เย่เฉินกล่าวอย่างจริงจัง: “เรื่องนี้ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ด้วยพละกำลังของพวกเขา ถ้าหากอยากจะฆ่าคนของตระกูลอานทั้งหมดทิ้ง เพียงแค่ส่งยอดฝีมือที่แท้จริงออกมาสักคนสองคนก็สามารถบรรลุผลได้อย่างง่ายดาย แต่ว่าตลอดเวลาที่ผ่านไป20กว่าปี พวกเขาเอาแต่ดึงเกมมายี่สิบปีไม่ยอมลงมือ ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ระยะนี้ทำไมพวกเขาอยู่ดีดีถึงอยากจะต่อต้านตระกูลอาน”
อานข่ายเฟิงน้าชายรองของเย่เฉินในเวลานี้เอ่ยปากกล่าว: “จะเป็นไปได้หรือไม่ที่ตระกูลอานมีของอะไรที่พวกเขาอยากจะได้มาโดยตลอด?”
คุณท่านใหญ่ถามกลับ: “ถ้าหากใช่ละก็จะเป็นอะไรละ?”
อานข่ายเฟิงส่ายหน้า กล่าวอย่างจนปัญญา: “พ่อครับ แท้ที่จริงแล้วเป็นอะไรผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เพียงแต่อยากจะเสนอความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง ให้ทุกคนลองดูว่าจะมีเบาะแสเพิ่มเติมหรือไม่”
คุณท่านใหญ่ขมวดหว่างคิ้ว คิดอยู่ครู่ใหญ่ เอ่ยปากกล่าว: “ก่อนหน้านี้ตอนที่พ่ออาการแย่ลง เรื่องหลังจากพี่สาวแกเสียชีวิตฉันจำไม่ค่อยได้แล้ว แต่ว่าความทรงจำสองสามปีนั้นก่อนที่พี่สาวแกจะเสียชีวิตยังอยู่ในหัวสมองของฉันแต่กลับยังชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ดังนั้นฉันกำลังหวนคิดอย่างละเอียดในช่วงระยะเวลาที่ค่อนข้างยาวนานนั้นนับจากที่พี่สาวแกติดตามพี่เขยแกไปที่หัวเซี่ย จนกระทั่งก่อนหน้าที่พี่สาวแกจะเสียชีวิตสองสามปีนั้น ทุกรายละเอียดที่ฉันกับพี่สาวแกเจอหน้ากัน......”
“ช่วงปีนั้น พี่สาวแกส่วนมากใช้ชีวิตอยู่ที่หัวเซี่ยตลอด เพียงแต่ช่วงปิดเทอมของทุกปีจะพาเฉินเอ๋อกลับมาเยี่ยมญาติ ช่วงเวลานี้พี่สาวแกไม่ได้พูดเรื่องราวแปลกอะไรกับพวกเรา แล้วก็ไม่ได้ไหว้วานให้พวกเราดูแลรักษาสิ่งของใดๆ จนกระทั่งตอนที่เธอกลับเธอสหรัฐอเมริกาครั้งสุดท้ายก่อนหน้าที่จะเสียชีวิตหนึ่งปี เธอก็แค่เล่าเรื่องราวบางอย่างขององค์กรพั่วชิงให้พวกเราฟัง แต่ว่าก็ไม่เคยให้สิ่งของอะไรกับพวกเรา......”
“ดังนั้นสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจก็คือ องค์กรพั่วชิงจับตาดูพวกเรามายี่สิบปี แท้ที่จริงแล้วกำลังจับตาดูอะไร?”
อานฉี่ซานมองไปทางหลี่ญ่าหลิน เอ่ยปากกล่าว: “ญ่าหลิน คุณเป็นผู้การชาวจีนที่มีชื่อเสียง เรื่องนี้คุณมีความเห็นอย่างไร?”
หลี่ญ่าหลินเอ่ยปากกล่าว: “จากประสบการณ์การไขคดีมากหลายปีขนาดนี้ของฉัน คดียิ่งใหญ่เท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องการเวลาเพื่อไปทำการเตรียมการในระยะแรกมากขึ้นเท่านั้น ก็เหมือนกับตัวอย่างที่ลุงอานเพิ่งยกขึ้นมาเปรียบเทียบเมื่อครู่นี้ คนคนหนึ่งใช้เวลา20ปีเพื่อเฝ้าจับตาศึกษามด เพียงเพื่อฆ่าเวลานั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปได้น้อยมาก ถ้าหากเขาศึกษามดเป็นเวลายี่สิบปีจริง ถ้าอย่างนั้นเป้าหมายของเขา ก็เป็นไปได้มากกว่าอาจจะกำลังศึกษาวิธีทางหนึ่งเพื่อที่จะทำลายหมดให้สิ้นซาก ดังนั้นฉันเห็นด้วยกับวิธีการพูดของคุณ พวกเขาจะต้องมีแรงจูงใจที่ใหญ่มาก”
พูดไป หลี่ญ่าหลินก็พูดอีกว่า: “สำหรับทำไมพวกเขาลงมือกับตระกูลอานตอนนี้ ฉันคิดว่ามีความเป็นไปได้สองแบบ แบบหนึ่งคือทำตามกฎของพวกเขา ก็คือจะลงมือตอนนี้เพื่อมาบรรลุเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขา อีกแบบหนึ่งก็คือความตั้งใจเดิมของพวกเขายังไม่ได้อยากจะลงมือตอนนี้ เป็นเพราะเหตุผลบางประการ ที่บังคับให้พวกเขาลงมือก่อนกำหนด”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...