เย่เฉินเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นดุเดือดของหยุนหรูเกอ หว่างคิ้วขมวดเล็กน้อย เอ่ยปากกล่าว: “เรื่องอะไร คุณว่ามา”
หยุนหรูเกอกัดฟันกล่าว: “ตอนแรกอู๋เฟยเยี่ยนพูดว่า พวกเราสี่คนปฏิบัติภารกิจอยู่ข้างนอกมีอันตรายมาก กังวลว่าพวกเราจะเจอเข้ากับนักบำเพ็ญเพียรที่กำลังแข็งแกร่งทำให้เสียชีวิต ดังนั้นจึงใช้เวลาหลายปี จัดวางค่ายกลที่ทั้งเป็นความลับทั้งแข็งแกร่งอันหนึ่ง ไว้ในจุดหนีว๋านของพวกเราทั้งสี่คน เธอพูดว่าเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานให้เปิดใช้ค่ายกลนี้ ก็จะสามารถปกป้องเศษวิญญาณเสี้ยวหนึ่งของพวกเราเอาไว้ได้ ให้ร่างกายพวกเราตายไปแต่วิญญาณยังมีชีวิตอยู่ วันนี้ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อสุดท้ายที่ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งพูดว่าจะเปลี่ยนร่างใหม่เพื่อมาตามล้างแค้นคุณเย่ ก็เป็นเพราะเช่นนี้......”
พูดถึงตรงนี้ หยุนหรูเกอกล่าวด้วยคามเคียดแค้น: “แต่ฉันคิดไม่ถึงว่า นั่นไม่ใช่ค่ายกลปกป้องเศษวิญญาณอะไรเลยสักนิด แต่เป็นค่ายกลระเบิดตนเองที่ทรงอานุภาพอันหนึ่ง......”
เย่เฉินฟังจบ พยักหน้าเล็กน้อย: “มิน่าสวี่ฉางชิงนั่นตอนแรกอ้อนวอนให้ผมไว้ชีวิต ถึงเวลาสำคัญกลับกลายเป็นยอมตายโดยไม่คำนึงถึงเรื่องใดๆ ที่แท้ก็เป็นเพราะคิดว่าตนเองสามารถเปลี่ยนร่างฟื้นคืนชีพได้จริงๆ......”
“ใช่ค่ะ......”หยุนหรูเกอเม้มริมฝีปาก เงยหน้ามองไปทางเย่เฉิน กล่าวอย่างเยือกเย็น: “ไม่ปิดบังคุณเย่ ในจุดหนีว๋านของดิฉัน ก็มีค่ายกลที่หน้าตาเหมือนกัน คิดว่าอานุภาพก็คงไม่ด้อยไปกว่าของท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง ถึงแม้ว่าตอนนี้ในร่างกายของดิฉันจะไม่มีปราณทิพย์ ไม่สามารถเปิดใช้งานได้อีกอย่างดิฉันก็ไม่ยินยอมที่จะเปิดใช้งานด้วยเช่นกัน แต่ดิฉันไม่กล้ารับประกัน ว่าอู๋เฟยเยี่ยนจะมีวิธีการเปิดใช้งานหรือไม่......”
เย่เฉินกล่าว: “คุณไม่ใช้พูดว่าเธอไม่เคยลงสนามเพื่อแก้ไขปัญหาด้วยตัวเองหรอกเหรอ? ต่อให้เธอสามารถเปิดใช้งานค่ายกลในร่างกายของคุณได้ ก็ไม่มีทางเปิดใช้งานในระยะไกลได้หรอกมั้ง?”
หยุนหรูเกอพยักหน้า: “การเปิดใช้งานระยะไกลไม่ได้แน่นอน แค่ถ้าหากเธอมอบหมายให้ผู้อาวุโสทั้งสามลงสนาม แล้วก็นำวิธีการเปิดใช้งานค่ายกลบอกแก่ผู้อาวุโสทั้งสาม ถ้าอย่างนั้นเกรงว่าดิฉันก็จะกลายเป็นสุดยอดระเบิดที่ไม่มีความเสถียรลูกหนึ่งที่อยู่ข้างกายคุณ......”
เย่เฉินขมวดหว่างคิ้ว ถามเธอ: “คุณคิดว่ามีความเป็นไปได้ขนาดไหนที่อู๋เฟยเยี่ยนจะมอบหมายให้ผู้อาวุโสทั้งสามมา?”
หยุนหรูเกอครุ่นคิด กล่าวอย่างมั่นใจ: “จากความเข้าใจของฉันที่มีต่อเธอ ร้อยเปอร์เซ็นต์!”
“จริงเหรอ?”เย่เฉินหรี่ตา เอ่ยปากถาม: “ตามที่คุณพูดมา ผู้อาวุโสทั้งสามท่านนี้เก็บตัวถือศีลมาตลอด อีกสิบยี่สิบปีก็จะสามารถเปิดจุดหนีว๋านได้ ถ้าหากให้พวกเขาออกจากการถือศีลตอนนี้ จะต้องเป็นการขัดจังหวะการฝึกฝนของพวกเขาอย่างแน่นอน ถ้าหากหลังจากเกิดเรื่องค่อยให้พวกเขาเก็บตัวถือศีลต่อไป เกรงว่าจะเป็นการทำให้เสียเวลามากเป็นพิเศษ ความสูญเสียที่ไร้รูปร่างมากขนาดนี้ เธอจะตัดใจลงงั้นเหรอ?”
สีหน้าของเย่เฉินกับหลินหว่านเอ๋อร์ เปลี่ยนไปทันที
ตามคำบอกเล่าของหยุนหรูเกอ กำลังของผู้อาวุโสทั้งสาม จะต้องมากเกินกว่าท่านเอิร์ลทั้งสี่มากแน่นอน เลือกออกมาแค่คนเดียว เกรงว่าก็ยากที่จะรับมือยิ่ง แต่สามคนนี้ถ้าหากลงมือพร้อมกัน กำลังจะต้องประมาณการไม่ได้
เย่เฉินเองก็รู้ดีว่า ตนเองสามารถเอาชนะท่านเอิร์ลฉางเซิ่งได้ แต่ไม่สามารถเอาชนะผู้อาวุโสที่มีประสบการณ์ฝึกฝนมากกว่าท่านเอิร์ลฉางเซิ่งร้อยกว่าปีได้ ยิ่งไม่จ้องพูดถึงผู้อาวุโสทั้งสาม

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...