ซุนจือต้งและชิวอิงซาน เคยแสดงความคิดออกมาว่าอยากอยู่ข้างกายหลินหว่านเอ๋อร์อยู่หลายครั้ง แต่หลินหว่านเอ๋อร์ไม่ตกลง
สุดท้าย พวกเขาก็ถูกหลินหว่านเอ๋อร์ส่งไป ชิวอิงซานเข้ารับงานของหลินหว่านเอ๋อร์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และหลินหว่านเอ๋อร์ก็มองความกระตือรือร้นของซุนจือต้งออก จึงสนับสนุนให้เขากลับมาทำงานที่ประเทศ
สำหรับพวกเขาทั้งสามแล้ว ตัวตนของหลินหว่านเอ๋อร์นั้นพิเศษมาก ตอนทารก หลินหว่านเอ๋อร์เหมือนแม่ผู้มีความห่วงใย ตอนเด็ก หลินหว่านเอ๋อร์เหมือนพี่สาวที่ฉลาด พอโตมา หลินหว่านเอ๋อร์เหมือนเพื่อนที่ไม่อาจคาดเดาได้ พอเป็นผู้ใหญ่จนแก่ หลินหว่านเอ๋อร์ก็กลายเป็นสาวน้อยที่พวกเขารักและทุนุถนอม
ดังนั้น พวกเขาทั้งสามจึงอยากให้หลินหว่านเอ๋อร์พบเจอที่พึ่งพิงของเธอเอง หลังจากล่องลอยมาหลายร้อยปี
เมื่อได้ยินว่าหลินหว่านเอ๋อร์เหมือนจะพะวงเรื่องทางโลกกับเย่เฉิน ในใจของทั้งสองก็ปีติอย่างมาก
เวลานี้ เหล่าจางเห็นว่าทั้งสองยังไม่ค่อยแน่ใจ จึงพูดเสียงเบาว่า:“ฉันอยู่กับคุณหนูมาหลายปีแล้ว ไม่เคยเห็นเธอหน้าแดงต่อหน้าใครเลย แล้วก็ยิ่งไม่เคยเห็นเธอใช้สายตาเย้ายวนแบบนั้นมองใครด้วย!วันนี้เป็นครั้งแรก!พวกนายว่า เธอพะวงเรื่องทางโลกไหมล่ะ?”
ชิวอิงซานปีติอย่างยิ่ง ถึงกับยิ้มทั้งน้ำตาและพูดว่า:“ดีจัง!ดีมากเลย!ชีวิตของพวกเรา ถ้าได้เห็นคุณหนูแต่งงาน ถึงตายไปก็ไม่เสียใจแล้ว!”
“ใช่!”เหล่าจางก็ถอนหายใจด้วยตาที่แดงก่ำ:“ฉันไม่หวังว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อดูการแก้แค้นของคุณหนู มีชีวิตอยู่เพื่อดูคุณหนูแต่งงาน ชีวิตนี้ก็ตายอย่างสงบสุขแล้ว!”
ตอนนี้เองจู่ ๆ ซุนจือต้งก็พึมพำอย่างโดดเดี่ยวว่า:“พวกนายสองคนยังร่างกายดี ฉันน่าจะเหลือทนแล้ว ตอนที่คุณหนูไปถึงเย่นจิงก็ดูดวงให้ฉัน บอกว่าฉันมีเวลาอีกครึ่งปีที่จะมีชีวิตอยู่ นี่ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว ยังเหลืออีกห้าเดือน ถ้าคุณหนูเร่งทำเวลา แต่งงานก่อนฉันจะจากไป ฉันก็คงจะพอใจ!”
ชิวอิงซานที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างปลอบโยนว่า:“เฒ่าแก่ซุน นายอย่ามองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น คุณหนูบอกไม่ใช่เหรอว่า นายยังมีความหวังอยู่ ความหวังนี้อยู่ที่จินหลิง”
พูดจบ เขาก็ใช้ศอกสะกิดเหล่าจาง ถามเขาว่า:“เหล่าจางนายว่าไง?”
