ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5674

“อุบายเมืองว่าง?!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฉิน หลินหว่านเอ๋อร์กับหยุนหรูเกอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

แน่นอนว่าพวกเธอรู้ตำนานของ ที่ใน จูกัดเหลียงเผชิญหน้ากับโอบล้อมด้วยทหารหนึ่งแสนห้าหมื่นนายของสุมาอี้ รู้ดีว่าอาศัยกำลังทหารเพียงไม่กี่พันนายไม่สามารถรักษากำแพงคูเมืองเอาไว้ได้ ดังนั้นจึงพยายามเปิดประตูเมืองให้กว้าง ตนเองนั่งอยู่บนหอคอยกำแพงเมือง พลางดีดฉิน พลางรอคอยทหารของสุมาอี้ ตอนที่กองทัพของสุมาอี้เข้าใกล้ด้านล่างกำแพงเมือง เห็นจูกัดเหลียงดีดพิณพร้อมรอยยิ้มอยู่บนหอคอยกำแพงเมือง ท่าทางมีความสุข คาดการณ์อย่างมั่นใจว่าในเมืองจะต้องมีกลลวงอย่างแน่นอน จึงถอยทัพกลับไป

แต่ว่า พวกเธอพยายามคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ เย่เฉินจะให้อู๋เฟยเยี่ยนร้องออกมาได้อย่างไร หรือว่าก็จะให้เย่เฉินทำเหมือนจูกัดเหลียงแบบนั้น ปีนขึ้นไปบนหอคอยกำแพงเมืองแล้วดีดพิณอย่างไม่สะทกสะท้าน?

หยุนหรูเกอเป็นคนแรกที่เตือนเขา: “คุณเย่ ที่สามารถใช้ได้ผล ก็เป็นเพราะจูกัดเหลียงทำให้ใจของสุมาอี้เกิดความหวาดกลัว แต่ดิฉันขอพูดความในใจสักประโยค ถ้าหากคุณเปิดเผยตัวตนของตนเอง ไม่ว่าเมืองจินหลิงจะมีหรือไม่มีกลลวง ยังไงอู๋เฟยเยี่ยนก็ต้องมอบหมายให้ผู้อาวุโสทั้งสามท่านมาตามหาเบาะแสของคุณ ใจของเธอถึงจะเกิดความหวาดกลัวต่อคุณ ทันทีที่คุณอยู่ในที่แจ้ง ถึงจะบังคับให้เธอสู้แบบเอาเป็นเอาตายกับคุณได้......”

หลินหว่านเอ๋อร์ก็อดกล่าวเตือนไม่ได้: “ใช่แล้วคุณชาย ดิฉันก็คิดเหมือนกัน ที่ท่านเอิร์ลติ้งหยวนพูดมาทั้งหมดมีเหตุผล เวลาแบบนี้ คุณชายอยากจะทำให้อู๋เฟยเยี่ยนตกใจจนล่าถอย ความเป็นไปได้แทบเป็นศูนย์ ดิฉันเตือนคุณชายยังไงซะอย่าเสี่ยงอันตรายจะดีกว่า......”

เย่เฉินเห็นทั้งสองคนต่างก็เตือนตนอย่าเสี่ยงอันตราย เขากลับส่งเสียงหัวเราะออกมา กล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคาดเดาไม่ได้: “พวกคุณทั้งสองคนไม่ต้องสงสัยในสติปัญญาของผม ผมยังไม่ได้โง่จนถึงขนาดเป็นฝ่ายเปิดเผยตนเองกับอู๋เฟยเยี่ยน”

เมื่อทั้งสองคนเห็นว่าเย่เฉินหัวเราะได้อย่างค่อนข้างมั่นอกมั่นใจ ภายในใจก็ยิ่งสงสัย

หลินหว่านเอ๋อร์เดาออกว่าที่เย่เฉินมั่นใจในตัวเองแบบนี้ จะต้องมีแผนการที่รอบคอบอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงถาม: “ไม่ทราบว่าคุณชายมีแผนการอะไรดีๆ ลองพูดออกมาให้ฉันกับท่านเอิร์ลติ้งหยวนได้ลองศึกษาดูสักครั้งก็ได้”

เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ประสบการณ์ชีวิตของทั้งสองท่านมากมายกว่าผมเยอะ ไม่ถึงขั้นต้องพูดว่าศึกษากับผมหรอก อย่างมากพวกเราก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกันดีกว่า”

พูดไป เย่เฉินลุกขึ้นยืน กล่าว: “ท่านสองท่านรอสักครู่ ผมจะไปเอาสิ่งของอย่างหนึ่งมาให้พวกคุณดู”

หยุนหรูเกอกล่าวอย่างละอาย: “คุณหลินยังไงก็ไม่ต้องเรียกดิฉันว่าท่านเอิร์ลติ้งหยวนแล้ว นั่นเป็นเพียงชื่อที่อู๋เฟยเยี่ยนตั้งให้ดิฉันเท่านั้น พูดตามตรง ดิฉันไม่เคยชอบการชื่อเรียกอันนี้......อีกอย่าง ตอนนี้ดิฉันได้ออกจากความมืดไปสู่แสงสว่างแล้ว ยิ่งไม่ยินดีที่จะเกี่ยวข้องใดๆกับชื่อสามตัวนี้อีก......”

หลินหว่านเอ๋อร์ยิ้มพยักหน้า กล่าว: “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นต่อไปฉันจะเรียกคุณว่าคุณหยุน”

หยุนหรูเกอหันไปประสานมือทำความเคารพแก่หลินหว่านเอ๋อร์ด้วยความซาบซึ้ง จากนั้นถึงได้กล่าวต่อไป: “อู๋เฟยเยี่ยนมักเอ่ยถึงผู้อาวุโสเมิ่ง ต่อหน้าพวกเราทั้งสี่คนบ่อยครั้ง รวมทั้งเรื่องในอดีตที่เธอกราบไหว้เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสเมิ่ง เธอพูดเรื่องพวกนี้ อันที่จริงก็เพื่อให้พวกเราปฏิบัติ ทำให้พวกเรารู้ว่า เส้นทางการบำเพ็ญตนสามารถได้รับอายุยืนยาวเป็นพันปี ให้พวกเราติดตามเธออย่างสุดหัวจิตหัวใจ”

หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้า กล่าวอย่างทอดถอนใจ: “ถ้าหากไม่ได้รับยาวงเวียนพันจักร อู๋เฟยเยี่ยนอย่างมากก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกร้อยปี ตอนนี้เธอน่าจะเริ่มร้อนใจแล้ว”

หยุนหรูเกอยิ้ม กล่าวเห็นด้วย: “สิ่งที่คุณหลินพูดนั้นถูกต้องจริงๆ ช่วงระยะสองปีนี้ เห็นได้ชัดว่าอู๋เฟยเยี่ยนร้อนใจยิ่งกว่าเมื่อก่อน ในเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา อู๋เฟยเยี่ยนไม่เคยเป็นกังวลเกี่ยวกับความแก่ชรา ถึงอย่างไรรูปร่างหน้าตาหลายร้อยปีของเธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิดแม้แต่วันเดียว แต่ช่วงระยะสองปีมานี้ คาดไม่ถึงว่าเธอจะเริ่มใส่ใจกับการดูแลผิวพรรณ บางครั้งเดินผ่านหน้าเธอไป สามารถได้กลิ่นผลิตภัณฑ์บำรุงผิวพรรณอย่างชัดเจน คิดว่าก็คงเป็นเพราะกลัวตนเองแก่ชรา”