ในโฮมสเตย์จื่อจินยามค่ำคืน นอกจากหลินหว่านเอ๋อร์แล้ว ทุกคนล้วนอยู่ภายในห้องตน
เมื่อรถของเย่เฉินขับตรงเข้ามาถึง เขาก็เดินผ่านลานชั้นหนึ่งขึ้นบันไดหินไป
เมื่อเย่เฉินก้าวเข้าไปในลานอีกแห่ง หลินหว่านเอ๋อร์ก็เดินออกมาที่ลาน ทันทีที่เธอเห็นเย่เฉินก็พูดด้วยความดีใจและเขินอายว่า "คุณชาย......”
ขณะนี้หลินหว่านเอ๋อร์สวมชุดผ้าโปร่งสีขาว ผมเธอยาวลงมาที่ไหล่ ดูเหมือนว่าจะยังเปียกเล็กน้อย
น้ำในบ่อน้ำพุร้อนข้าง ๆ นิ่งสงบ เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ที่ลอยอยู่บนน้ำ ทำให้ลานแห่งนี้มีกลิ่นหอมของดอกไม้จาง ๆ
เย่เฉินเดาได้ทันทีว่าหลินหว่านเอ๋อร์น่าจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทำตัวไม่ถูก พยายามไม่หลบสายตามองไปที่น้ำพุร้อน แต่ฝืนมองไปที่หลินหว่านเอ๋อร์แล้วพูดอย่างประหม่าว่า “คุณหลิน ขอโทษที่มาช้า นอกจากเรื่องที่สัญญาไว้กับชายชราทั้งสามแล้ว ผมยังมีอีกเรื่องที่ต้องให้คุณหลินช่วยไขให้หายข้องใจ”
หลินหว่านเอ๋อร์หันไปทางเย่เฉินเล็กน้อย ทำความเคารพแล้วยิ้มอย่างอ่อนหวาน ความงามที่ท่วมท้นของเธอทำให้ผู้เห็นเป็นต้องหลงไหล จากนั้นริมฝีปากสีแดงเรื่อของเธอก็พูดออกมาเบา ๆ "คุณชายเกรงใจกันเกินไปแล้ว เป็นบุญของฉันที่สามารถแบ่งปันความกังวลของคุณได้ หากมีเรื่องใดเพียงบอกฉัน แล้วฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อคุณ!”
หลังจากพูดจบ เธอหันไปทางห้องส่วนตัว ทำท่าทางเชื้อเชิญพูดเบา ๆ "คุณชาย เชิญเข้ามาด้านในก่อนเถิด!"
เย่เฉินพยักหน้าแล้วเดินตามหลินหว่านเอ๋อร์ไปที่ห้องส่วนตัวของเธอ ในห้องนั่งเล่นชั้น 1 หลินหว่านเอ๋อร์ชงชาไว้ล่วงหน้าแล้ว กลิ่นหอมของชาพิเศษอบอวลไปทั่วทั้งห้อง ทำให้รู้สึกสดชื่นยิ่งนัก
หลินหว่านเอ๋อร์พาเย่เฉินไปที่โต๊ะน้ำชาขนาดเล็กแล้วพูดกับเย่เฉินว่า "คุณชายโปรดนั่งลงก่อน ฉันจะรินชาให้ หากคุณมีคำถามใด ๆ สามารถถามฉันมาได้เลยค่ะ"
เย่เฉินพยักหน้าทำตาม ทั้งสองก็นั่งไขว่ห้างโดยมีโต๊ะน้ำชาขั้นกลาง
เย่เฉินพยักหน้า เขาหยิบถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ กลิ่นหอมสดชื่นของชาอบอวลอยู่ในปากและจมูก ซึ่งมันน่าทึ่งมาก
หลินหว่านเอ๋อร์วางถ้วยชาของเธอแล้วถามเย่เฉินว่า "ว่าแต่ คุณชายมีเรื่องสับสนอันใดต้องการเอ่ยถามฉันหรือ?"
เย่เฉินวางถ้วยชาลง เขาถามด้วยสีหน้าจริงจังและคาดหวัง "คุณหลิน รู้หรือไม่ว่าดวงชะตามังกรขั้นสูงคืออะไร?"
“ดวงชะตามังกรขั้นสูง?!” จู่ ๆ หลินหว่านเอ๋อร์ก็ขมวดคิ้วขึ้นแล้วถามว่า “คุณชายไปได้ยินคำนี้มาจากไหน!”
เย่เฉินตอบว่า "ผมเพิ่งไปหาครอบครัวของคุณตาคุณยายมา ได้ยินจากคุณอาว่าพ่อของผมเคยได้รับหนังสือชื่อว่า "จิ่วเสวียนจิงซวี้(บทนำตำราเก้าเสวียน)" โดยบังเอิญ แม้อาของผมจะไม่รู้ว่าหนังสือเล่มนี้เขียนอะไร แต่พอจำได้ว่าพ่อของผมมักพูดถึงคำศัพท์เช่น ดวงชะตามังกรขั้นสูง อีกอย่างเคยได้ยินอาจารย์ล่ายพูดว่า ชะตากรรมของผู้คนสามารถแบ่งออกเป็นดวงชะตาหม่างและดวงชะตามังกร แต่ผมไม่รู้ว่าดวงชะตามังกรขั้นสูงนี้คืออะไร?"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...