ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5675

หลินหว่านเอ๋อร์หัวเราะพรวดออกมา: “อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด กลัวไปมีประโยชน์อะไร”

พูดจบ เธอก็ดึงความคิดกลับมาที่ภาพวาดภาพนั้นที่อยู่ตรงหน้าของเธอ ทันใดนั้นก็เข้าใจถึงแผนการของเย่เฉิน

ดังนั้นเธอจึงเบิกตาโตทันที มองไปทางเย่เฉินด้วยความเบิกบานใจ: “คุณชายหรือว่า......หรือว่าอยากจะให้ซือกงร้องนี้ออกมาแทนคุณชาย?”

หยุนหรูเกอที่อยู่ด้านข้างได้ฟังก็ประหลาดใจ ยังไม่เข้าใจจุดสำคัญที่อยู่ในนั้น

แต่เมื่อเย่เฉินเห็นว่าหลินหว่านเอ๋อร์เฉลียวฉลาดปราดเปรียวอย่างที่คิดไว้ แค่ข้อเดียวก็เข้าใจ อดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างมีความสุข: “คุณหลินเดาได้ไม่ผิด! ผมคิดอยากจะลำบากบรรพอาจารย์เมิ่งร้องออกมาแทนผม!”

หยุนหรูเกอรู้สึกว่าสมองของเธอตามพวกเขาสองคนไม่ทันแล้ว เอ่ยถามด้วยความร้อนใจเล็กน้อย: “คุณเย่ สิ่งที่คุณกับคุณหลินพูดแท้ที่จริงแล้วหมายความว่าอะไรกันแน่? ไม่ใช่ว่าบรรพอาจารย์เมิ่งได้ถึงแก่กรรมไปหลายร้อยปีแล้ว? จะให้เขาร้องงิ้วแทนคุณได้อย่างไร?”

เย่เฉินจ้องมองเมิ่งฉางเชิงที่อยู่ในภาพ ถามหยุนหรูเกอ: “คุณหยุน จากมุมมองของคุณ ทำไมอู๋เฟยเยี่ยนต้องมอบหมายให้ผู้อาวุโสทั้งสามมาที่เมืองจินหลิง?”

หยุนหรูเกอครุ่นคิด กล่าวตอบ: “ท่านเอิร์ลฉางเซิ่งระเบิดตัวเอง ฉันเป็นตายร้ายดีก็ไม่แน่ชัด คนของตระกูลอานไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย ข้อหนึ่งอู๋เฟยเยี่ยนไม่มั่นใจว่าศัตรูคือใคร ข้อสองไม่มั่นใจว่าศัพตรูมีจำนวนมากน้อยเท่าไหร่ ข้อสามไม่มั่นใจว่ากำลังศัตรูเป็นอย่างไร ข้อสี่ไม่มั่นใจว่าศัตรูตายแล้วหรือยัง พวกนี้ล้วนเป็นสิ่งพื้นฐานที่เธออยากจะทำให้ชัดเจน นอกจากนี้แล้ว เธอจะยังต้องคิดที่จะลงมือกับคนตระกูลอานต่อไป”

เย่เฉินพยักหน้า พูด: “ที่คุณหยุนไม่ผิด เหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่อู๋เฟยเยี่ยนค่อนข้างรีบด่วนในตอนนี้”

พูดไป เย่เฉินชี้ไปที่บรรพอาจารย์เมิ่งที่อยู่ในภาพ เอ่ยปากถามเธอ: “คุณหยุนคิดว่า ในโลกนี้คนที่สามารถจำว่าคนในรูปภาพนี้คือบรรพอาจารย์เมิ่ง มีกี่คน?”

หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “แน่นอนว่าเธอต้องอยากรู้ เกรงว่ายังคงคิดอย่างอึดอัดใจ แต่ในทางกลับกัน เธอยิ่งอยากทำให้เรื่องพวกนี้ชัดเจนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่กล้ามาที่เมืองจินหลิงมากเท่านั้น!”

พูดจบ หลินหว่านเอ๋อร์มองไปทางเย่เฉิน กล่าวด้วยความชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง: “คุณชายมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดอย่างที่คิดไว้จริงๆ ทันทีที่ออกนี้ ดิฉันคิดไม่เท่าทันจริงๆ ทันทีที่ภาพวาดนี้ออกวางขายที่เมืองจินหลิง เกรงว่าจะทำให้อู๋เฟยเยี่ยนตกใจจนช็อก!”

เย่เฉินพยักหน้า หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ กล่าว: “บังเอิญจริงๆเลย เมืองจินหลิงกำลังจัดงานนิทรรศการภาพวาดงานหนึ่งอยู่พอดี ตอนนี้กำลังรวบรวมผลงานศิลปะการคัดลายมือและการวาดภาพ อันยอดเยี่ยมจากทั่วประเทศ สมาคมการคัดลายมือและการวาดภาพและสถานที่ ช่วงนี้เพื่องานนิทรรศการภาพวาดอันนี้ ได้ทำการประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อใหญ่ต่างๆมาตลอด”

“ภาพวาดนี้ถึงแม้ไม่ได้ทิ้งชื่อใดๆของศิลปินเอาไว้ แต่เทคนิคการวาดภาพภาพนี้โดดเด่น ท่วงทำนองและความคิดทางด้านศิลปะก็ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว จากมุมมองทางด้านศิลปะ ไม่แพ้จิตรกรชื่อดังในสมัยประวัติศาสตร์จีนเหล่านั้นแน่นอน ดังนั้นขอเพียงแค่ภาพนี้ถูกนำออกมา จะต้องสร้างความตกตะลึงในแวดวงการคัดลายมือและการวาดภาพไม่น้อยอย่างแน่นอน”

“ไม่ใช่ว่าอู๋เฟยเยี่ยนกำลังให้ความสนใจเมืองจินหลิงอย่างใกล้ชิดหรอกเหรอ? ขอเพียงแค่ภาพวาดนี้ถูกปล่อยออกมา เธอก็จะต้องให้ความสนใจอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นภายในใจของเธอจะต้องเกิดคำถามขึ้นมากมายอย่างแน่นอน!”