ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5666

และในเวลาเดียวกัน ที่ริมขอบหุบเขาภายในรอยแยกหินธรรมชาติที่เกิดจากหินขนาดใหญ่ที่แตกละเอียดแห่งหนึ่ง ท่านเอิร์ลติ้งหยวนหยุนหรูเกอ ได้ยินเสียงหวีดหวิวของเฮลิคอปเตอร์ที่อยู่กลางท้องฟ้าของหุบเขา ภายในใจกังวลเป็นอย่างยิ่ง

เธอในตอนนี้ ร่างกายกำลังได้รับการความเสียหายอย่างหนัก เส้นลมปราณ จุดตันเถียนแม้กระทั่งอวัยวะภายในทั้งหมดก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอได้พยายามอยากยากลำบากถึงจะปีนมาหลบที่ใต้ก้อนหินขนาดใหญ่ได้ชั่วคราว

เดิมที เธอตั้งใจว่าจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ใช้เวลาสักสองสามวันเพื่อให้ฟื้นตัวสักเล็กน้อย จากนั้นค่อยคิดหาหนทางออกไป

ในขณะที่เธอกำลังวิเคราะห์ ถึงแม้ว่าเย่เฉินคนนั้นจะเห็นตนเองในตอนที่เกิดระเบิดแล้วนั้น แต่อานุภาพการระเบิดของท่านเอิร์ลฉางเซิ่งรุนแรงขนาดนั้น เย่เฉินมีเพียงความตายเท่านั้น

ดังนั้น เธอสามารถพินิจได้ว่า อีกฝ่ายไม่มีใครรู้ถึงการดำรงอยู่ของตน ตนสามารถรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจ

แต่ทำไมเธอถึงคิดไม่ได้ว่า ทันทีที่วางแผนความปรารถนาสำเร็จ คาดไม่ถึงว่าจะมีเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งบินมา อีกทั้งเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นยังบินวนอยู่ที่กลางหุบเขาตลอด เหมือนว่ากำลังตามหาอะไรบางอย่าง

เธอแอบครุ่นคิดภายในใจ: “ถ้าหากว่าคนพวกนั้นหาเย่เฉินไม่เจอจะไม่ตัดใจ ดังนั้นจึงมาตามหาเธออีกครั้ง?”

เมื่อคิดถึงตรวนี้ เธอรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แอบกล่าว: “ของเพียงแค่ไม่พวกมันไม่ได้มาตามหาฉันก็พอ!”

จากนั้น เธอก็คิดถึงผู้มีพระคุณขึ้นมาทันที ภายในใจตื่นตะลึง: “วันนี้ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งระเบิดตัวเอง ฉันก็ยังมาสูญหายไปอีก ผู้มีพระคุณจะต้องคิดหาหนทางมาสืบสวนให้ชัดเจน ฉันจะให้เธอรู้ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้อย่างเด็ดขาด!”

ดังนั้น เธอออกแรงล้วงโทรศัพท์มือถือของตน ออกมาจากด้านในกระเป๋ากางเกง

โทรศัพท์มือถือในเวลานี้ได้พังพินาศไปแล้ว แม้แต่แบตเตอรี่ก็ยังเกิดการบวมเนื่องจากเปลี่ยนรูป เมื่อเห็นเช่นนี้ ในที่สุดนางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดว่าโทรศัพท์มือถือเครื่องนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะรายงานตำแหน่งของตนไปยังผู้มีพระคุณได้อีกแล้ว

ผ่านไปประมาณสิบกว่านาที ในที่สุดเย่เฉินก็ฟื้นฟูเป็นปกติจากประสิทธิผลของยาก่อใหม่ เขาบิดลำคอไปมา ออกแรงบิดขี้เกียจภายในห้องโดยสารที่คับแคบ ทั่วทั้งตัวไม่ได้มีท่าทางบาดเจ็บสาหัสหรืออ่อนแอเลยสักนิด

หลินหว่านเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจทันที: “คุณชายคุณฟื้นตัวแล้ว?”

