ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5712
เมื่อรู้ว่าเย่เฉินจะมาทานอาหารค่ำ คนตระกูลอานก็ดีใจราวกับเทศกาลปีใหม่
นายหญิงใหญ่วุ่นวายอยู่กับการช่วยลูกๆ นำโต๊ะอาหารจัดให้อย่างเหมาะสม ทั้งยังนำอาหารประเภทยำที่หงห้าให้คนเอามาส่งให้จัดวางอย่างเป็นระเบียบ
คุณท่านใหญ่ในปากเอาแต่บ่นพึมพำ: “วันนี้เป็นวันดี เมื่อเฉินเอ๋อ ฉันจะดื่มสักสองสามแก้วตามที่พูด!”
อานโยวโยวที่อยู่ด้านข้างรีบกล่าว: “พ่อคะ ร่างกายของท่านเพิ่งจะหายดีได้หน่อยเดียว ยังไงก็อย่าดื่มเหล้าจะดีกว่า”
“น่าขำ”คุณท่านใหญ่กล่าวโดยไม่ต้องคิด: “ร่างกายฟื้นตัวก็เพื่อวันนี้ไม่ใช่หรือ? วันมงคลที่สำคัญขนาดนี้ไม่ดื่มเหล้าจะยอมได้ยังไงกัน!”
นายหญิงใหญ่กล่าวพร้อมรอยยิ้ม: “โยวโยว พ่อของลูกจะดื่ม ลูกก็ให้เขาดื่มเถอะ เฝ้าคอยมายี่สิบปีในที่สุดก็หลานชายกลับมาตามปรารถนาแล้ว อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่แม่ก็ยังอยากจะดื่มสักแก้วสองแก้ว”
อานโฉงชิวรีบกล่าว: “แม่ครับ ถ้าไม่อย่างนั้นให้คุณหงช่วยจัดเตรียมไวน์แดงสักสองขวด ท่านกับโยวโยวอีกเดี๋ยวก็ดื่มด้วยกันสักหน่อย”
นายหญิงใหญ่กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ได้ซิ! ถ้าอย่างนั้นพวกเราสองแม่ลูกดื่มไวน์แดงสักหน่อย พวกเธอทุกคนก็ดื่มเหล้าขาวเป็นเพื่อนพ่อของเธอแล้วก็เฉินเอ๋อสักหน่อย”
“ครับ!”อานโฉงชิวพยักหน้ารับปาก
นายหญิงใหญ่กล่าวกับหลี่ญ่าหลิน: “ญ่าหลิน เธอว่าเธออยากจะดื่มสักหน่อยหรือไม่?”
“แน่นอนว่าต้องดื่ม!”หลี่ญ่าหลินหลุดปากกล่าว: “อาสะใภ้ คุณเย่เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉัน ในที่สุดวันนี้เขาก็ใช้ตัวตนที่แท้จริงกลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวท่าน วันมงคลขนาดนี้ ฉันจะต้องดื่มให้มากหน่อย!”
นายหญิงใหญ่รับปากซ้ำๆ เมื่อคิดว่าหลานชายกำลังจะมาถึงในไม่ช้า ก็ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
สองสามคนที่ช่วยนายหญิงใหญ่จัดจานอาหารประเภทยำเมื่อครู่นี้ ทันใดนั้นก็ได้ยินหงห้าที่ร้องตะโกนมาจากที่ประตู: “อาจารย์เย่มาแล้ว!”
ทันทีที่คนตระกูลอานได้ยินประโยคนี้ ก็ตื่นเต้นมากกว่าเดิมทันที คุณท่านใหญ่หลุดปากกล่าว: “ไป ไปต้อนรับเฉินเอ๋อด้วยกัน!”
คนตระกูลอานคนอื่น ๆรวมทั้งหลี่ญ่าหลิน เกือบจะไม่มีความลังเลและหยุดชะงักใดๆ ต่างพากันสาวเท้าตามอานฉี่ซานออกไปด้านนอกด้วยความรวดเร็ว
ในเวลานี้ เย่เฉินได้ขับรถ BMWซีรีส์ห้าที่พ่อตาไม่ใช้แล้วมอบให้ตนมาถึงประตูของคฤหาสน์แล้ว
คุณท่านใหญ่อานอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ: “ดูเหมือนว่าฉันประเมินความสามารถของพ่อหลานต่ำไป เกรงว่ามีเพียงพ่อของหลานเท่านั้นถึงนึกขึ้นได้ ถึงได้กล้าหาญภายใต้ความมืดมนขนาดนี้”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขากล่าวอย่างค่อนข้างชื่นชม: “ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่า พ่อของหลานอาจจะเป็นเด็กหนุ่มที่ความสามารถโดดเด่นที่สุด เท่าที่ฉันเคยเจอมา แต่คิดไม่ถึงว่า เฉินเอ๋อจะสามารถเป็นลูกศิษย์ที่มีความสามารถมากกว่าอาจารย์ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะการแอบช่วยเหลือมาโดยตลอดของหลาน ฉันกับคุณยายของหลาน ยังมีน้าสาว บรรดาคุณน้าของหลาน เกรงว่าคงจะตายไปตั้งนานแล้ว”
เย่เฉินกล่าวอย่างจริงจัง: “คุณตาไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ครับ บนตัวผมมีสายเลือดของตระกูลอานอยู่ครึ่งหนึ่ง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไม่มีทางทนนั่นดูตระกูลอานอยู่เฉยได้”
คุณท่านใหญ่อานขอบตาเป็นสีแดง กล่าวสะอึกสะอื้น: “ครั้งก่อนตาป่วยหนัก หนานหนานส่งโอสถช่วยชีวิตมาให้เม็ดหนึ่งทันที โอสถนั้น คิดว่าก็คือเฉินเอ๋อให้หนานหนานส่งไปใช่ไหม?”
เย่เฉินพยักหน้า กล่าว: “ตอนนั้นได้ยินข่าวว่าคุณตาป่วยหนัก ผมก็ไม่สะดวกที่จะออกหน้า จึงให้หนานหนานรีบนำโอสถไปให้ โชคดีที่เธอไปถึงทันเวลา”
“เฮ้อ......”คุณท่านใหญ่อานถอนหายใจยาว ยื่นนิ้วมือสามนิ้วออกไป กล่าวเสียงสั่นเครือ: “เฉินเอ๋อ นับรวมครั้งนั้น ตาติดค้างชีวิตหลานสามครั้ง สามครั้งแล้ว!”
เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “คุณตา เรื่องพวกนี้สำหรับผมแล้ว เป็นเพียงแค่เรื่องง่ายๆเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเก็บไปใส่ใจ”
“แบบนั้นจะได้ยังไง!”คุณท่านใหญ่อานหลุดปากกล่าว: “เฉินเอ๋อ เธอเป็นผู้มีพระคุณผู้ช่วยชีวิตของทั้งตระกูลอาน ตระกูลอานจะตอบแทนอย่างสุดความสามารถแน่นอน!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...