ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5771

แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้พูดให้ชัดเจนเเจ่มเเจ้ง แต่เย่เฉินก็เดาได้ว่าเธอคงต้องการถ่ายภาพอู๋เฟยเยี่ยนอย่างเเน่นอน ดังนั้น เขาจึงพยักหน้าเป็นการตอบรับเเล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เเละจัดการกดเปิดฟังก์ชั่นกล้องหน้าในทันที

หลังจากเปิดโหมดถ่ายภาพของกล้องเเล้ว ทั้งสองก็หันตัวกลับมาอย่างพร้อมเพรียงราวกับรู้ใจกัน โดยหันหลังให้กับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นมา เเละหันหลังให้กับอู๋เฟยเยี่ยน จากนั้นพวกเขาทั้งสองจึงกดถ่ายภาพเซลฟี่ร่วมกันหนึ่งภาพ

หลังจากถ่ายภาพเสร็จเรียบร้อย เย่เฉินรีบคลิกเพื่อขยายภาพให้ใหญ่ขึ้นด้วยความว่องไว เเละด้วยอานิสงส์ของกล้องหน้าที่มีความละเอียดสูงหลายล้านพิกเซล ในภาพๆ นั้น รูปลักษณ์ของอู๋เฟยเยี่ยนถูกถ่ายภาพเอาไว้ได้ค่อนข้างชัดเจนเลยทีเดียว

หลังจากนั้น เย่เฉินจึงขยับปรับเปลี่ยนอิริยาบถของตน เเละทำท่าเซลฟี่กับหลินหว่านเอ๋อร์ต่อไปอีก ในขณะที่มือก็กดถ่ายภาพผ่านทางกล้องหน้าไปด้วย ซึ่งภาพที่ถูกถ่ายเอาไว้อย่างต่อเนื่องนั้น ล้วนแต่เป็นภาพที่เกี่ยวข้องกับอู๋เฟยเยี่ยนทั้งสิ้น

แต่น่าเสียดายที่อู๋เฟยเยี่ยนเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว อีกทั้งกล้องหน้าของเขายังไม่มีฟังก์ชั่นเลนส์ซูมเทเลโฟโต้อีกด้วย ดังนั้น ความปรารถนาที่จะถ่ายภาพเธอในสถานการณ์เช่นนี้ จึงกลายเป็นความฝันลมๆ แร้งๆ ไปเสียเเล้ว

เขาจึงเก็บโทรศัพท์มือถือใส่ไว้ในกระเป๋าตามเดิม และแสร้งทำเป็นเพลิดเพลินกับการชื่นชมบรรยากาศพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้ากับหลินหว่านเอ๋อร์ต่อไป

ทว่า หางตาของเขายังคงจับจ้องไปที่อู๋เฟยเยี่ยนอย่างระมัดระวัง

หลังจากที่อู๋เฟยเยี่ยนเข้าไปในป่าได้สักพักหนึ่ง เธอจึงเลือกพื้นที่ที่ค่อนข้างโล่งกว้างบริเวณหนึ่งในป่าผืนนั้น เเล้วเธอก็หยิบค้อนกับแม่พิมพ์ทรงกระบอกที่ทำมาจากไม้ออกมาจากกระเป๋าของเธอ

ต่อจากนั้น อู๋เฟยเยี่ยนจึงโยนกระดาษสีเหลืองลงไปบนพื้น เเล้วนำแม่พิมพ์ทรงกระบอกที่ทำมาจากไม้วางทับลงไปบนกระดาษสีเหลืองอีกที จากนั้นก็ใช้ค้อนทุบลงไปบนปากแม่พิมพ์ไม้ทรงกระบอกนั้นอย่างแรง

ด้วยการกระทำเช่นนี้ จึงทำให้เกิดเค้าโครงเส้นวงกลมหลงเหลือทิ้งไว้บนกระดาษสีเหลืองหยาบกระด้างแผ่นนั้น เเละเกิดเป็นช่องว่างสี่เหลี่ยมเป็นอยู่ตรงกลาง

