ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 5810
คำพูดของหลินหว่านเอ๋อร์ ทำให้เย่เฉินรู้สึกตกใจขึ้นมา！
เขารู้สึกว่า มีเรื่องบังเอิญหลายอย่างในนั้น
ทำไมถึงได้มีเมฆครึ้มอันแปลกประหลาดเช่นนี้กดลงมาอย่างกะทันหัน?
ทำไมเมฆดำยังสามารถแสดงสัญลักษณ์จิ้งข่วยออกมาได้?
ทำไมเมฆดำอันนั้นจะต้องขาดซึ่งสายฟ้า?
ทำไมจะต้องปรากฏตัวในสถานที่ที่มารดาแห่งชาผูเอ่อร์บำเพ็ญเพียรล้มเหลวในปีนั้น?
แล้วบวกกับตัวเองที่ใช้ไม้ฟาดสายฟ้าที่ก่อตัวมาจากการที่มารดาแห่งชาผูเอ่อร์บำเพ็ญเพียรล้มเหลวพอดี สร้างสรรค์ยันต์ฟ้าร้องอันหนึ่งขึ้นมาใหม่ทั้งหมด
มีมากมายหลายสิ่งที่ทำให้คนสงสัยและปะติดปะต่อขึ้นมา มีเพียงการคาดเดาของหลินหว่านเอ๋อร์ ถึงจะเป็นสิ่งเดียว----ที่จะสามารถไขคำตอบของข้อสงสัยทั้งหมดได้！
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เย่เฉินก็เอ่ยปากออกมาอย่างรวดเร็ว：“กระนั้นเป็นเช่นนี้ งั้นผมจะเพื่อเมฆดำที่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าอันนี้เรียกฆาตสายฟ้ามาสายหนึ่ง！”
หลินหว่านเอ๋อร์พยักหน้าอย่างแรง ในแววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังพูดออกมาว่า：“มารดาแห่งชาผูเอ่อร์กับข้าน้อยก็ถือว่ามีบุญสัมพันธ์ รบกวนคุณชายลงมือช่วยเหลือ！”
เย่เฉินเรียกยันต์ฟ้าร้องออกมา กุมเอาไว้ในฝ่ามือ สายตาจับจ้องเมฆดำที่อยู่เหนือศีรษะอันนั้นที่ยิ่งลดต่ำลงมาเรื่อยๆ ที่ยิ่งหนาขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นหยุดลงครอบปราณทิพย์จิตประสานวิชาเป็นหนึ่งเดียว
ตามด้วย เย่เฉินตะโกนออกมาเสียงสูง：“สายฟ้ามา！！”
ทันใดนั้น ปราณทิพย์ทั่วร่างพุ่งออกมาเองทางเส้นลมปราณพิเศษ 8 เส้นอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้ามาในยันต์ฟ้าร้องบนฝ่ามือของเขาอย่างบ้าคลั่ง
เพียงแค่แวบเดียว ยันต์ฟ้าร้องที่มืดดำอันนั้นพร้อมทั้งเริ่มมีแสงสีขาวจากด้านในพุ่งออกมาด้านนอก ทว่าปราณทิพย์ในร่างกายเย่เฉิน ก็มีเกินว่าครึ่งที่ถูกยันต์ฟ้าร้องดูดซับ
เย่เฉินรู้สึกว่ายันต์ฟ้าร้องที่อยู่บนฝ่ามือยิ่งสั่นสะเทือนอยู่อย่างไม่สงบ แสงสีขาวยิ่งแกร่งมากขึ้น อีกทั้งด้านในยังมีเสียงของการไหลเวียนของกระแสไฟ
กำลังพูดอยู่ ยันต์ฟ้าร้องที่อยู่ในมือของเย่เฉินทันใดนั้นก็สูญเสียลำแสงไป ทว่าวินาทีต่อมา พลังอันแข็งแกร่งอันหนึ่งที่มองไม่เห็น จากในยันต์ฟ้าร้องปล่อยออกมาเองอย่างรุนแรง พุ่งตรงไปที่เมฆดำที่กำลังกดทับลงมา！
เย่เฉินรู้สึกราวกับว่าตัวเองนั้นถูกสูบไปทั้งร่าง ปราณทิพย์ในปริมาณมาก ต่างถูกใช้ไปอย่างหมดจดแล้ว
ทว่าวินาทีต่อมา ด้านในของเมฆดำอันหนาแน่นบนท้องฟ้า ทันใดนั้นแปรปรวนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องสะเทือนเลือนลั่นที่ดังออกมาจากด้านใน ด้านในฟ้าผ่าฟ้าแลบบ่อยครั้ง เป็นสายฟ้าอันซับซ้อนเหมือนดั่งรากไม้ นำเอาเมฆดำแบ่งแยกออกมาเป็นชิ้นน้อยชิ้นใหญ่มากมาย ชิ้นเล็ก ๆไม่เท่ากัน
ที่ยิ่งแปลกประหลาดคือ เสียงฟ้าร้องที่ดังออกมานี้ ราวกับว่าทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ทว่าสายฟ้าที่แลบอย่างต่อเนื่องในเมฆอันนั้นยิ่งหนาขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆ
ราวกับว่า ยันต์ฟ้าร้องอันนั้นของเย่เฉิน เป็นเพียงการเปิดฉากของการแสดง สายฟ้าในเมฆอันนี้ กำลังผลักดันการแสดงอันสุดยอดอย่างต่อเนื่อง
ทว่าหลังจากนั้น เมฆดำอันนั้นก็ค่อยๆเริ่มเคลื่อนย้ายตำแหน่งจากด้านบนของสระสวรรค์ มุ่งไปยังที่ที่เย่เฉินกับหลินหว่านเอ๋อร์ยืนอยู่
สายตามองดูฟ้าร้องฟ้าผ่าที่ยิ่งใกล้เข้ามา เย่เฉินรีบดึงมือหลินหว่านเอ๋อร์ขึ้นมา พาเธอวิ่งออกไปด้านหลังหลายร้อยเมตร
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...