เหล่าจางตะลึงไปเล็กน้อย พอคิดอะไรได้ ก็รีบพูดว่า:“ว่าไงอะไรล่ะ มาเม้าท์สนุกกับพวกนาย เกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย!เหล่าชิว นายรีบไปแจ้งซะ ลูกน้องทั้งหมดกลับห้องไปอย่าออกมา คุณหนูจะไปส่งคุณเย่กลับบ้านเอง ถ้าลูกน้องเห็นจะไม่ดี”
ชิวอิงซานรีบพูด:“โอเค ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
เหล่าจางพยักหน้า พูดว่า:“งั้นฉันจะไปเตรียมรถให้คุณหนู!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
หม่าหลันมันไม่ได้ไร้เดียงสาต่อโลกหรอก แต่เขียนให้ถูกคือหม่าหลันมันโง่นั้นเอง เข้ามหาลัยมีชื่อเสียงได้ไง โง่ดักดานขนาดนี้ อาจารย์ที่เขียน ก้เขียนให้อีหม่าหลันดูดีเกิ้น 555...
เอาตรงๆน่ะ ผมชอบที่พระเอกมีสาวมาติด แบบเป็นปกติ หลงรักพระเอกโงหัวไม่ขึ้นผมไม่ขัดใจหรอก มาขัดใจตอนคือแบบผญ เรื่องนี้มีนลุกหนักเกินไป จนทำใจอ่านแล้วขัดใจ ถ้าลุกพอประมาณแบบนี้คืออ่านสนุกเว่อร์ แต่นี่อ่อยหนักจนเกิน เกิดอาการขัดใจสุดๆ 555...
ห๊า พระเอกไปเป็นหนี้พวกหล่อนตรงไหน พวกตัวเองชอบเย่เฉินเอง เย่เฉินไม่ได้บังคับ แล้วจะให้พระเอกคืนความรักให้พวกเอ็งเนี่ยน่ะ ส่วนพระเอกกุเห้นมึงก้ปวดใจกับผู้หญิงทุกคนแหละ -.-"...
อ๋อ พึ่งรู้ว่าพระเอกไปช่วยใคร ก้คิดว่าพระเอกชอบคนนั้น ในใจมีเขาอยู่ จะหลุดกับความคิดเฟ่ยเข้อสินถึงๆด้บอกเรื่องนี้มีแต่พวกหลงตัวเอง มีแค่ชูหรันกับซิวอี้นี่แหละความรักผญ.ดี ๆม่หลงตัวเองขนาดนั้น ขอโทษด้วยครับพอดีอินไปหน่อย...
ผู้หญิงเรื่องนี้หลงตัวเองโครต เป้นเพราะชูกันเถอะ พระเอกถึงได้มีแรงผลักนั้น ไม่ใช่นานาโกะ มโนเก่งเนาะ อีเฟ่ย...
โครตน่าหงุดหงิด จะร้องเชี่ยไรนักหนา ร้องทั้งตอน ผญ.อยู่ข้างเย่เฉินนิสัยผญ.หมด แต่ไอนี้แม่งปัญญาอ่อน ไอหลิวม่านฉิง...
โครตน่าหงุดหงิด จะร้องเชี่ยไรนักหนา ร้องทั้งตอน ผญ.อยู่ข้างเย่เฉินนิสัยผญ.หมด แต่ไอนี้แม่งปัญญาอ่อน ไอหลิวม่านฉิง...
โง่ทั้งพระเอกทั้งหลิวม่านฉง ทำตัวเป้นเมียพระเอกสะงั้น จนต้องเลื่อนผ่านขก.อ่าน ขัดใจ พระเอกแม่งก้จะแคร์ผู้หญิงทั้งโลกเลยรึไง...
ไอหลิวท่านฉง ก้มั่นหน้าเกินน่ะ คิดว่าพระเอกจะชอบมึงรึไง เล่นตัว จะหลุด...
ตระกูลเฟ่ยแม่งก้น่าขยะแขยงกันทุกตัวแหละ มีแค่เฟ่ยเข่อขิน เป้นตระกุลเดียวที่ไม่อยากให้เย่เฉนร่วมมือด้วยเลยจริงๆ เฟ่ยเจี้ยนจงแม่งก้ไม่ใช่คนดีไรนักหรอก ปากก้เอาเครื่องสวรรค์มาอ้าง สุดท้ายก้อยากจะไว้ชีวิตหลานตัวเอง น่าขยะแขยง...