การกระทำนั้นเรียกว่า " การพิมพ์เงิน " ซึ่งเป็นสิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปในสมัยนี้ ไม่ค่อยมีโอกาสจะได้เห็นกันอีกแล้ว

แม้ว่ากระดาษสีเหลืองนั้นจะถูกทำขึ้นมาอย่างหยาบกระด้าง ทว่ากลับมีประสิทธิภาพในการติดไฟสูง รู้สึกว่าในปัจจุบันนี้ ตามพื้นที่ชนบทก็ยังมีผู้คนจำนวนมากที่นิยมไปปัดกวาดทำความสะอาดหลุมศพกันในช่วงเทศกาลเชงเม้ง ซึ่งถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในการไปแสดงเคารพต่อบรรพบุรุษอันเป็นที่รักของพวกเขา

แต่สำหรับอู๋เฟยเยี่ยนเเล้ว เธอยังคงเคยชินกับการใช้วิธีพิมพ์เงินบนกระดาษสีเหลือง ในการสักการะเซ่นไหว้ดวงวิญญาณของผู้ที่ล่วงลับ ดังนั้น การมาเยือนเตียนหนานในครั้งนี้ เธอจึงตั้งใจนำกระดาษสีเหลืองและแม่พิมพ์ที่ใช้งานมานานหลายร้อยปีติดมือมาด้วย

ในเวลานี้ อู๋เฟยเยี่ยนรู้สึกเพิกเฉยต่อวัยรุ่นหนุ่มสาวกลุ่มนั้น ที่เธอบังเอิญได้พบเมื่อสักครู่อย่างสิ้นเชิง จากมุมมองของเธอเเล้ว คนเหล่านั้นไม่ได้อยู่ในโลกใบเดียวกับเธอด้วยซ้ำ ดังนั้นเธอจึงไม่จำเป็นที่จะต้องไปใส่ใจอะไรในตัวพวกเขา เเละไม่เเคร์ว่าพวกเขาจะคิดหรือพูดอะไร การเดินทางของจิตใจและจิตวิญญาณของเธอนั้น เเทบจะตรงตามที่หลินหว่านเอ๋อร์ได้คาดการณ์เอาไว้เป๊ะๆ หลินหว่านเอ๋อร์เดิมพันถูกข้างเเล้ว !

หลังจากนั้น เธอจึงมุ่งความสนใจไปที่การตีพิมพ์กระดาษสีเหลืองปึกนั้นให้กลายเป็นเหรียญทองแดง อันเป็นตัวเเทนของกระดาษเงินกระดาษทองจำนวนมากมายก่ายกอง จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นไปเก็บกิ่งไม้ขนาดเหมาะมือมาอันหนึ่ง เเล้วใช้กิ่งไม้นั้นเขี่ยไปที่พื้นดิน เพื่อทำให้พื้นที่บริเวณนั้นกลายเป็นพื้นที่ราบ

ต่อจากนั้น อู๋เฟยเยี่ยนพลันหยิบไฟแช็กออกมา เเล้วจุดไปที่กระดาษสีเหลืองแผ่นหนึ่ง เเล้วโยนกระดาษสีเหลืองที่ติดไฟนั้นลงไปยังบริเวณกึ่งกลางของพื้นที่ราบ จากนั้นจึงเริ่มเติมกระดาษลงไปทีละแผ่นๆ

ระหว่างที่มองดูเปลวไฟกำลังลุกไหม้โชกโชน จนคลื่นความร้อนจากเปลวไฟส่งผลให้ขี้เถ้าที่กำลังมอดไหม้ค่อยๆ ม้วนตัวลอยฟุ้งขึ้นไปในอากาศ ดวงตาของอู๋เฟยเยี่ยนกำลังจะถูกกลบกลืนด้วยน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอปริ่มเบ้าตา เธอกล่าวกระซิบด้วยเสียงอันแผ่วเบาซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่จะได้ยิน " พี่จู๋ว์หลู เฟยเยี่ยนมาเยี่ยมพี่เเล้วนะคะ... "