ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5719

คำพูดของหลี่ญ่าหลิน ทำให้ทุกคนเข้าใจขึ้นมาในทันที

หลายปีมานี้ คนตระกูลอานก็ไม่เข้าใจ เย่ฉางอิงที่มีท่วงท่าสุภาพบุรุษและมีบุคลิกปัญญาชน ทำไมตอนนั้นเกิดความขัดแย้งกับตระกูลรอธส์ไชลด์อย่างบุ่มบ่าม

แม้กระทั่งเย่เฉินก็ไม่เข้าใจ ทำไมคุณพ่อต้องเป็นศัตรูกับตระกูลรอธส์ไชลด์ ถึงขนาดที่เป็นระยะเวลานานมากแล้ว เย่เฉินถึงขนาดที่นึกว่า ตัวการก่อเหตุที่ทำให้คุณพ่อกับคุณแม่ตาย ก็คือตระกูลเหนือชั้นที่ร่ำรวยมหาศาลนี้

แต่ว่าวันนี้ได้คุยกับครอบครัวคุณตารวมทั้งหลี่ญ่าหลินมากขนาดนี้ เขาจึงจะเข้าใจสาเหตุของคุณพ่อต้องทำขนาดนี้ในตอนนั้นอย่างแท้จริง เพียงแค่อยากให้โอกาสที่เหมาะสมกับตัวเอง มาขีดเส้นแบ่งเขตกับตระกูลเย่ แม้กระทั่งกับตระกูลอานให้ชัดเจน

มีความเป็นไปได้สูงว่าเขากับคุณแม่ในตอนนั้นตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังจะเผชิญอันตราย มาขีดเส้นแบ่งเขตกับทั้งสองตระกูล เพื่อเป็นการปกป้องพวกเขาอย่างแน่นอน

อานฉี่ซานอดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหลนองหน้า พูดสะอึกสะอื้น : “ฉางอิงกับเฉิงซีเจ้าเด็กซื่อบื้อสองคนนี้ ตอนนั้นทำไมยอมตายก็ไม่ขอความช่วยเหลือจากพวกเรา……ฉันที่เป็นพ่อคนนี้ ในตอนนั้นไม่เพียงแต่ไม่ได้ตระหนักว่าพวกเขาพบอันตรายอันใหญ่หลวง ถึงขนาดที่ตำหนิที่พวกเขาห่างเหินกับตระกูลมาโดยตลอด……ตอนนี้เพิ่งจะรู้ ในตอนนั้นพวกเขาแค่ไม่อยากทำให้พวกเราต้องเดือดร้อน……”

“นั่นสินะ……” นายหญิงใหญ่อดไม่ได้ที่จะตาแดงก่ำแล้วพูดจากใจ : “เฉิงซีมีนิสัยหยิ่งในศักดิ์ศรี ไม่ว่าพบเจอความลำบากอะไรก็ไม่ยอมเอ่ยปากกับคนในครอบครัวตั้งแต่เล็ก สาเหตุความมั่งคั่งของตระกูลอานขยายตัวอย่างรวดเร็วเมื่อยี่สิบปีสามสิบปีได้ ทั้งหมดอาศัยการวางแผนของเธอที่ซิลิคอนแวลลีย แต่ตอนที่เธอติดตามฉางอิงไปหัวเซี่ย ก็ไม่ได้เอาเงินจากที่บ้านไปสักแดงเดียวเลย……”

คำพูดของนายหญิงใหญ่ ทำให้ความรู้สึกของคนตระกูลอานยิ่งหนักอึ้ง

การคิดไปในทางเดียวกันของพี่น้องตระกูลอาน สำหรับพวกเขา ครอบครัวสำคัญยิ่งกว่าเงินทอง

ดังนั้น ต่อให้อานเฉิงซีเสียชีวิตไปยี่สิบกว่าปีแล้ว พวกเขายังคงไม่สามารถปล่อยวางได้

ตอนนี้วิเคราะห์ออกว่าในตอนนั้นพวกเขาพบอันตราย จึงได้รักษาระยะห่างกับตระกูล เพื่อไม่ทำให้คนในครอบครัวเดือดร้อน แต่ละคนก็ยิ่งรู้สึกเศร้า

แต่สองสามีภรรยาพวกเขาดันพาเย่เฉินไปที่เมืองจินหลิงด้วย หลังจากทะเลาะกับตระกูลเย่

เมื่อลองคิดประเด็นนี้โดยละเอียดถี่ถ้วนก็คาดคิดไม่ถึงอยู่จริง ๆ ทำให้ไม่สามารถเข้าใจได้เลย

ในเวลานี้อานฉี่ซานไม่เข้าใจอยู่หน่อย เขามองเย่เฉิน พูดพร้อมกับขมวดคิ้ว : “โยวโยวพูดถูกต้อง……เฉินเอ๋อเป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขา ยิ่งเป็นตอนอันตราย ก็ยิ่งต้องพาลูกชายส่งไปที่ไกล ๆ แต่ทำไมพวกเขาพาเฉินเอ๋อไปเมืองจินหลิงด้วย……”

ว่าแล้ว เขาถามเย่เฉิน : “เฉินเอ๋อ เธอยังจำรายละเอียดที่พ่อแม่ของเธอพาเธอไปเมืองจินหลิงในช่วงเวลาตอนนั้นได้ไหม ?”

เย่เฉินลองคิดดู แล้วเอ่ยปากบอก : “ในระหว่างนี้มีเวลาครึ่งปีกว่า รายละเอียดส่วนใหญ่ผมจำได้ไม่แม่นแล้ว แต่ลองคิดดูตอนนี้ ผมนึกไม่ออกว่ามีจุดไหนที่ค่อนข้างประหลาดเลยครับ”