ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5710
หลินจู๋ว์หลูหายตัวไปในทันที ทำให้อู๋เฟยเยี่ยนตกใจมาก
ตอนแรกเธอไม่เข้าใจว่า หลินจู๋ว์หลูหายไปกลางอากาศได้อย่างไร แต่แป๊บเดียวก็ตระหนักได้ว่า ศิษย์พี่จะต้องถูกแหวนวงนั้นเคลื่อนย้ายไปที่อื่นแน่
จึงทำให้เธอคำรามด้วยความโกรธ กัดฟันพูดว่า：“ไอ้แก่แกมันลำเอียงจริง！บอกว่าฉันกับศิษย์พี่ไม่มีคุณสมบัติที่จะสืบทอดแกต่อได้ แต่แกกลับให้ของวิเศษที่ทำให้ศิษย์พี่หายตัวไปได้ทันที！แล้วมีสิทธิ์อะไรที่ฉันอู๋เฟยเยี่ยนไม่มี？มีสิทธิ์อะไร！ว่ามาสิ！แกพูดมาสิ！”
ถ้ำที่เมิ่งฉางเชิงมรณภาพในท่านั่งสมาธิ และหลินจู๋ว์หลูที่บาดเจ็บหนักหายไป เหลือเพียงแต่อู๋เฟยเยี่ยนเอง และเสียงร้องคำรามอย่างบ้าคลั่งของเธอก็ก้องไปทั่วหุบเขา
ผ่านไปสักพัก อู๋เฟยเยี่ยนเช็ดเลือดบนมีดคุไนอ่อนอย่างไร้ความรู้สึก แล้วเก็บมีดคุไนอ่อนกลับเข้าไปในเอว พูดอย่างเยือกเย็นว่า：“ศิษย์พี่ ตั้งแต่นี้ไป พี่กับฉันเป็นศัตรูกันไปจนวันตาย！”
พูดจบ เธอก็เดินลงจากภูเขาไปโดยไม่หันกลับมา
สิบวันต่อมา เมื่อเธอรีบไปเตียนหนานโดยไม่ได้พัก จึงรู้ว่าหลินจู๋ว์หลูอยู่ในดินแล้ว และลูกสาวที่เขารักมากที่สุดอย่างหลินหว่านเอ๋อร์ ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
อู๋เฟยเยี่ยนขุดหลุมฝังศพของหลินจู๋ว์หลู ยืนยันการตายของหลินจู๋ว์หลูแล้ว และเมื่อพบว่าแหวนไม่ได้ถูกฝังไว้กับหลินจู๋ว์หลู เธอก็เริ่มตามล่าหลินหว่านเอ๋อร์มานานกว่าสามร้อยปี
เพราะเธอเห็นกับตาแล้วว่าแหวนวงนั้น สามารถเคลื่อนย้ายคนออกไปได้หลายพันไมล์เมื่อกำลังจะตาย ดังนั้นหลายปีมานี้ เธอจึงย้ำกับผู้มีหน้าที่ตามล่าหลินหว่านเอ๋อร์ว่า หลินหว่านเอ๋อร์ต้องถูกจับทั้งเป็น ห้ามฆ่าเด็ดขาด
แต่ว่า ผ่านไปหลายปี เธอก็ยังจับหลินหว่านเอ๋อร์กลับมาไม่ได้
เรื่องนี้ ทำให้อู๋เฟยเยี่ยนโกรธเป็นพิเศษ
แม้ว่าเธอจะไม่กล้าไปที่จินหลิง แต่เพื่อหามรดกที่อาจารย์ฝึกฝนมานับพันปีแล้ว เธอจึงตัดสินใจไปภูเขาแสนลี้อีกครั้ง
เธอซึ่งระวังตัวมากมาโดยตลอด ไม่กล้าไปหัวเซี่ยโดยตรง จึงเตรียมตัวเดินทางผ่านเมียนมา กลับไปยังหัวเซี่ย
เมียนมา มีพรมแดนติดกับเตียนหนานหลายพันกิโลเมตร
ที่อู๋เฟยเยี่ยนไปเมียนมา ก็เพราะหลังจากคิดถึงเมียนมา จึงข้ามชายแดนคนเดียว เข้าสู่เตียนหนานอย่างเงียบ ๆ
ถ้าจะไปภูเขาแสนลี้ บินเข้าเวียดนาม ที่จริงใกล้กว่าเมียนมาเล็กน้อย แต่ว่า อู๋เฟยเยี่ยนตั้งใจจะไปเตียนหนานก่อน ดูหลุมฝังศพของหลินจู๋ว์หลู แล้วค่อยเดินทางจากเตียนหนานไปภูเขาแสนลี้
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...