“เจอกันอีกแล้ว!”เจมส์ สมิธยิ้ม ถามเขาว่า:“พวกคุณเดินแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง?”
“ดีมาก”หูเล่อฉียิ้มไปพูดไปว่า:“ถือโอกาสตอนที่ยังไม่สูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหว จึงเดินไปรอบ ๆ และดูให้เยอะ”
เจมส์ สมิธพยักหน้า อดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า:“เล่อฉี เรื่องที่คุณพูดในสาย จริงเหรอ?”
หูเล่อฉีหยิบโทรศัพท์ออกมา มองเบอร์ของเย่เฉิน พูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่า:“จริงหรือไม่นั้น โทรเบอร์นี้แล้วก็จะรู้”
พอพูดจบ พนักงานรักษาความปลอดภัยสองคนก็เดินเข้ามา หนึ่งในนั้นถามว่า:“พวกคุณ ขอโทษนะได้นัดล่วงหน้าไว้หรือเปล่า?ถ้าไม่ได้นัดล่วงหน้า ที่นี่อยู่นานไม่ได้นะ เชิญถอยออกไปนอกเส้นล้อมด้วยครับ”
หูเล่อฉีพูดว่า:“แป๊บหนึ่งครับ ผมจะโทรศัพท์หน่อย เพื่อนนัดกับประธานเว่ยของพวกคุณไว้แล้ว”
พนักงานรักษาความปลอดภัยตกใจเล็กน้อย ถามอย่างสงสัยว่า:“นัดกับประธานเว่ย?ไม่ใช่มั้ง?ช่วงนี้ประธานเว่ยของเราไม่พบแขกแล้ว ช่วงนี้พวกที่บอกว่ามาพบประธานเว่ย ถูกเชิญออกไปหมด”
หูเล่อฉีพูดว่า:“รายละเอียดสถานการณ์ผมไม่ทราบ ผมขอโทรหาก่อนได้ไหม?”
พนักงานรักษาความปลอดภัยพยักหน้า พูดว่า:“โทรได้ แต่อย่านานมาก เพราะที่นี่พวกเรามีกฎ”
“โอเค”หูเล่อฉีก็รู้ พนักงานรักษาความปลอดภัยมีงานของตัวเอง ตัวเองจะเพิ่มความลำบากให้คนอื่นไม่ได้ ดังนั้นจึงพูดว่า:“คุณรอก่อน เดี๋ยวผมจัดการ”
พูดจบ เขาก็กดปุ่มโทรออก โทรหาเย่เฉิน
ในสายมีเสียงตู๊ดให้รอ ทำให้หูเล่อฉีเป็นกังวล
ถึงแม้ในใจเขาจะไม่เชื่อว่าเย่เฉินจะล้อเล่นกับตัวเองแบบนี้ แต่พอถึงตอนนี้จริง ๆ เขาก็กังวลจริง ๆ ว่าจะไม่มีใครรับสายเบอร์นี้ หรือโดนอีกฝ่ายตัดสายไป
เย่เฉินในตอนนี้ กำลังขับรถไปที่ผูเอ่อร์
พอรับสายแปลกแล้ว เขาก็เดาว่าน่าจะเป็นหูเล่อฉี
“โอเค”เย่เฉินยิ้ม แล้วพูดว่า:“ใช่สิ ที่ผมโทรหาคุณ เพราะอยากให้คุณเพิ่มสามรายชื่อเข้าไป คุณจำไว้นะว่าเพิ่มไปสามรายชื่อ ไม่ใช่ให้คุณเอาชื่อสามคน จากห้าสิบคนนั้นออกมา”
เว่ยเลี่ยงถามว่า:“อาจารย์เย่ คุณหมายความว่ารายชื่อรอบสุดท้ายควรจะมีทั้งหมดห้าสิบสามคนเหรอ?”
เย่เฉินตอบอือ:“ใช่”
เว่ยเลี่ยงพูดว่า:“อาจารย์เย่จำนวนยาตอนนี้พอดีเลย แบ่งให้อีกสามคนไปไม่ได้ ถ้าเจือจางยาของห้าสิบคนนั้น แบ่งออกเป็นห้าสิบสามได้ไหม?”
“ไม่ต้อง”เย่เฉินพูดว่า:“คุณรับรักษาสามคนนี้แล้วก็ให้ยาตามปกติก่อน ผมจะออกไปนอกเมืองสองสามวัน แล้วจะเอายาที่ขาดไปมาคืนให้อีกสองวัน”
เว่ยเลี่ยงพูดโดยไม่คิดเลยว่า:“ครับอาจารย์เย่!”
เย่เฉินพูดอีกว่า:“ใช่สิ ตอนนี้พวกเขาสามคนอยู่หน้าบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน คุณไปรับเขาด้วยนะ คนหนึ่งชื่อหูเล่อฉี อีกคนชื่อซูหลาน คนที่สามเป็นคนคุ้นเคยของคุณ เจมส์ สมิธสหรัฐอเมริกา FDA”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...