ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5708

เวลานี้หลินจู๋ว์หลูกลับไม่อยากรับแหวนไว้ รีบปฏิเสธไปว่า：”อาจารย์ ท่านช่วยเหลือศิษย์มากไปแล้ว แหวนวงนี้ ศิษย์รับไว้ไม่ได้……”

เมิ่งฉางเชิงยิ้มบาง ๆ โยนแหวนให้หลินจู๋ว์หลู แล้วแหวนวงนั้นก็หายไปกลางอากาศทันที จากนั้น ก็สวมไปที่นิ้วของหลินจู๋ว์หลู

หลินจู๋ว์หลูยังไม่รู้สาเหตุ เมิ่งฉางเชิงก็พูดว่า：“จู๋ว์หลู แหวนได้จำคุณเป็นเจ้านายแล้ว ดังนั้นคุณควรเก็บมันไว้ให้ดี วันข้างหน้าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ แหวนวงนี้อาจช่วยชีวิตคุณได้”

พูดจบ นกกระเรียนสองตัวที่เมิ่งฉางเชิงเลี้ยงไว้ก็เข้ามาทันที นกกระเรียนสองตัวยืนอยู่ทั้งสองข้างของเมิ่งฉางเชิง เอาคอพิงไปที่ตัวเขาตลอด และส่งเสียงครวญครางไม่หยุด

เมิ่งฉางเชิงยื่นสองมือไปลูบนกกระเรียนสองตัวนี้ จากนั้นยืนขึ้น แล้วพูดว่า：“เวลาของอาจารย์หมดแล้ว ขอให้พวกคุณโชคดี ออกไปจากที่นี่ อย่าได้กลับมาอีก”

หลินจู๋ว์หลูน้ำตาไหลทั่วหน้า พูดอย่างสะอึกสะอื้นว่า：“อาจารย์ ศิษย์อยากส่งท่านครั้งสุดท้าย！”

เมิ่งฉางเชิงโบกมือ：“อาจารย์ฝึกฝนที่นี่มาหลายร้อยปีแล้ว ที่นี่ไม่ใช่แค่ถ้ำของอาจารย์ แต่เป็นหลุมฝังศพที่อาจารย์นั่งสมาธิมรณภาพด้วย”

พูดจบ เขาก็มองไปที่นกกระเรียนสองตัว พูดอย่างใจเย็นว่า：“มีพวกมันติดตามอาจารย์ไปก็พอแล้ว”

พูดจบ ทันใดนั้นเมิ่งฉางเชิงก็เหยียดมือขวาออก โบกแขนเสื้อ ตรงหน้าหลินหลินจู๋ว์หลูและอู๋เฟยเยี่ยนก็มืดลงทันที จากนั้น ทั้งสองคนก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า ตัวเองได้กลับไปในถ้ำที่ก่อนหน้านี้นั่งสมาธิฝึกฝนอยู่

หลินจู๋ว์หลูตะโกนไปว่า：“อาจารย์！”

พูดจบ ก็รีบวิ่งออกจากถ้ำ แต่ถ้ำเดิมที่อาจารย์เคยฝึกฝนและสิงสถิตอยู่ กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา ถ้ำใหญ่นั้นหายไปหมดแล้ว ราวกับไม่เคยมีมาก่อน

“ตบปาก？”อู๋เฟยเยี่ยนพูดอย่างไม่พอใจว่า：“ไอ้แก่นั่นฝึกฝนมาเป็นพันปี ต้องมีวิชา โอสถและเครื่องมือทางธรรมอยู่ในมือนับไม่ถ้วนแน่ แต่ก่อนตายดันให้โอสถพวกเราคนละเม็ด นี่มันมากเกินไปแล้วจริง ๆ！”

หลินจู๋ว์หลูตวาดอย่างโกรธจัดว่า：“เหลวไหล！อาจารย์ช่วยพวกเรา พาพวกเราเข้าถึงเต๋า ช่วยเราต่อสู้กับชิง พระคุณนี้ ก็เหมือนกับพ่อแม่ ทำไมคุณถึงพูดคำพูดที่ไม่มีเหตุผลแบบนี้ได้！”

“ฉันพูดผิดงั้นเหรอ？！”อู๋เฟยเยี่ยนตะโกนด้วยความโกรธ：“เขาจะตายอยู่แล้ว แล้วยังจะหวงวิชากับพวกเราสองคนแบบนี้อีก！เก็บวิชา ของมีค่าแบบนั้นไปเพื่ออะไร？หรือต้องเก็บเอาไว้เพื่อรอคนที่มีวาสนาต่อกันอ่ะนะ？！ถ้าจะบอกว่ามีวาสนา งั้นพวกเราทั้งสามยังมีวาสนาไม่พออีกเหรอ？！”

หลินจู๋ว์หลูกัดฟันและพูดว่า：“เฟยเยี่ยน สิ่งที่คุณพูดในวันนี้ ทำให้ฉันพูดไม่ออกเลย！คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่า คุณจะระยำและดื้อรั้นได้ขนาดนี้！”

อู๋เฟยเยี่ยนก็เต็มไปด้วยความโกรธ ดังนั้นจึงพูดอย่างเยือกเย็นว่า：“ศิษย์พี่ อย่าเข้าข้างไอ้แก่นั่นนักเลย ตอนนี้เขาตายแล้ว งั้นเราสองคนก็ควรจะใช้ยายั้งอายุนี้ แล้วรีบฝึกฝนให้พัฒนาขึ้น หาของดีที่ไอ้แก่นี่เก็บไว้เถอะ！”