ได้ยินเหล่าจางพูดแบบนี้ ชิวอิงซานและซุนจือต้งก็ตกใจจนพูดไม่ออก!
ทั้งสองยืนตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว ซุนจือต้งมองเหล่าจาง โพล่งถามเขาไปว่า:“เหล่าจาง นายบอกว่าคุณหนูพะวงเรื่องทางโลกแล้ว พะวงเรื่องทางโลกอะไรเหรอ?”
เหล่าจางถามเสียงเบาว่า:“พวกนายจำได้ไหม ความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเราทั้งสามคนเมื่อก่อนคืออะไร?”
ชิวอิงซานพูดโดยไม่ลังเลว่า:“แน่นอนว่าอยากให้คุณหนูพบเจอคนที่ชอบแล้วสร้างครอบครัว เพื่อที่จะได้ไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไปทั้งชีวิต!”
“ใช่!”ซุนจือต้งก็อดไม่ได้ที่จะถอนใจ:“หลายสิบปีมานี้ฉันเอาแต่คิดว่า ก่อนพวกเราสิบขวบ คุณหนูเป็นคนพาพวกเราไปเล่น สิบขวบถึงยี่สิบ เป็นพวกเราที่อยู่เล่นกับคุณหนู พอพวกเรายี่สิบ ค่อย ๆ โต คุณหนูก็ยังเป็นคุณหนูที่อายุสิบเจ็ดอยู่เสมอ ตอนนั้นเราเริ่มหวังว่าคุณหนูจะได้พบที่พักพิงของตัวเอง วันข้างหน้าพวกเราไปจากคุณหนู ไม่มีข่าวคราวของคุณหนูอีก แต่ในใจฉันก็หวังแบบนี้เสมอ……”
พูดไป ซุนจือต้งก็มองไปที่เหล่าจาง โพล่งถามว่า:“เหล่าจาง ที่นายบอกว่าคุณหนูพะวงเรื่องทางโลก หรือว่าเกี่ยวกับสิ่งนี้?!”
เหล่าจางพยักหน้าอย่างตื่นเต้น พูดเสียงเบาว่า:“คุณเย่ เย่เฉิน ตอนนี้อยู่ในห้องของคุณหนู น่าจะเป็นคนที่คุณหนูรับกลับมาด้วยเฮลิคอปเตอร์!”
ชิวอิงซานขมวดคิ้วพูดว่า:“คุณหนูจากไปตั้งนานเพิ่งกลับมา หรือว่าไปเจอเย่เฉิน?!ฉันจำได้ว่าคุณหนูพูดว่า อย่าให้เย่เฉินรู้ว่าคุณหนูยังจำเขาได้ แล้วทำไมไปหาเขาตอนดึกขนาดนั้น?และตอนนี้ยังพาเขาไปที่ลานบ้านของตัวเองอีก เธอไม่กลัวเย่เฉินรู้เหรอ?”
เหล่าจางพูดเสียงเบา:“กลัว?คุณหนูบอกสถานการณ์ทุกอย่างของตัวเองแก่เขาไปหมดแล้ว!”
“อะไรนะ?!”
ทั้งสองได้ยิน ก็ยิ่งตกใจมากขึ้น
ซุนจือต้งพูดด้วยความตกใจว่า:“คุณ……คุณหนูบอกความลับของตัวเองให้เขาฟังหมดแล้ว?!”
“บอกหมดแล้ว!”เหล่าจางพยักหน้าอย่างแรง:“พูดง่าย ๆ ก็คือ มันรงไปตรงมา และ……และก็……”
“ห่า!”ซุนจือต้งสั่นด้วยความตื่นเต้น แล้วรีบถามว่า:“จริงเหรอ?นี่มันจริงเหรอ?”
ชิวอิงซานก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน พูดเสียงสั่น:“เหล่าจาง นายไม่ได้ล้อพวกเราเล่นใช่ไหม?”
พวกเขาสามคน เติบโตมาด้วยกัน ตั้งแต่แปด เก้า สิบปีก่อน
ทั้งสามคนมีนิสัยคล้ายกัน มีนิสัยใจคอที่ดีมาก แม้ว่าทุกคนจะเลือกชีวิตที่แตกต่างกัน แต่เนื่องจากพวกเขาเติบโตมาด้วยกันกับหลินหว่านเอ๋อร์ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจึงลึกซึ้งมาก เหมือนพี่น้อง
ซุนจือต้งเคยอยู่ในตำแหน่งสูง ชิวอิงซานมีความมั่งคั่ง ชีวิตของทั้งสองประสบความสำเร็จอย่างมาก ส่วนเหล่าจางตั้งแต่อยู่ในผ้าอ้อม จนเป็นพ่อบ้านคอยอยู่ข้างกายหลินหว่านเอ๋อร์มาเกือบเก้าสิบปี และดูเหมือนจะไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย แต่สำหรับทั้งสองแล้ว พวกเขาต่างชื่นชมเหล่าจาง
หลายปีมานี้ หลินหว่านเอ๋อร์รับเลี้ยงเด็กไว้หลายคน แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่จะอยู่เคียงข้างเธอได้

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...