เย่เฉินรู้ว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมสำหรับการประกาศอำนาจ
การที่เครื่องบินของผู้อาวุโสทั้งสามแห่งองค์กรพั่วชิงหันกลับตอนบินอยู่เหนือมหาสมุทรนั้นพิสูจน์ให้เห็นว่า อู๋เฟยเยี่ยนกลัวเขา
ในเมื่อพวกเขากลัว ก็ควรใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์
ตระกูลอานจะไม่เดินทางออกจากจินหลิงในตอนนี้ และในตระกูลอานคงมีสายลับขององค์กรพั่วชิงอยู่อีก การใช้โอกาสนี้ประกาศคำพูดออกมา ยังเขียนเสือให้วัวกลัวได้อีกด้วย”
ปัจจุบันตระกูลอานมีความไว้วางใจในตัวเย่เฉินมาก ในเมื่อเย่เฉินพูดแบบนี้ ทุกคนจึงไม่มีความคิดเห็นใด พวกเขาตั้งใจดำเนินการตามแผนของเย่เฉิน
ส่วนเรื่องสามีของอานโยวโยว เย่เฉินไม่ได้รีบร้อนจะทดสอบว่าเขาผิดปกติหรือไม่ ตามความคิดของเขา ตราบใดที่ตระกูลอานยังคงแข็งแกร่งไม่ให้ข้อมูลเล็ดลอดออกไปไหน ไม่ให้โอกาสคนอื่นมาล้วงความลับของตระกูลได้ แค่นี้สถานการณ์ก็จะมั่นคง
ส่วนอู๋เฟยเยี่ยน ในเมื่อเธอรับรู้ถึงสัญญาณของการคุกคาม เธอน่าจะไม่ทำอะไรกับตระกูลอานอีก ดังนั้นสามารถวางใจได้ระดับหนึ่ง
ที่โต๊ะอาหาร เย่เฉิน คุณตา อาอีกสามคนและหลี่ญ่าหลินชนแก้วดื่มกันอย่างมีความสุข
ส่วนคุณยายและน้าเล็กก็ดื่มไวน์ไปสองสามแก้วร่วมกับทุกคน บรรยากาศในครอบครัวดูมีชีวิตชีวามากขึ้นเรื่อย ๆ
คุณยายอดไม่ได้ที่จะพึมพำว่า "เฉินเอ๋อ หลานบอกว่าแต่งงานมาสี่ปีแล้วเหรอ เมื่อไหร่ยายจะได้เห็นเหลนกับหลานสะใภ้สักที"
เย่เฉินพูดอย่างจริงจังว่า "คุณยายครับ ถ้าองค์กรพั่วชิงยังไม่ถูกลบล้าง ผมก็ไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของผมต่อสาธารณะได้ ดังนั้นเรื่องนี้คงต้องรออีกสักพัก......”
คุณยายพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วถามอีกครั้ง “ว่าแต่จะทำอย่างไรกับหนานหนาน ยายว่าเธอเป็นผู้หญิงหายากหนึ่งในล้านจริง ๆ เธอรอหลานมาหลายปีแล้ว ถ้าปล่อยให้เธอรอต่อไปอีก ไม่รู้ว่าเธอจะเศร้าใจแค่ไหน......”
คุณยายรีบถามเขาว่า "เฉินเอ๋อจะไปแล้วเหรอ?"
เย่เฉินพยักหน้า พูดว่า "พอดีผมนัดกับเพื่อนเอาไว้ นี่ก็ดึกแล้ว คงอยู่ต่อไม่ได้แล้วครับ”
คุณตาดูเสียดายเล็กน้อย แต่เขายังคงพูดกับเย่เฉินว่า "เฉินเอ๋อไปทำธุระซะเถอะ ตา ยาย ป้าและอา ๆ ไม่ได้ไปไหน ช่วงนี้คงไม่ได้ไปไหน อยู่ในจินหลิงนี่ละ ถ้ามีเวลาก็มานั่งเล่นได้”
"ครับคุณตา" เย่เฉินตอบรับคำ จากนั้นดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ เขาพูดว่า "อ้อคุณตาครับ ไม่จำเป็นก็อย่าไปที่โฮมสเตย์ว่านหลิ่วในตอนนี้เลย อาศัยอยู่ที่นี่ไปก่อน คนของผมเฝ้าดูที่นี่อยู่ คงจะปลอดภัยและสะดวกกว่า”
คุณตาพยักหน้าและพูดโดยไม่ลังเลว่า "เฉินเอ๋อไม่ต้องกังวล จากนี้ไปเราจะทำตามที่หลานบอกทุกอย่าง!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
หม่าหลันมันไม่ได้ไร้เดียงสาต่อโลกหรอก แต่เขียนให้ถูกคือหม่าหลันมันโง่นั้นเอง เข้ามหาลัยมีชื่อเสียงได้ไง โง่ดักดานขนาดนี้ อาจารย์ที่เขียน ก้เขียนให้อีหม่าหลันดูดีเกิ้น 555...
