“ได้!”เฉินจื้อหมินรับปาก เอ่ยกล่าวกับอานโยวโยว: “ที่รัก ถ้าอย่างนั้นผมวางสายก่อนนะ”
“ค่ะ วางเถอะ”
ทันทีที่เสียงสนทนาหยุดลง อานฉี่ซานเอ่ยกล่าวด้วยสีหน้าหนักจริงจัง: “ไม่ต้องคิดแล้ว จื้อหมินจะต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน”
อานโยวโยวเอ่ยกล่าวโดยไม่รู้ตัว: “พ่อคะ จื้อหมินเป็นห่วงพวกเรา อยากรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ถามเยอะไปหน่อยก็ไม่มีปัญหาใช่ไหมละคะ?”
อานฉี่ซานกล่าวอย่างเย็นชา: “ถามเยอะไม่ใช่ปัญหา แต่หลังจากที่ถามจบก็มีปัญหาแล้ว”
หลี่ญ่าหลินในเวลานี้เอ่ยกล่าวเห็นด้วยเช่นกัน: “ผมสนับสนุนการตัดสินของลุงอาน จื้อหมินมีปัญหาจริงๆ!”
อานโยวโยวรีบถาม: “พี่ญ่าหลิน พี่ว่ามาว่าปัญหาอยู่ตรงไหน?”
หลี่ญ่าหลินเอ่ยกล่าวโดยไม่ต้องคิด: “ในสถานการณ์ปกติ เขารู้ว่าเธอรอดพ้นจากอันตราย ถามเยอะแน่นอนว่าไม่มีปัญหา แต่หลังจากที่เขาติดต่อเธอไม่ได้ ไม่ได้รีบมาที่หัวเซี่ย แบบนี้ก็ไม่ค่อยปกติสักเท่าไหร่ ถ้าหากเขาเพียงแค่รักตัวกลัวตายนั่นสามารถเข้าใจได้ แต่ทำไมตอนนี้พอรู้ว่าเธอไม่เป็นไร คาดไม่ถึงว่ายังจะไม่พูดเรื่องที่จะมาเยี่ยมเธอที่เมืองจินหลิง? ภรรยาสามีทั่วไป เจอเรื่องแบบนี้ ต่อให้เหนื่อยอีกสักแค่ไหนเกรงว่าคงจะรีบมาทันที ยิ่งไปกว่านั้น เครื่องบินของครอบครัวพวกเธอก็มีตั้งหลายลำ เขาสามารถขึ้นเครื่องได้ก่อน ค่อยพักผ่อนบนเครื่องเอาก็ได้”
พูดไป หลี่ญ่าหลินก็กล่าวอีกว่า: “เขาไม่พูดเลยสักคำว่าจะมาหาเธอ น่าจะต้องเป็นเพราะเขาต้องรีบนำข่าวสำคัญพวกนี้ไปรายงานแก่ผู้มีพระคุณ จากนั้นให้ผู้มีพระคุณมาตัดสินใจ! ถ้าหากผู้มีพระคุณให้เขามาหาเธอ เขาถึงจะมาหาเธอ”
ทันทีที่หลี่ญ่าหลินพูดจบ ตนเองก็ขมวดคิ้วอย่างไม่ตั้งใจ เอ่ยปากกล่าว: “ไม่ใช่ ผู้มีพระคุณคนนั้นคงจะไม่ให้เธอเขามาหาเธอ หลังจากที่เฉินเอ๋อร้องเพลงอุบายเมืองว่างนั้นจบ ผู้มีพระคุณคนนั้นไม่มีทางกล้าส่งใครก็ตามมาที่เมืองจินหลิงอีก”
พูดไป เย่เฉินไม่รอให้หยุนหรูเกอตอบกลับ ก็กล่าวต่อไป: “อู๋เฟยเยี่ยนใกล้จะถึงออสเตรเลีย เธอจะแวะพักเครื่องที่ออสเตรเลีย หลังจากนั้นบินไปที่เมียนมา ผมกับคุณหลินสงสัยว่า เป็นไปได้มากว่าเธอจะไปที่ภูเขาแสนลี้ ผมอยากจะไปเจอเธอสักหน่อย ดังนั้นจะมาขอคำแนะนำกับคุณหยุนหน่อยว่า จะต้องทำอย่างไรถึงซ่อนปราณทิพย์บนร่างกายได้ ไม่ถูกเธอพบเห็น?”
หยุนหรูเกอกล่าวอย่างตกตะลึงโดยไม่รู้ตัว: “คุณเย่พูดอะไรนะ? อู๋เฟยเยี่ยนออกมาแล้ว?!”
เย่เฉินถามเธอ: “อู๋เฟยเยี่ยนออกมาแปลกมากเหรอครับ?”
หยุนหรูเกอกล่าว: “เธอไม่เคยออกมาเกือบยี่สิบปีแล้ว ข่าวกรองของคุณเย่แม่นยำไหมคะ?”
เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ไม่ใช่ข่าวกรองอะไร เพียงแค่เป็นการวิเคราะห์เบาะแสที่เกี่ยวข้องกับคุณหลินเท่านั้น คาดคะเนว่าเป็นไปได้มากว่าเธอจะที่ภูเขาแสนลี้ ดังนั้นพวกเราสองคนเลยตั้งใจจะไปที่เตียนหนานสักหน่อย เพื่อพิสูจน์ว่าการคาดเดาของพวกเราถูกหรือผิดกันแน่!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...