ในขณะเดียวกัน
คฤหาสน์น้ำพุร้อนช็องเซลีในจินหลิง
คนตระกูลอานรออย่างใจจดใจจ่อมาทั้งวัน ก็ยังไม่เห็นร่างของ เย่เฉิน
ทั้งครอบครัวไม่ได้คิดเรื่องอาหารเลยทั้งวัน แค่ต้องการพบเย่เฉินให้เร็วที่สุด เห็นกับตาว่าเย่เฉินปลอดภัยดี
ช่วงอาหารค่ำ หงห้าพาคนสองสามคนมาถึงที่ประตู เคาะประตูแล้วเข้ามา ก็พูดกับอานโฉงชิวที่มาเปิดประตูว่า:“คุณอาน ผมได้เตรียมอาหารสุดวิเศษสำหรับพวกคุณทุกคนไว้ ซึ่งพ่อครัวจากเทียนเซียงฝู่มาทำที่นี่ให้โดยเฉพาะ ส่วนผสมของอาหารผมควบคุมเป็นอย่างดี และยังดูตอนที่พวกเขาปรุงอาหารด้วย เมื่อเสิร์ฟอาหาร ผมให้พวกเขาแบ่งจานเล็ก ๆ ให้ และชิมให้พวกคุณเรียบร้อยแล้ว ไม่มีปัญหา สามารถทานได้อย่างมั่นใจ!”
อานโฉงชิวคิดไม่ถึงว่า ชายวัยกลางคนอย่างหงห้าจะทำอะไรละเอียดขนาดนี้ ด้วยความตกใจ ก็อดไม่ได้ที่จะขอบคุณไปว่า:“ลำบากคุณหงแล้ว!”
หงห้ารีบพูดว่า:“ดูคุณพูดสิ คุณอาน ทุกท่านคือคนในครอบครัวของอาจารย์เย่ ผมเป็นลูกน้องของอาจารย์เย่ ได้บริการให้ทุกท่าน นั้นสมควรแล้ว”
เวลานี้นายหญิงใหญ่เดินมา แล้วพูดอย่างแผ่วเบา:“คุณหง อาหารที่คุณเตรียมให้ตอนเที่ยงพวกเราก็ยังไม่แตะ พูดตามตรงนะคะ ตอนนี้พวกเราไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฉินเอ๋อหรือไม่ ไม่ได้ข่าวคราวเลย และก็ไม่เห็นเขามาด้วย ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ……”
“ใช่……”คุณท่านอานฉี่ซานอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ:“คุณหง ไม่ทราบว่าช่วยพวกเราติดต่อเฉินเอ๋อได้หรือไม่?”
หงห้าหัวเราะหึหึ พูดว่า:“คุณท่านอาน ว่ากันตามเหตุผลแล้วผมไม่ควรพูดเหลวไหล แต่อาหารคืนนี้ อาจารย์เย่ให้ผมจัดการเป็นพิเศษ ไม่เพียงแต่ให้เตรียมอาหารพิเศษทั้งหมดของเทียนเซียงฝู่เท่านั้น แต่ยังให้ผมเตรียมไวน์ที่ดีที่สุดเป็นพิเศษด้วย ส่วนอาจารย์เย่จะทำอะไรนั้น ไม่ต้องให้ผมพูดคุณก็น่าจะเดาได้”
คุณท่านถามด้วยความประหลาดใจว่า:“คุณหง คุณ……คุณหมายความว่า คืนนี้เฉินเอ๋อจะมาทานข้าว?!”
นายหญิงใหญ่ที่อยู่ด้านข้างพูดด้วยความตื่นเต้นอย่างมากว่า:“คุณหง เฉินเอ๋อจะมาแล้วจริง ๆ เหรอ?”
หงห้ารีบอธิบายว่า:“คุณอาน สัญญาณโทรศัพท์ที่นี่อาจารย์เย่สั่งให้บล็อกครับ เขาบอกว่าในตระกูลอานน่าจะมีผู้แจ้งเบาะแสอยู่ จึงไม่ให้พวกคุณติดต่อกับโลกภายนอกชั่วคราว”
อานโฉงชิวถามด้วยความตกใจว่า:“ตระกูลอานมีผู้แจ้งเบาะแสด้วย?!”
หงห้าอธิบายว่า:“อาจารย์เย่ก็แค่สงสัย ดังนั้นจึงระมัดระวังขึ้นมา และทุกคนไม่ควรติดต่อกับโลกภายนอกในตอนนี้”
พูดจบ เขาก็รีบพูดกับนายหญิงใหญ่:“นายหญิงใหญ่อาน พ่อครัวของเทียนเซียงฝู่ ผมเป็นคนเอามาหมดเอง อยู่ที่ใต้เขา วัตถุดิบและเครื่องครัวมีครบครับ คุณต้องการอะไร ผมจะช่วยเตรียมให้ แล้วเอามาให้คุณครับ!”
นายหญิงใหญ่ได้ยินคำนี้ ก็ดีใจขึ้นมา พูดอย่างขอบคุณว่า:“โหย งั้นขอบคุณคุณมากเลยนะคุณหง!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...