ซุนจือต้งและชิวอิงซาน เคยแสดงความคิดออกมาว่าอยากอยู่ข้างกายหลินหว่านเอ๋อร์อยู่หลายครั้ง แต่หลินหว่านเอ๋อร์ไม่ตกลง
สุดท้าย พวกเขาก็ถูกหลินหว่านเอ๋อร์ส่งไป ชิวอิงซานเข้ารับงานของหลินหว่านเอ๋อร์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และหลินหว่านเอ๋อร์ก็มองความกระตือรือร้นของซุนจือต้งออก จึงสนับสนุนให้เขากลับมาทำงานที่ประเทศ
สำหรับพวกเขาทั้งสามแล้ว ตัวตนของหลินหว่านเอ๋อร์นั้นพิเศษมาก ตอนทารก หลินหว่านเอ๋อร์เหมือนแม่ผู้มีความห่วงใย ตอนเด็ก หลินหว่านเอ๋อร์เหมือนพี่สาวที่ฉลาด พอโตมา หลินหว่านเอ๋อร์เหมือนเพื่อนที่ไม่อาจคาดเดาได้ พอเป็นผู้ใหญ่จนแก่ หลินหว่านเอ๋อร์ก็กลายเป็นสาวน้อยที่พวกเขารักและทุนุถนอม
ดังนั้น พวกเขาทั้งสามจึงอยากให้หลินหว่านเอ๋อร์พบเจอที่พึ่งพิงของเธอเอง หลังจากล่องลอยมาหลายร้อยปี
เมื่อได้ยินว่าหลินหว่านเอ๋อร์เหมือนจะพะวงเรื่องทางโลกกับเย่เฉิน ในใจของทั้งสองก็ปีติอย่างมาก
เวลานี้ เหล่าจางเห็นว่าทั้งสองยังไม่ค่อยแน่ใจ จึงพูดเสียงเบาว่า:“ฉันอยู่กับคุณหนูมาหลายปีแล้ว ไม่เคยเห็นเธอหน้าแดงต่อหน้าใครเลย แล้วก็ยิ่งไม่เคยเห็นเธอใช้สายตาเย้ายวนแบบนั้นมองใครด้วย!วันนี้เป็นครั้งแรก!พวกนายว่า เธอพะวงเรื่องทางโลกไหมล่ะ?”
ชิวอิงซานปีติอย่างยิ่ง ถึงกับยิ้มทั้งน้ำตาและพูดว่า:“ดีจัง!ดีมากเลย!ชีวิตของพวกเรา ถ้าได้เห็นคุณหนูแต่งงาน ถึงตายไปก็ไม่เสียใจแล้ว!”
“ใช่!”เหล่าจางก็ถอนหายใจด้วยตาที่แดงก่ำ:“ฉันไม่หวังว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อดูการแก้แค้นของคุณหนู มีชีวิตอยู่เพื่อดูคุณหนูแต่งงาน ชีวิตนี้ก็ตายอย่างสงบสุขแล้ว!”
ตอนนี้เองจู่ ๆ ซุนจือต้งก็พึมพำอย่างโดดเดี่ยวว่า:“พวกนายสองคนยังร่างกายดี ฉันน่าจะเหลือทนแล้ว ตอนที่คุณหนูไปถึงเย่นจิงก็ดูดวงให้ฉัน บอกว่าฉันมีเวลาอีกครึ่งปีที่จะมีชีวิตอยู่ นี่ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว ยังเหลืออีกห้าเดือน ถ้าคุณหนูเร่งทำเวลา แต่งงานก่อนฉันจะจากไป ฉันก็คงจะพอใจ!”
ชิวอิงซานที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างปลอบโยนว่า:“เฒ่าแก่ซุน นายอย่ามองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น คุณหนูบอกไม่ใช่เหรอว่า นายยังมีความหวังอยู่ ความหวังนี้อยู่ที่จินหลิง”
พูดจบ เขาก็ใช้ศอกสะกิดเหล่าจาง ถามเขาว่า:“เหล่าจางนายว่าไง?”
เหล่าจางตะลึงไปเล็กน้อย พอคิดอะไรได้ ก็รีบพูดว่า:“ว่าไงอะไรล่ะ มาเม้าท์สนุกกับพวกนาย เกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย!เหล่าชิว นายรีบไปแจ้งซะ ลูกน้องทั้งหมดกลับห้องไปอย่าออกมา คุณหนูจะไปส่งคุณเย่กลับบ้านเอง ถ้าลูกน้องเห็นจะไม่ดี”
ชิวอิงซานรีบพูด:“โอเค ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
เหล่าจางพยักหน้า พูดว่า:“งั้นฉันจะไปเตรียมรถให้คุณหนู!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...