ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5782
“เจมส์ สมิธ？！”
เว่ยเลี่ยงตกใจมาก อดไม่ได้ที่จะถามว่า：“อาจารย์เย่ ผมขอถามหน่อยนะ คุณพูดอย่างไรกับเขา？”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า：“ถือเป็นรางวัลที่ซ่อนไว้ให้เขา ผมเคยพูดกับเขาว่า ถ้าเขาทำบุญด้วยใจจริง ๆ โดยไม่ขออะไรตอบแทน บริษัทผลิตยาเก้าเสวียนก็อาจจะให้โอกาสเขา ครั้งนี้ก็ตัดคำว่าก็อาจไปละกัน”
เว่ยเลี่ยงพูดโดยไม่คิดว่า：“ครับอาจารย์เย่ คุณไม่ต้องห่วง ผมจัดการเอง”
เย่เฉินพูดอีกว่า：“อีกสองคน เป็นคนหนุ่มสาวที่ยังแข็งแรง และมีวาสนาต่อกัน คุณก็จัดการให้ตามความเหมาะสมด้วย”
พูดไป เย่เฉินจึงสั่งไปว่า：“แต่ว่า หลังจากรับคนไข้มารักษาแล้ว คุณก็ให้ลูกชายของเจมส์ สมิธไปที่แผนกผู้ป่วยเด็ก แยกกับสองคนนั้น อย่าให้สองคนนั้นรู้ตัวตนผม แต่สามารถหาโอกาสแอบพูดกับเจมส์ สมิธให้ชัดเจน พระคุณนี้ผมให้ไปฟรี ๆ ไม่ได้ ต้องให้ตาคนนี้รู้ว่า ใครเป็นคนให้โอกาส”
เว่ยเลี่ยงพูดทันทีว่า：“เข้าใจแล้วอาจารย์เย่ ถึงตอนนั้นผมจะหาโอกาสคุยกับเขาให้ชัดเจนต่อหน้า！”
พูดจบ เว่ยเลี่ยงคิดอะไรได้ จึงรีบถามอีกว่า：“อาจารย์เย่ ครั้งนี้ผมเจอเจมส์ สมิธแล้ว งั้นให้บอกตัวตนที่แท้จริงของคุณแก่เขาไหมครับ？”
เย่เฉินตอบอือ พูดว่า：“พูดกับเขาไปตรง ๆ เลย ก่อนหน้านี้ผมก็ตั้งใจว่ารับคน ๆ นี้มาไว้ใช้ประโยชน์พอดี งั้นครั้งนี้ก็ดึงเขามาเข้าร่วมด้วย”
เว่ยเลี่ยงถามอย่างตกใจว่า：“อาจารย์เย่ คุณอยากให้เจมส์ สมิธร่วมมือกับพวกเรา？”
เย่เฉินพูด：“ไม่ใช่แค่ร่วมมือ ผมจะให้เขาเข้าร่วมกับพวกเรา เป็นส่วนหนึ่งของบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน”
พนักงานรักษาความปลอดภัยรออยู่สักพัก ไม่เห็นมีคนออกมารับพวกเขา จึงเดินเข้ามาพูดว่า：“ทั้งสาม พวกคุณเลยเวลาแล้ว กรุณาย้ายไปรอนอกเส้นล้อมด้วย”
หูเล่อฉีรีบพูดว่า：“คุณรอก่อน อีกแป๊บเดียวน่าจะมีคนมารับพวกเราแล้ว”
พนักงานรักษาความปลอดภัยพูดอย่างจริงจังว่า：“ถึงเวลาแล้ว ทั้งสามย้ายไปนอกเส้นล้อมก็ไม่ส่งผลอะไรด้วย รอคนของพวกคุณมาแล้ว ผมค่อยให้พวกคุณเข้าไป”
หูเล่อฉีหมดหนทาง ได้แต่พยักหน้าพูดว่า：“โอเค งั้นพวกเราไปรอที่เส้นล้อมเถอะ”
พูดจบ ก็ได้ยินผู้ชายคนหนึ่งพูดว่า：“หัวหน้าซุน พวกนี้คือเพื่อนผมเอง ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...