เอาตรงๆน่ะ ผมชอบที่พระเอกมีสาวมาติด แบบเป็นปกติ หลงรักพระเอกโงหัวไม่ขึ้นผมไม่ขัดใจหรอก มาขัดใจตอนคือแบบผญ เรื่องนี้มีนลุกหนักเกินไป จนทำใจอ่านแล้วขัดใจ ถ้าลุกพอประมาณแบบนี้คืออ่านสนุกเว่อร์ แต่นี่อ่อยหนักจนเกิน เกิดอาการขัดใจสุดๆ 555...
ห๊า พระเอกไปเป็นหนี้พวกหล่อนตรงไหน พวกตัวเองชอบเย่เฉินเอง เย่เฉินไม่ได้บังคับ แล้วจะให้พระเอกคืนความรักให้พวกเอ็งเนี่ยน่ะ ส่วนพระเอกกุเห้นมึงก้ปวดใจกับผู้หญิงทุกคนแหละ -.-"...
อ๋อ พึ่งรู้ว่าพระเอกไปช่วยใคร ก้คิดว่าพระเอกชอบคนนั้น ในใจมีเขาอยู่ จะหลุดกับความคิดเฟ่ยเข้อสินถึงๆด้บอกเรื่องนี้มีแต่พวกหลงตัวเอง มีแค่ชูหรันกับซิวอี้นี่แหละความรักผญ.ดี ๆม่หลงตัวเองขนาดนั้น ขอโทษด้วยครับพอดีอินไปหน่อย...
ผู้หญิงเรื่องนี้หลงตัวเองโครต เป้นเพราะชูกันเถอะ พระเอกถึงได้มีแรงผลักนั้น ไม่ใช่นานาโกะ มโนเก่งเนาะ อีเฟ่ย...
โครตน่าหงุดหงิด จะร้องเชี่ยไรนักหนา ร้องทั้งตอน ผญ.อยู่ข้างเย่เฉินนิสัยผญ.หมด แต่ไอนี้แม่งปัญญาอ่อน ไอหลิวม่านฉิง...
โครตน่าหงุดหงิด จะร้องเชี่ยไรนักหนา ร้องทั้งตอน ผญ.อยู่ข้างเย่เฉินนิสัยผญ.หมด แต่ไอนี้แม่งปัญญาอ่อน ไอหลิวม่านฉิง...
โง่ทั้งพระเอกทั้งหลิวม่านฉง ทำตัวเป้นเมียพระเอกสะงั้น จนต้องเลื่อนผ่านขก.อ่าน ขัดใจ พระเอกแม่งก้จะแคร์ผู้หญิงทั้งโลกเลยรึไง...
ไอหลิวท่านฉง ก้มั่นหน้าเกินน่ะ คิดว่าพระเอกจะชอบมึงรึไง เล่นตัว จะหลุด...
ตระกูลเฟ่ยแม่งก้น่าขยะแขยงกันทุกตัวแหละ มีแค่เฟ่ยเข่อขิน เป้นตระกุลเดียวที่ไม่อยากให้เย่เฉนร่วมมือด้วยเลยจริงๆ เฟ่ยเจี้ยนจงแม่งก้ไม่ใช่คนดีไรนักหรอก ปากก้เอาเครื่องสวรรค์มาอ้าง สุดท้ายก้อยากจะไว้ชีวิตหลานตัวเอง น่าขยะแขยง...