหว่านเอ๋อร์จับคอนโทรลเครื่อง นำเฮลิคอปเตอร์ลงจอดที่ลานบ้านอย่างเชี่ยวชาญแล้ว เฮลิคอปเตอร์พึ่งจะจอดสนิท เธอก็รีบกระโดดลงมา วิ่งไปอีกด้านหนึ่ง พยุงเย่เฉินที่เคลื่อนกายไม่ค่อยสะดวกลงมา

เย่เฉินในขณะที่เธอพยุงเดินเข้าไปในวิลล่า จึงพาหลินหว่านเอ๋อร์มุ่งตรงลงไปที่ห้องใต้ดิน

ในห้องใต้ดินที่ปิดสนิท เย่เฉินตรวจสอบโทรศัพท์ของตัวเองที่วางเอาไว้ที่นี่ พบว่าไม่มีคนโทรหาตัวเอง เขาจึงวางใจลงได้แล้ว

คืนนี้เวลาลงมือเดิมก็เป็นหลังเที่ยงคืน ในสถานการณ์ปกติ ในช่วงเวลานี้ก็ไม่มีใครโทรหาตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่เขาจะออกจากบ้านสำหรับเซียวชูหรันที่อยู่ไกลออกไปถึงสหรัฐอเมริกา อีกทั้งพ่อตากับแม่ยายที่อยู่ที่บ้านก็เตรียมการเอาไว้อย่างดีแล้ว พูดว่าลูกค้ามาหาตัวเองให้ไปดูฮวงจุ้ยนอกพื้นที่เป็นการชั่วคราว แบบนี้ถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดแล้วกลับไปช้า เซียวฉางควนกับหม่าหลันก็จะไม่เกิดความสงสัย

เย่เฉินถามเธอ：“ในตอนที่อยู่ที่หอพักคุณรับเอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ?”

ตามสัญชาตญาณของหลินหว่านเอ๋อร์：“นั่นไม่เหมือนกัน……”

เย่เฉินถามกลับ：“ทำไมไม่เหมือนกัน? ตอนที่เรียกว่าพี่เย่สามารถรับเอาไว้ได้ ตอนที่เรียกว่าคุณชายรับเอาไว้ไม่ได้แล้ว?”

หลินหว่านเอ๋อร์พูดออกมาอย่างกระอักกระอ่วน：“ดิฉัน……ดิฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น……ดิฉันเพียงแค่รู้สึกว่า โอสถอันนี้ล้ำค่ามาก……ก่อนหน้านี้ที่ดิฉันรับโอสถที่เหลืออันนั้นเอาไว้ ก็คือเกรงว่าวันไหนที่คุณชายมีอันตราย ดิฉันสามารถเก็บโอสถเหล่านั้นเอาไว้เพื่อใช้ในเวลาฉุกเฉินได้ ตอนนี้คุณชายปลอดภัยไม่เป็นอะไรแล้ว ดิฉันรับโอสถของคุณชายเอาไว้อีกคงไม่เหมาะสมแล้ว……”

เย่นเฉินพูดออกมาเสียจนผู้อื่นไม่มีข้อแก้ตัว：“งั้นดีที่สุดคุณก็ควรปรับวิธีการมองปัญหา บอกกับตัวเองอยู่ในใจว่าไม่มีอะไรไม่เหมาะสม”