ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5748

เธอจ้องมองภาพเส้นทางการบินตรงหน้าคนเดียว จดจ้องข้อมูลความสูง ความเร็วด้านบน อดไม่ได้ที่จะก่นด่าเบาๆ: “ยิ่งเทคโนโลยียุคปัจจุบันพัฒนาไปเร็วมากเท่าไหร่ ไอ้พวกสารเลวพวกนี้ก็ยิ่งแสวงหาแต่ผลประโยชน์มากเท่านั้น เครื่องบินคองคอร์ดในตอนนั้น หนึ่งชั่วโมงสามารถบินได้สองพันกว่ากิโลเมตร เครื่องบินในตอนนี้คาดไม่ถึงว่าจะบินไม่ถึงแม้แต่หนึ่งพันกิโลเมตร ที่สามารถบินได้หนึ่งพันกิโลเมตร ระยะทางในการบินก็ไม่ยาวพอ!”

เมื่อลูกเรือคนหนึ่งเห็นว่าเธอโมโหขึ้นมาหน่อยๆ ก็รีบก้าวไปข้างหน้า เอ่ยกล่าวอย่างนอบน้อม: “ผู้มีพระคุณโปรดระงับความโกรธ ระยะทางในการบินนี้ของพวกเราไกลเกินไปจริงๆ ต่อให้มีเครื่องบินคองคอร์ดก็ยากที่จะทำได้เช่นกัน ระยะทางในการบินมากสุดของมันมีเพียงแค่ห้าถึงหกพันกิโลเมตรเท่านั้น จากบัวโนสไอเรสบินไปเมลเบิร์นละก็ เครื่องบินคองคอร์ดสามารถบินได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น อีกทั้งระหว่างนี้เป็นมหาสมุทรทั้งหมด พวกเราเองก็หาที่เหมาะสมในการลงจอดเพื่อเติมน้ำมันไม่ได้”

อู๋เฟยเยี่ยนโบกไม้โบกมืออย่างหมดความอดทน ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเห็นว่าอย่ามารบกวนตน เธอเองก็รู้ว่าเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงมีข้อเสียมากมาย ใช้ของเล่นนั้นมาบินเส้นทางระยะไกล ทำให้คนเป็นบ้าได้พอๆกันกับการขับรถยนต์พลังงานใหม่ในระยะทางไกล ดังนั้นนี่ก็ไม่ต้องพูดให้มากความอีก เพียงแค่ความกลัดกลุ้มภายในใจ ไม่ได้รับการระบาดออกไปเสียที

ในเวลานี้เอง โทรศัพท์ดาวเทียมที่อยู่ตรงหน้าเธอก็ดังขึ้นกะทันหัน

เธอก้มหน้า จ้องมองตัวหนังสือสามตัวบนโทรศัพท์ที่เขียนว่า“เฉินจื้อหมิน” ทันใดนั้นก็นั่งตัวตรงทันที จากนั้นเธอก็รับโทรศัพท์ กล่าวถามเสียงเย็นชา: “คนตระกูลอานมีข่าวอะไรไหม?”

ปลายสายทางด้านนั้น เฉินจื้อหมินน้าเขยเล็กของเย่เฉินรีบกล่าว: “รายงานผู้มีพระคุณ กระผมเพิ่งจะติดต่ออานโยวโยวได้ครับ”

อู๋เฟยเยี่ยนกัดฟันกล่าว: “พวกมันยังไม่ตายจริงๆด้วย!”

พูดจบ เธอก็ถามอีก: “สืบข่าวได้ความอะไรบ้างหรือไม่?!”

เฉินจื้อหมินกล่าวอย่างนอบน้อม: “กระผมโทรศัพท์หาท่าน ก็เป็นเพราะอยากจะรายงานสถานการณ์บางอย่างกับท่าน”

อู๋เฟยเยี่ยนพ่นออกมาคำหนึ่งอย่างเย็นยะเยือก: “ว่า!”

เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรจะอธิบายประโยคนั้นที่เย่เฉินทิ้งเอาไว้ให้อู๋เฟยเยี่ยนฟังอย่างไร เกรงว่าหากผู้มีพระคุณไม่ชอบใจก็จะลงโทษตน

อู๋เฟยเยี่ยนได้ยินเขา วิตกกังวลจนไม่กล้าทำอะไร จึงกล่าวอย่างเรียบๆว่า: “นายวางใจ ฉันถามอะไรนาย นายก็ตอบแบบนั้นมาตามความจริง ต่อให้มีคำพูดล่วงเกินไปหน่อย ฉันก็จะไม่ถือสาหาความ”

เฉินจื้อหมินถึงได้โล่งอก รีบกล่าว: “อานโยวโยวพูดว่า คนนั้นรู้ตัวตนของท่านเอิร์ลฉางเซิ่ง แล้วก็รู้ถึงการมีอยู่ขององค์กรพั่วชิง ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขายังรู้ตัวตนของท่านอีกด้วย......ยังพูดว่า......ยังพูดว่า......”

ทันทีที่อู๋เฟยเยี่ยนได้ยินว่าหัวข้อสนทนานี้เกี่ยวกับตนเอง แน่นอนว่าแทบอยากจะรู้เนื้อหาต่อจากนี้จนทนไม่ไหว ไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากปลายสายอยู่นาน เธอจึงตำหนิเสียงเย็นชา: “จะพูดก็รีบพูดเร็วๆเข้า ถ้าไม่อยากพูด ต่อไปก็ตัดลิ้นทิ้งซะ!”

ทันทีที่อีกฝ่ายได้ยินประโยคนี้ ก็กังวลใจเป็นอย่างยิ่ง รีบนำคำพูดที่เย่เฉินอยากจะถ่ายทอดให้แก่อู๋เฟยเยี่ยนพูดออกมา กล่าว: “เขาพูดว่า......เขาพูดว่าจะตัดหัวของท่านด้วยตนเอง......”