ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5727
แต่จะว่าไปเธอก็รู้ชัดเจนว่าก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุกับพี่สะใภ้สาม เธอกับพี่สามรักกันมาก ใครล้วนก็คิดว่าพี่สามแต่งงานกับภรรยาที่สวย ใจดี อ่อนโยน แต่ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการสังหารทั้งตระกูลอานอย่างราบคาบ
ขณะเดียวกัน อานฉี่ซานได้พูดขึ้นอีกครั้งว่า “หลังจากเกิดอุบัติเหตุในนิวยอร์กครั้งก่อน ทั้งข่ายเฟิงและผมล้วนรู้สึกว่าจื้อหมินน่าสงสัยมาก แต่หลังจากนั้นไม่นานลี่ฉินก็ฆ่าตัวตายด้วยการกินยาพิษ พวกเราจึงมุ่งความสนใจไปที่ลี่ฉินมากกว่า ตอนนี้มาคิดดูอีกที จื้อหมินก็ไม่อาจปัดความน่าสงสัยทิ้งไปได้”
เย่เฉินพูดในเวลาเดียวกันว่า "ผมคิดว่าสิ่งที่คุณตาพูดดูสมเหตุสมผลมาก ถ้าคำนวณตามเวลาตอนนี้ สามีน้าเล็กคือผู้ต้องสงสัยมากที่สุด"
จากนั้นเย่เฉินก็พูดขึ้นอีกครั้ง "ถึงยังไงคงไม่มีทางที่จะสรุปเรื่องนี้ได้ในตอนนี้ ดังนั้นผมคิดว่าเราไม่ควรติดต่อใครในขณะนี้ และผมจะพูดถึงส่วนที่เหลือหลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย”
ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน พวกเขารู้ดีว่าหากศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดไม่ถูกขุดคุ้ยออกมา ตระกูลอานจะไม่มีวันสงบสุขแน่นอน
อานโยวโยวเองก็ร็ดีแก่ใจว่าเรื่องนี้จะต้องไม่ถูกตัดสินโดยสัญชาตญาณเพียงอย่างเดียว ตอนนี้ นอกจากเย่เฉิน ไม่มีใครสามารถรับประกันความน่าเชื่อถือได้ 100% สามีของเธอน่าสงสัยหรือไม่นั้น รอผลสืบออกมาเดี๋ยวก็รู้
ขณะนี้ คุณยายของเย่เฉินถามขึ้นว่า "เฉินเอ๋อ จากที่พูดมา หมายความว่าหลังจากวันนี้ตระกูลอานจะไม่มีการติดต่อกับโลกภายนอกชั่วขณะใช่ไหม?”
“ถ้าสามีน้าเล็กและคนอื่น ๆ ถาม สู้บอกพวกเขาไปอย่างเปิดเผยว่าตระกูลอานถูกโจมตีเมื่อวาน และบอกพวกเขาไปโดยตรงว่าผู้โจมตีคือท่านเอิร์ลฉางเซิ่งจากองค์กรพั่วชิง เพราะเขาต้องการรูความลับในการมีอายุยืนของตระกูลอาน จากนั้นค่อยบอกกับพวกเขาว่าผู้มีพระคุณในครั้งนั้นปรากฏตัวในช่วงเวลาอันสำคัญ และเอาชนะท่านเอิร์ลฉางเซิ่งขับไล่เขาออกไปได้ จากนั้นเมื่อทุกคนได้ยินเสียงดังสนั่น ก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย”
อานโหยวโหยวรีบถามต่อไปว่า "แล้วถ้าเขาถามถึงนายล่ะ?"
เย่เฉินตอบ “ง่ายมาก แค่บอกว่าเป็นเหมือนครั้งก่อน ผมไม่ได้ปรากฏใบหน้าที่แท้จริงของตัวเองออกมาให้ใครเห็น ผมแค่บอกว่าผมคือคนที่ช่วยพวกคุณในนิวยอร์กครั้งก่อนล่าสุด จากนั้นก็แสร้งทำเป็นนึกรายละเอียดบางอย่าง แล้วบอกกับเขาว่า เมื่อคืนนี้ผมได้พูดต่อหน้าฉางเซิ่งว่าสักวันผมจะตัดศีรษะของอู๋เฟยเยี่ยนนั่นด้วยตนเอง!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...