เย่เฉินพยักหน้า กล่าว: “ร่างกายฟื้นตัวแล้ว แต่ปราณทิพย์ยังไม่ฟื้นตัว”

พูดไป ก็ควักยาเสริมชี่ปราณออกมาอีกสองเม็ด แล้วยัดเข้าไปในปาก

ทันทีที่โอสถลงไปในกระเพาะ ก็ละลายกลายเป็นปราณทิพย์บริสุทธิ์ไหลไปตามเส้นลมปราณและจุดตันเถียนที่ซ่อมแซมเรียบร้อยแล้ว ค่อยๆแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

เธอเข้าในสถานการณ์ของตนเองในตอนนี้ดีมาก ถ้าหากถูกใครพบเข้า ไม่จำเป็นต้องเป็นยอดฝีมืออะไร แค่เด็กอายุสิบขวบคนหนึ่ง ก็สามารถฆ่าตนได้อย่างง่ายดาย

อีกอย่าง เธอเองก็ชัดเจนมากว่า ถ้าหากคนเองตกอยู่ในมือของคนตระกูลอาน เช่นนั้นจุดจบเกรงว่าก็จะยิ่งมีแต่น่าเวทนามากกว่าเดิมเท่านั้น!

เนื่องจากเมื่อยี่สิบปีก่อนองค์กรพั่วชิงได้ฆ่าอานเฉิงซีของตระกูลอานรวมทั้งเย่ฉางอิงสามีของเธอ ยังฝังเบาะแสยี่สิบปีไว้ที่ตระกูลอาน ถึงขนาดวางแผนที่จะฆ่ายกครัวตระกูลอานถึงสองครั้ง อีกทั้ง เย่เฉินลูกชายของอานเฉิงซีกับเย่ฉางอิง วันนี้ก็ตายภายใต้อานุภาพการระเบิดตัวเองของท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง คนของตระกูลอานในเวลานี้ จะต้องเห็นองค์กรพั่วชิงเป็นหนึ่งในศัตรูคู่อาฆาต ถ้าหากตนถูกพวกเขาจับได้ ถ้าอย่างนั้นไม่ใช่ว่ามีเพียงแค่ความตากหรอกเหรอ?!

เธอที่ตึงเครียด ขยับร่างกายด้วยความยากลำบากเพื่อให้ตนเองซ่อนได้ลึกกว่าเดิม หวังว่าจะสามารถยืมใช้การบดบังของก้อนหินขนาดใหญ่ มาหลบหนีการสำรวจของเฮลิคอปเตอร์ของอีกฝ่าย

เธอคิดว่า อีกฝ่ายเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่รู้เรื่องปราณทิพย์ อีกทั้งอีกฝ่ายไม่ได้กำลังตามหาตนแน่นอน แต่กำลังตามหาเย่เฉิน ดังนั้น เธอพินิจแล้วว่าเป็นไปได้อย่างมากว่าอีกฝ่ายที่อยู่บนเฮลิคอปเตอร์กำลังดูว่ามีเบาะแสของเย่เฉินหรือไม่ ไม่มีทางจับตาดูว่ามีใครซ่อนตัวอยู่ด้านล่างหินขนาดใหญ่หรือไม่

แต่เธอจะคิดได้ที่ไหนว่า ที่เย่เฉินตามหาเธอไม่ใช่อาศัยจักษุสัมผัส แต่ใช้การสัมผัสด้วยปราณทิพย์!

หลินหว่านเอ๋อร์ขับเฮลิคอปเตอร์ค้นหาบริเวณตีนเขาไปตลอดทาง เมื่อตอนที่เฮลิคอปเตอร์มีระยะห่างจากหยุนหรูเกออีกสองสามร้อยเมตร เย่เฉินที่อยู่ด้านข้างก็ท่าทางแข็งทื่อทันที จากนั้น เขาขี้ไปที่สถานที่ที่เต็มไปด้วยความมืดมิดแห่งหนึ่งด้านหน้าทางซ้าย เอ่ยกล่าวกับหลินหว่านเอ๋อร์: “อยู่ตรงนั้น!”