หยุนหรูเกอไม่เข้าใจเท่าไหร่
เธอจ้องมองเย่เฉิน ถามด้วยความแปลกใจ: “คุณเย่......คุณกับคุณหลิน ทำไมถึงอยากเสี่ยงอันตรายเข้าใกล้อู๋เฟยเยี่ยนด้วย? นี่......นี่ไม่ใช่ว่าจะอันตรายเกินไปหน่อยเหรอคะ?”
เย่เฉินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ: “ฟังดูไปเหมือนค่อนข้างอันตราย แต่อันที่จริงผมกับคุณหลินก็มาได้ตั้งใจที่จะเข้าใกล้อู๋เฟยเยี่ยนจริงๆ”
“ความคิดของคุณหลิน คือการกะความแตกต่างของเวลา ตามที่คุณหลินวิเคราะห์ สถานที่ที่อู๋เฟยเยี่ยนอยู่ มีความเป็นไปได้สูงว่าสมาชิกขององค์กรพั่วชิงจะถอนทัพออกไปแล้ว อีกอย่างตอนนี้องค์กรพั่วชิงทั้งหมดเขาสู่ช่วงนิ่งเงียบ ดังนั้นเพียงแค่กะความแตกต่างของเวลานี้ให้ดี สถานที่ที่เธอจะไป สำหรับพวกเราแล้วในทางกลับกันยิ่งปลอดภัยมากขึ้น”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างถอนใจ: “เธอเป็นศัตรูคนสำคัญที่สุดในชีวิตของผมจนถึงวันนี้ ผมจะต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าคนคนนี้หน้าตาเป็นอย่างไร อีกอย่าง ครั้งนี้เธอมาที่หัวเซี่ย จุดประสงค์เป็นไปได้มากว่าคือไปที่ภูเขาแสนลี้ ผมก็อยากรู้เช่นกันว่า เมิ่งฉางเชิงท่านนั้นตอนนั้น แท้ที่จริงแล้วเก็บตัวฝึกฝนอยู่ที่ใด”
หยุนหรูเกอได้ยินถึงตรงนี้ ก็พยักหน้าเบาๆ
เธอเอ่ยปากกล่าว: “คุณชายเย่กับคุณหลินความกล้าหาญเหนือกว่าคนอื่น เฉลียวฉลาดและมีไหวพริบ สมกับที่เป็นกิ่งทองใบหยกจริงๆ ทั้งสองท่านร่วมมือกัน จะต้องสามารถเอาชนะองค์กรพั่วชิง สังหารอู๋เฟยเยี่ยนด้วยมือตนเองได้อย่างแน่นอน!”
เย่เฉินหัวเราะเยาะตัวเองทีหนึ่ง กล่าวเสียงเรียบ: “อยากจะเอาชนะองค์กรพั่วชิง พละกำลังโดยรวมจะต้องมากเกินกว่าองค์กรพั่วชิง อยากจะสังหารอู๋เฟยเยี่ยนด้วยมือตนเอง พละกำลังส่วนตัวจะต้องมากเกินกว่าอู๋เฟยเยี่ยน ทั้งสองมิตินี้ไม่ว่าอันไหน พวกเราก็ยังด้อยกว่าอีกมาก”
หยุนหรูเกอกล่าวอย่างจริงจัง: “ความสำเร็จขึ้นอยู่ที่คน ดิฉันเชื่อมั่นว่าคุณเย่จะต้องทำสำเร็จแน่นอนค่ะ!”
พูดไป เธอรีบกล่าวกับเย่เฉิน: “คุณเย่ อู๋เฟยเยี่ยนเคยสอนวิชาคาถาหนึ่งให้ดิฉัน วิชาคาถาการเคลื่อนย้าย จึงสามารถปกปิดลมปราณและปราณทิพย์ได้ ฉันจะบอกวิชาคาถาแก่คุณ คุณลองดูด้วยตัวเอง”
เย่เฉินพยักหน้า: “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณคุณหยุนด้วยครับ”
หยุนหรูเกอไม่ได้ปิดบัง รีบนำวิชาคาถาที่อู๋เฟยเยี่ยนสอนเธอ สอนให้เย่เฉินอย่างไม่ตกลงแม้แต่ตัวอักษรเดียว
ดังนั้น เธอจึงเอ่ยปากกล่าว: “ถ้าอย่างนั้นดิฉันก็ขออวยพรให้คุณได้รับชัยชนะกลับมาล่วงหน้าค่ะ”
......
ในเวลานี้
โบอิ้ง777ที่อู๋เฟยเยี่ยนโดยสารอยู่ ได้บินข้ามน่านฟ้าของนิวซีแลนด์ หลังจากนั้นไม่นานก็จะลงจอดที่ออสเตรเลียเพื่อดำเนินการเติมเชื้อเพลิง
แม้ว่าความเร็วเกือบหนึ่งพันกิโลเมตรต่อชั่วโมงจะเร็วมากแล้ว แต่ยังทำให้อู๋เฟยเยี่ยนมีความร้อนใจอยู่บ้าง
ภาพวาดของอาจารย์ตนเองถูกวางขายอยู่ที่เมืองจินหลิง จิตใจของเธอได้พังทลายลงแล้ว ไม่มีความสุขุมที่ผู้หญิงอายุสี่ร้อยปีคนหนึ่งควรมีโดยสิ้นเชิง

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...