ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 576
บทที่ 576
อู๋ซินพูดอย่างตื่นเต้นทันที : “พ่อ ผมฟังพ่อครับ！”
อู๋ตงไห่พยักหน้าอย่างพอใจ พูดว่า : “เข้าไปขอยากับเย่เฉินด้วยกันกับฉัน！”
“ขอยา？” อู๋ซินรีบเอ่ยถาม : “ขอยังไง？”
“คุกเข่า！” อู๋ตงไห่พูดด้วยสีหน้าที่ราบเรียบว่า : “คนทั้งตระกูลซ่งต่างก็คุกเข่าลงกับพื้น พวกเราก็ต้องคุกเข่าเหมือนกัน！”
“คุกเข่าเหรอ？คุกเข่าให้เย่เฉินเหรอ？！” อู๋ซินรีบกระโดดขึ้นมาทันที พูดอย่างกระตือรือร้น : “ให้ผมคุกเข่าให้เขาเหรอ？！พ่อ คุณฆ่าผมยังดีซะกว่า！”
อู๋ตงไห่ขมวดคิ้วพร้อมจ้องมองไปที่เขา “เมื่อกี้ที่พ่อพูด แกฟังหูซ้ายทะลุหูขวารึ？”
อู๋ซินกล่าวด้วยใบหน้าเศร้า : “พ่อ ต้องคุกเข่าเหรอ！นอกจากพ่อและคุณปู่ผมเคยคุกเข่าให้ใครเมื่อไหร่กัน！พ่อบอกมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอว่า ลูกผู้ชายไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ？”
อู๋ตงไห่หัวเราะอย่างเย็นชา : “ปีนั้นที่หานซิ่นได้รับความอับอายจากการให้คนมาเดินค่อมหลัง ถ้าหากคิดเหมือนกับที่แกคิด เขาก็คงไม่ได้รับการขนานนามจากคนรุ่นหลังว่าเป็นเทพแห่งสงคราม ！”
พูดจบ อู๋ตงไห่ถามย้อนกลับ : “ความเป็นผู้ชายยังสามารถปรับตัวได้ทุกสถานการณ์ แล้วคุกเข่ามันจะยังไงกันเชียว คุกเข่าลงก่อนแล้วค่อยฆ่าทิ้ง ถึงจะเป็นวีรบุรุษที่แท้จริง！”
เมื่ออู๋ซินได้ยินประโยคนี้ ถึงจะพยักหน้า งึมงำๆด้วยความหงุดหงิด : “ได้ ผมเชื่อฟังพ่อ……”
อู๋ตงไห่ตบไปที่ไหล่ของเขา พูดพร้อมยิ้มว่า : “สามารถยืดหยุ่นได้ ก็มีการพัฒนาไปได้มากแล้วนะ！”
พูดจบ เขาพูดอย่างไม่อาจเก็บความตื่นเต้นได้ว่า : “ไป เขาไปกับฉัน！”
……
ในใจของเย่เฉินคิดว่า ถ้าหากคนอื่นรู้ว่าตัวเองสามารถปรุงยาอายุวัฒนะได้ เกรงว่าทั้งชีวิตนี้ก็คงไม่สงบ ดังนั้นจึงพูดออกไปอย่างนิ่งๆ : “แม้ว่าฉันเป็นผู้เยี่ยมยอดแห่งภาคใต้ บางเรื่องด้วยความสามารถของฉันเองก็ทำไม่ได้”
เย่เฉินพูดว่า ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าที่โศกเศร้าออกมา พูดว่า : “จากที่ฉันวินิจฉัย ยาอายุวัฒนะนี้ เป็นหมอเทพ นักเวทย์ ที่ปรุงยาขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อถวายจักรพรรดิและนายพลในสมัยโบราณ เม็ดยานี้ปรุงขึ้นมายากมาก มียาที่เป็นส่วนผสมหลายตัวสูญพันธุ์ไปแล้ว แม้แต่วิธีการกลั่นก็ยังสูญหายไปแล้ว อยากจะปรุงแต่งขึ้นมาใหม่ก็เป็นไปไม่ได้ แต่ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง หากในอนาคตฉันสามารถปรุงเม็ดยาอายุวัฒนะนี้ซ้ำกลับมาได้ ฉันจะแบ่งปันให้ทุกคนแน่นอน！”
เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดนี้ ก็คุ้มค่าที่จะสละความโกรธแค้น ในขณะเดียวกันก็หวังว่าเย่เฉินจะปรุงยาอายุวัฒนะนี้ซ้ำกลับมาได้
เมื่อพ่อลูกตระกูลอู๋ที่เพิ่งเข้ามาแล้วได้ยินประโยคนี้ อู๋ซินก็รีบพูดกับอู๋ตงไห่ว่า : “พ่อ ไอ้เศษสวะเย่เฉินไม่มียาอายุวัฒนะแล้ว！”
“ไม่มีแล้ว？” อู๋ตงไห่ยิ้มเยาะอย่างดูถูก พูดด้วยความมั่นใจ : “ฉันไม่เชื่อ！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...