ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5810

คำพูดของหลินหว่านเอ๋อร์ ทำให้เย่เฉินรู้สึกตกใจขึ้นมา！

เขารู้สึกว่า มีเรื่องบังเอิญหลายอย่างในนั้น

ทำไมถึงได้มีเมฆครึ้มอันแปลกประหลาดเช่นนี้กดลงมาอย่างกะทันหัน?

ทำไมเมฆดำยังสามารถแสดงสัญลักษณ์จิ้งข่วยออกมาได้?

ทำไมเมฆดำอันนั้นจะต้องขาดซึ่งสายฟ้า?

ทำไมจะต้องปรากฏตัวในสถานที่ที่มารดาแห่งชาผูเอ่อร์บำเพ็ญเพียรล้มเหลวในปีนั้น?

แล้วบวกกับตัวเองที่ใช้ไม้ฟาดสายฟ้าที่ก่อตัวมาจากการที่มารดาแห่งชาผูเอ่อร์บำเพ็ญเพียรล้มเหลวพอดี สร้างสรรค์ยันต์ฟ้าร้องอันหนึ่งขึ้นมาใหม่ทั้งหมด

มีมากมายหลายสิ่งที่ทำให้คนสงสัยและปะติดปะต่อขึ้นมา มีเพียงการคาดเดาของหลินหว่านเอ๋อร์ ถึงจะเป็นสิ่งเดียว----ที่จะสามารถไขคำตอบของข้อสงสัยทั้งหมดได้！

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เย่เฉินก็เอ่ยปากออกมาอย่างรวดเร็ว：“กระนั้นเป็นเช่นนี้ งั้นผมจะเพื่อเมฆดำที่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าอันนี้เรียกฆาตสายฟ้ามาสายหนึ่ง！”

หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้าอย่างแรง ในแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังพูดออกมาว่า：“มารดาแห่งชาผูเอ่อร์กับข้าน้อยก็ถือว่ามีบุญสัมพันธ์ รบกวนคุณชายลงมือช่วยเหลือ！”

เย่เฉินเรียกยันต์ฟ้าร้องออกมา กุมเอาไว้ในฝ่ามือ สายตาจับจ้องเมฆดำที่อยู่เหนือศีรษะอันนั้นที่ยิ่งลดต่ำลงมาเรื่อยๆ ที่ยิ่งหนาขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นหยุดลงครอบปราณทิพย์จิตประสานวิชาเป็นหนึ่งเดียว

ตามด้วย เย่เฉินตะโกนออกมาเสียงสูง：“สายฟ้ามา！！”

ทันใดนั้น ปราณทิพย์ทั่วร่างพุ่งออกมาเองทางเส้นลมปราณพิเศษ 8 เส้นอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้ามาในยันต์ฟ้าร้องบนฝ่ามือของเขาอย่างบ้าคลั่ง

เพียงแค่แวบเดียว ยันต์ฟ้าร้องที่มืดดำอันนั้นพร้อมทั้งเริ่มมีแสงสีขาวจากด้านในพุ่งออกมาด้านนอก ทว่าปราณทิพย์ในร่างกายเย่เฉิน ก็มีเกินว่าครึ่งที่ถูกยันต์ฟ้าร้องดูดซับ

เย่เฉินรู้สึกว่ายันต์ฟ้าร้องที่อยู่บนฝ่ามือยิ่งสั่นสะเทือนอยู่อย่างไม่สงบ แสงสีขาวยิ่งแกร่งมากขึ้น อีกทั้งด้านในยังมีเสียงของการไหลเวียนของกระแสไฟ

กำลังพูดอยู่ ยันต์ฟ้าร้องที่อยู่ในมือของเย่เฉินทันใดนั้นก็สูญเสียลำแสงไป ทว่าวินาทีต่อมา พลังอันแข็งแกร่งอันหนึ่งที่มองไม่เห็น จากในยันต์ฟ้าร้องปล่อยออกมาเองอย่างรุนแรง พุ่งตรงไปที่เมฆดำที่กำลังกดทับลงมา！

เย่เฉินรู้สึกราวกับว่าตัวเองนั้นถูกสูบไปทั้งร่าง ปราณทิพย์ในปริมาณมาก ต่างถูกใช้ไปอย่างหมดจดแล้ว

ทว่าวินาทีต่อมา ด้านในของเมฆดำอันหนาแน่นบนท้องฟ้า ทันใดนั้นแปรปรวนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องสะเทือนเลือนลั่นที่ดังออกมาจากด้านใน ด้านในฟ้าผ่าฟ้าแลบบ่อยครั้ง เป็นสายฟ้าอันซับซ้อนเหมือนดั่งรากไม้ นำเอาเมฆดำแบ่งแยกออกมาเป็นชิ้นน้อยชิ้นใหญ่มากมาย ชิ้นเล็ก ๆไม่เท่ากัน

ที่ยิ่งแปลกประหลาดคือ เสียงฟ้าร้องที่ดังออกมานี้ ราวกับว่าทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ทว่าสายฟ้าที่แลบอย่างต่อเนื่องในเมฆอันนั้นยิ่งหนาขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆ

ราวกับว่า ยันต์ฟ้าร้องอันนั้นของเย่เฉิน เป็นเพียงการเปิดฉากของการแสดง สายฟ้าในเมฆอันนี้ กำลังผลักดันการแสดงอันสุดยอดอย่างต่อเนื่อง

ทว่าหลังจากนั้น เมฆดำอันนั้นก็ค่อยๆเริ่มเคลื่อนย้ายตำแหน่งจากด้านบนของสระสวรรค์ มุ่งไปยังที่ที่เย่เฉินกับหลินหว่านเอ๋อร์ยืนอยู่

สายตามองดูฟ้าร้องฟ้าผ่าที่ยิ่งใกล้เข้ามา เย่เฉินรีบดึงมือหลินหว่านเอ๋อร์ขึ้นมา พาเธอวิ่งออกไปด้านหลังหลายร้อยเมตร